Όταν η ανακύκλωση γίνεται τέχνη
Jun15

Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Όταν η ανακύκλωση γίνεται τέχνη

Κοσμήματα, αξεσουάρ, διακοσμητικά… Αδυναμίες μεγάλες, κυρίως, για το γυναικείο φύλο. Αδύνατο να αντισταθείς σε ένα ζευγάρι σκουλαρίκια. Αδιανόητο να γυρίσεις το βλέμμα σε μια χαριτωμένη τσάντα. Δύσκολο να μη χαζέψεις το τασάκι που ταιριάζει τέλεια στο τραπεζάκι τού σαλονιού. Τι γίνεται, όμως ,με το κόστος;

Η λύση υπάρχει! Και να σας πω το καλύτερο; Βρίσκεται μέσα στο σπίτι μας! Η Ιωάννα Υποδηματοπούλου γνωρίζει το μυστικό και είναι διατεθειμένη να το μοιραστεί μαζί μας. Η νεαρή δημιουργός μάς παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο ανακυκλωμένα υλικά μπορούν να γίνουν έργα τέχνης! Α, και να μην ξεχάσω, η Ιωάννα είναι αυτοδίδακτη…

-Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε να ξεκινήσεις την ενασχόλησή σου με κάτι τόσο πρωτότυπο;
Πέρυσι το καλοκαίρι, μετά την εξεταστική είχα χαλαρώσει αρκετά. Όμως, επειδή η ζωή είναι απρόβλεπτη, συνέβη κάτι, το οποίο μου προκάλεσε ένταση αλλά και νεύρα. Αποφάσισα, λοιπόν, να διοχετεύσω όλη αυτή την ενέργεια, κάνοντας κάτι δημιουργικό. Καθώς ξεφύλλιζα περιοδικά, σε κάποια μου άρεσε το υλικό τους, σε άλλα οι εικόνες τους και δεν ήθελα να τα πετάξω. Οπότε άρχισα να κόβω. Όσο έκοβα, ηρεμούσα, όσο ηρεμούσα, αναρωτιόμουν «τι θα τα κάνω όλα αυτά;». Κάποια στιγμή άρχισα να παίρνω υλικά, όπως κουτιά από γάλα και άλλα πράγματα που μπορεί να ήθελαν να πετάξουν οι δικοί μου, και να κάνω κοσμήματα. Μου άρεσε η ιδέα και επειδή αυτός είναι ένας τρόπος ανακύκλωσης που με ενδιαφέρει πάρα πολύ, αποφάσισα να το εξελίξω.

-Ποια υλικά χρειάζονται για να δημιουργήσεις κάτι;
Δε χρησιμοποιώ πολλά υλικά από έξω. Κατά κύριο λόγο αγοράζω βάση για σκουλαρίκια, συνδετικά κρικάκια, χάντρες για τη διακόσμηση. Τα βασικά υλικά που χρειάζονται είναι χαρτί, καμβάς, νερομπογιές, κάποια προσωπική σου εικόνα, την οποία μπορώ να την ενώσω σαν κολλάζ και να βγάλω μια άλλη εικόνα.  Από κει και πέρα χρησιμοποιώ υλικά που μπορείς να βρεις εναλλακτικά μέσα στο σπίτι, όπως σχοινί μπουγάδας, χαρτί υγείας κ.λπ. Πολύ εύκολα στο σπίτι σου θα βρεις ό, τι αγαπάς, ό, τι δε θέλεις να πετάξεις, να βάλεις όλα τα υλικά μπροστά σου και ως δια μαγείας αυτά θα ενωθούν! Πριν από κάθε αγορά -κι επειδή ό, τι παίρνω, το αγοράζω μεμονωμένα, άρα το κόστος είναι υψηλότερο- κάνω μια έρευνα αγοράς.  Κάποια καταστήματα, στα οποία είμαι τακτική πελάτισσα, μου δίνουν υλικά ακόμα και δωρεάν ενώ κάποιοι μου προτείνουν άλλους που είναι πιο οικονομικοί.

