Ένα “χταπόδι” από την Καστοριά

Η Βόρεια Ελλάδα, και πιο συγκεκριμένα η Καστοριά, έχει να περηφανεύεται για τη γέννηση ενός αγοριού στις 6 Μαΐου του 1980, το οποίο οι γονείς του αποφάσισαν να το βαφτίσουν λίγους μήνες μετά με το όνομα Δημήτρης. Στην αρχή, ήταν ο Δημητράκης τους (όχι αυτός της γνωστής διαφήμισης, βέβαια), αργότερα, ο Δημήτρης της οικογένειας του Ηρακλή που άρχισε σιγά-σιγά να κάνει περήφανους τους γονείς του και να «χτίζει» μια λαμπρή καριέρα και στη συνέχεια, ο «Μητσάρας» και ο «βαλ’ το αγόρι μου» της Εθνικής Ελλάδας και του Παναθηναϊκού. Οι συστάσεις είναι, όμως, περιττές. Η αναφορά γίνεται για έναν από τους πιο χαρισματικούς καλαθοσφαιριστές στην Ευρώπη, τον Δημήτρη Διαμαντίδη.

Ποιος δεν πετάχτηκε όρθιος (απ’ όπου κι αν έβλεπε εκείνον τον συγκλονιστικό ημιτελικό του Eurobasket 2005), όταν ο «3D» πέτυχε το τρίποντο στο Βελιγράδι κόντρα στη Γαλλία και έστειλε τη «γαλανόλευκη» στον τελικό (για την ιστορία, είχαμε κατακτήσει εκείνο το τρόπαιο, επικρατώντας της Γερμανίας το επόμενο βράδυ), γράφοντας το 67-66. Ποιος δεν αισθάνθηκε περήφανος, όταν τον επόμενο χρόνο κερδίσαμε τις ΗΠΑ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ιαπωνίας και ανεβήκαμε στη δεύτερη θέση του βάθρου. Ε, ένας από τους «πρωτομάστορες» της όλης προσπάθειας ήταν ο Δημήτρης Διαμαντίδης. Αυτές είναι οι δύο σπουδαιότερες διακρίσεις του σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Και δεν είναι και λίγες, εδώ που τα λέμε, άσχετα από το γεγονός ότι, όταν ήταν να πρωτοκάνει το «άλμα» στην καριέρα του και ήρθε στη Θεσσαλονίκη -αρχικά- για τον ΠΑΟΚ ως μεγάλο ταλέντο από την Καστοριά, ο Κώστας Φλεβαράκης τον απέρριψε, λέγοντας το μνημειώδες «…σαν αυτόν υπάρχουν 15 στη Θεσσαλονίκη…». Δε φαντάζομαι να περιμένετε να σχολιάσω κάτι πάνω σ’ αυτό. Η εν συνεχεία πορεία των δύο αντρών, άλλωστε, αντικατοπτρίζει την αδιάψευστη πραγματικότητα. Και αν για τον Κώστα Φλεβαράκη ποσώς μας ενδιαφέρει, αφού τώρα είναι στα… χαμένα, ο Καστοριανός play-maker ήταν, είναι και θα είναι στις καρδιές όλων των Ελλήνων.

Μετά απ’ αυτήν την περίεργη απόρριψη, λοιπόν, από τον  Έλληνα τεχνικό, ο Δημήτρης Διαμαντίδης βρήκε «στέγη» σε μια άλλη ομάδα της Θεσσαλονίκης, η οποία εκείνη την περίοδο έδινε τόπο στο ελληνικό ταλέντο, τον Ηρακλή. Ήταν, πλέον, φανερό ότι είχε ανοίξει τα «φτερά» του, έτοιμος για ένα σπουδαίο «πέταγμα στο χώρο του μπάσκετ. Το 2001, έπαιξε για πρώτη φορά στην Εθνική Ανδρών, την οποία, πάντως, υπηρετούσε με τη φανέλα των Νέων από το 2000. Το 2004, ήρθε μια καθόλα δελεαστική πρόταση από τον Παναθηναϊκό, την οποία αποδέχτηκε. Το καλό για τους Έλληνες φιλάθλους ήταν ότι θα εξακολουθούσαν να τον απολαμβάνουν στην Α1. Προηγουμένως, πάντως, είχε οδηγήσει τον «Γηραιό» στην τρίτη θέση που ήταν και η καλύτερη της σύγχρονης ιστορίας του, μαζί με αυτήν της σεζόν 1994-1995.

Με το «τριφύλλι» στο στήθος ο Δημήτρης Διαμαντίδης γνώρισε σπουδαίες διακρίσεις και σε διεθνές επίπεδο. Τα τρία πρωταθλήματα Ευρώπης που κέρδισε, άλλωστε, το 2007, το 2009 και το 2011 αποτελούν ένα επίτευγμα που έχουν πετύχει ελάχιστοι, μέχρι στιγμής. Αγωνιζόμενος στους «πράσινους», μεσουράνησε και με την Εθνική Ανδρών και ήταν ο κύριος υπαίτιος των κατορθωμάτων της το 2005 και το 2006. Όσο για τους εγχώριους τίτλους του; Επτά Πρωταθλήματα Ελλάδας (2005, 2006,2007, 2008, 2009, 2010, 2011) και έξι Κύπελλα Ελλάδας (2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2012). Οι προσωπικές του διακρίσεις είναι και αυτές πολλές και σπουδαίες. Ανακηρύχτηκε δύο φορές MVP σε Final 4 Euroleague, μία MVP ολόκληρης της διοργάνωσης, τρεις φορές βρέθηκε στην κορυφαία πεντάδα της Ευρώπης, κέρδισε έξι φορές τον τίτλο του κορυφαίου Ευρωπαίου αμυντικού (2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011) και ήταν και στην καλύτερη ομάδα της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης για τη δεκαετία 2001-2010. Τέλος, πρόσφατα, αναδείχτηκε τρίτος σε σχετική ψηφοφορία για τους καλύτερους Ευρωπαίους καλαθοσφαιριστές που αγωνίζονται εκτός NBA.