-Ποια είναι η διαδικασία για την κατασκευή ενός κοσμήματος;
Αρχικά, βρίσκεις τη φωτογραφία που σου αρέσει για βάση. Παίρνεις το χαρτί, βάζεις το ένα πάνω στο άλλο, βάζεις τη φωτογραφία που σου αρέσει, περιμένεις να κολλήσει με κόλλα, προσπαθείς να το πλαστικοποιήσεις με βερνίκι ή ό, τι άλλο βρεις, το αφήνεις σε ζεστό χώρο, η κόλλα σταθεροποιείται σιγά σιγά κι έτσι γίνεται το κόσμημα. Το θετικό είναι ότι το  αποτέλεσμα σε κάθε περίπτωση είναι ένα και μοναδικό και φαίνεται ότι είναι χειροποίητο. Επιπλέον, όλα είναι πολύ οικονομικά, δεδομένου ότι έχω τιμές φοιτητικές. Με αυτή τη διαδικασία, το ανακυκλωμένο χαρτί που γίνεται πολτός, μπορεί κάποιος να βρει έναν τρόπο να το ξαναχρησιμοποιήσει. Καλό είναι να μπει αυτό στη συνείδηση του ανθρώπου. Όταν δεις ότι ένα προϊόν έχει κι άλλες χρησιμότητες, θα το εκτιμήσεις περισσότερο.

-Ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση, όταν πούλησες το πρώτο δημιούργημά σου;
Όταν μια γνωστή μου επέλεξε να αγοράσει το πρώτο κόσμημα και είδα ότι «καθόταν» ωραία πάνω της, σκέφτηκα ότι ένας άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του, τον αγαπά και τον βλέπει σαν κάτι ανεκτίμητο, νομίζω ότι, όταν δει αυτά που φτιάχνω, θα του αρέσουν και θα τα πάρει. Κάπως έτσι ξεκίνησα.

-Αυτή την ενασχόλησή σου θα μπορούσες να τη χαρακτηρίσεις χόμπι ή επάγγελμα;
Είναι χόμπι, ηρεμία. Άμα ξεκινήσεις δε σταματάς. Όταν είσαι «καλλιτέχνης», βγαίνεις έξω και έχεις άλλη οπτική. Αρχίζεις και παρατηρείς τους ανθρώπους, τι τους αρέσει. Γίνεσαι καλύτερος πωλητής του εαυτού σου και όταν επιστρέφεις σπίτι, λες, θα κάνω πέντε πράγματα που μου αρέσουν, και όταν τα κάνεις χαίρεσαι σαν παιδί.  Όταν τελειώνεις, αναρωτιέσαι, ποιος θα το πάρει αυτό. Όχι επειδή δε σου αρέσει αλλά επειδή ακριβώς το αγαπάς και αναρωτιέσαι, αν αυτός που θα το πάρει θα το εκτιμήσει.

-Με ποιους τρόπους προβάλλεις τη δουλειά σου;
Επειδή δε δουλεύω με παραγγελίες, προτιμώ ό, τι δημιουργώ να το εκθέτω. Έχω κάνει δυο ατομικές εκθέσεις και συμμετέχω σε μεγάλες διοργανώσεις σε Θεσσαλονίκη αλλά και εκτός πόλης. Προσπαθώ να πηγαίνω σε μικρές πόλεις, σε καφετέριες οι οποίες σου δίνουν το χώρο τους, ώστε να μαζεύεται και η νεολαία.  Επιδιώκω να πείσω τους νέους ανθρώπους ότι αυτό που έχεις στο σπίτι σου και το χρησιμοποιείς καθημερινά, γιατί σου έχουν ορίσει να το χρησιμοποιείς με κάποιον τρόπο, θέλω να ανοίξεις τα μάτια σου και να το δεις με τον τρόπο που στο δίνω εγώ.

Έχω βρεθεί και στο εξωτερικό για έκθεση. Στην Ιταλία, συγκεκριμένα. Η απόφασή μου να πάω εκεί συνοδεύτηκε από θετικά και αρνητικά σχόλια. Εκτίμησα τα θετικά και τα πήρα μαζί μου στη βαλίτσα. Τα αρνητικά τα έκλεισα στο μυαλό μου και είπα για κάθε αρνητικό σχόλιο που άκουσα, θα πουλήσω μια δημιουργία μου. Είχα στόχο να πουλήσω 50 και τελικά πούλησα 30. Όχι, άσχημα! Το σημαντικότερο όλων από αυτή την εμπειρία είναι φυσικά το ότι γνώρισα ανθρώπους που μου άνοιξαν τους καλλιτεχνικούς ορίζοντες.