Σεμνός μέχρι υπερβολής ο Δημήτρης Διαμαντίδης είναι ο πληρέστερος Έλληνας καλαθοσφαιριστής όλων των εποχών. Αν και κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τη συμβολή του Νίκου Γκάλη στο ελληνικό μπάσκετ (χάρισε στην Εθνική μας το Eurobasket του 1987 και στον Άρη αμέτρητες επιτυχίες), ο «3D» είναι πιο ολοκληρωμένος από αυτόν. Θα μου πείτε, μιλάμε και για δύο διαφορετικές εποχές, στις οποίες το άθλημα παίζεται με διαφορετικό τρόπο. Δεκτό, οπότε ας αφήσουμε κατά μέρος τις συγκρίσεις και να δεχτούμε ότι και οι δύο είναι σπουδαίοι. Ο «Μητσάρας» μπορεί να μην είναι ο παίκτης που θα βάλει 30 ή 40 πόντους σ’ έναν αγώνα (τέτοιος ήταν ο Γκάλης), ωστόσο η ικανότητά του στην άμυνα, η ενέργεια που βγάζει στο παρκέ, η ομαδικότητα και η οξυδέρκειά του είναι για τα σημερινά δεδομένα αξεπέραστα στοιχεία. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δε θα μπορούσε να παίξει ποτέ στο ΝΒΑ, διότι εκεί το μπάσκετ είναι διαφορετικό και στηρίζεται στην ατομική προσπάθεια και την επίθεση. Εκεί, οι απύθμενες αμυντικές του ικανότητες δε θα είχαν κανένα απολύτως νόημα και ουσία.

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης, εκτός από το ταλέντο του, έχει αγαπηθεί και για το ήθος του, για το οποίο έχουν να λένε όλοι όσοι τον γνωρίζουν. Σεμνός, ταπεινός και πάντα φιλικός. Στα πλαίσια της σεμνότητάς του αποφάσισε να αποχωρήσει από την Εθνική Ομάδα σε ηλικία 30 ετών, διότι αντιλήφθηκε ότι δε θα μπορούσε να σηκώσει πια το βάρος των συνεχόμενων αγωνιστικών υποχρεώσεων και μ’ αυτήν και με τον Παναθηναϊκό. Αγαπάει τον τόπο του τόσο πολύ, που δήλωσε ότι αν βόλευαν οι πτήσεις και είχε έστω και μέρα κενή μέσα στην εβδομάδα, θα ανέβαινε στη Βόρεια Ελλάδα για να δει την οικογένειά του και τους φίλους του. Τα άρθρα που έχουν γραφτεί γι’ αυτόν στο εξωτερικό και υμνούν το ταλέντο του είναι ενδεικτικά της αξίας του. Σ’ ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα που έγινε γι’ αυτόν στην Ελλάδα, αναγράφονται 13 (όπως και το νούμερο στη φανέλα του) πτυχές του χαρακτήρα του, όπως ο ίδιος τις έχει αναλύσει. Είναι τοπικιστής, ονειροπόλος, συγκάτοικος (με τον Κώστα Τσαρτσαρή στις αποστολές), χαϊδεμένος, προσγειωμένος (συμπέρασμα από τα λεγόμενά του), κολλητός, «πώς τον λένε» («Στις διαπραγματεύσεις του Παναθηναϊκού με τον Ηρακλή για την αγορά του Λάζαρου Παπαδόπουλου, ο Πρόδρομος Εμφιετζόγλου προτείνει στον Θανάση Γιαννακόπουλο να πάρει πακέτο και τον Διαμαντίδη με επιπλέον 50.000 ευρώ, δηλαδή σχεδόν τζάμπα. Το αφεντικό του Παναθηναϊκού δεν ήξερε, φυσικά, για ποιον του μιλούσε ο τότε ιδιοκτήτης της ΚΑΕ Ηρακλής και προσπαθούσε να συλλέξει πληροφορίες με τον δικό του… μοναδικό τρόπο»*), πουλέν, αισθηματίας, Τόνι (από το πρότυπό του και πασίγνωστο, Κροάτη καλαθοσφαιριστή Τόνι Κούκοτς), απαισιόδοξος, αγγλόφωνος (γνωρίζει πολύ καλά Αγγλικά), αρχηγός, λαβωμένος (για το σοβαρό τραυματισμό που είχε στους κοιλιακούς του το καλοκαίρι του 2009). Εγώ θα πω ότι είναι απλά Δημήτρης Διαμαντίδης κι εγώ είμαι πολύ χαρούμενος που τον έχω δει να ξεδιπλώνει την αξία του στο παρκέ. Του έχουν δοθεί τα προσωνύμια «χταπόδι» (για τα χέρια-πλοκάμια που έχει και τα ανοίγει διάπλατα, όταν παίζει άμυνα ή πηδάει για ριμπάουντ), «Spiderman» (για τον ίδιο λόγο υποθέτω) και «3D» (για τις «τρισδιάστατες» ικανότητές του). Τα σέβη μου, Μητσάρα!

*απόσπασμα από αφιέρωμα του mypanathinaikos.wordpress.com

Πηγές:

el.wikipedia.org
mypanathinaikos.wordpress.com
www.iraklisbc.gr
en.wikipedia.org
www.tovima.gr

No related posts.