-Αλήθεια, ποια είναι η σχέση σου με άλλους καλλιτέχνες του είδους;
Εκτιμώ εκείνους που ξέρω ότι αυτό που κάνουν το αγαπούν. Γι’ αυτό το λόγο κάνω ξεχωριστή ανάρτηση στο blog μου για τέτοια άτομα. Κάπως έτσι τους κάνω γνωστούς και στο κοινό. Ο καλλιτέχνης θέλει το χειροκρότημα!

-Το κοινό μπορεί να σε βρει και στο blog σου…
Πράγματι! Το blog λειτουργεί εδώ και ένα χρόνο. Φέρει τον τίτλο Στέκια παντού. Ωστόσο, η επίσημη ονομασία του είναι Γωνιές. Αυτή προκύπτει από το γεγονός ότι η πρώτη φορά που δημιούργησα κάτι, ήταν σε μια γωνιά στην Κέρκυρα που με είχε εμπνεύσει. Αριθμεί 262 μέλη τα οποία προς έκπληξή μου, στην πλειοψηφία τους ηλικιακά είναι πάνω από 30 χρόνων. Το αισιόδοξο είναι ότι αυτές οι ηλικίες δέχονται πλέον να αλλάξουν την οπτική τους. Μέλη υπάρχουν  και από την Ισπανία, τα οποία μας δίνουν ιδέες, μας δέχονται πιο εύκολα στο δικό τους blog, από την Ιταλία και από το Βέλγιο, το οποίο  έχει πολύ αναπτυγμένη την ανακύκλωση και τη δεκτικότητα σε νέους καλλιτέχνες. Κάθε ανάρτηση υπογράφεται σαν «παρατηρητής», διότι όταν κάθομαι και βλέπω έναν άνθρωπο, λέω αυτό το κόσμημα θα του πήγαινε.

Αυτή την περίοδο τρέχει ένας διαγωνισμός με βάση την ανακύκλωση. Ζητάμε από τα εγγεγραμμένα μέλη να αναφέρουν τι τους άρεσε περισσότερο από τις δημιουργίες που έχουν δει και να δώσουν μια ιδέα που θα ήθελαν να υλοποιήσουμε αλλά και να ψαχτούν μόνοι τους με τα υλικά. Έδειξαν να απολαμβάνουν αυτό τον ενεργό ρόλο.

-Συνεπώς, το Διαδίκτυο αποδεικνύεται πολύ σημαντικό εργαλείο…
Πριν κάνω το blog δεν καταλάβαινα γιατί όλα blog-αραν. Μετά από αυτό συνειδητοποίησα, ότι ό, τι μου άρεσε και μου τραβούσε την προσοχή μπορούσα να το δίνω και στους άλλους. Έτσι, έμαθα ότι αυτός που κάνει κάποια ανάρτηση, πρώτα αγαπάει τον εαυτό του. Πρώτα σου ανοίγει το σπίτι του. Το καλλιτεχνικό blog στόχο έχει να πείσει τις γυναίκες ότι, όταν βγουν έξω και δουν κάτι που θα τις αρέσει, αξίζει πρώτα να το σκεφτούν πάνω τους, χωρίς να κοιτάξουν την τιμή.

Ουσιαστικά, μέσα από το blog μου θέλω κάθε φορά που κάποιος το διαβάζει, μέσα από κάθε ανάρτηση να παίρνει κάτι θετικό. Αν μπορεί να το κρατήσει μέσα στη μέρα του, να το επεξεργαστεί, να το βάλει στη δική του προσωπικότητα, στο δικό του κόσμο, ώστε να δει ότι εκεί έξω δεν υπάρχει μόνο το μαύρο που θέλουν να μας δώσουν αλλά και κάτι καλό.

-Ποια είναι η δική σου οπτική σε σχέση με το έργο σου;
Γενικά, έχω ένα μότο που με ακολουθεί. Το μότο μου είναι: «Αν τολμάς το διαφορετικό, μπες και πάρ’ το. Αν δεν μπορείς, απλά μπες και δες». Κάθε φορά που θα ξυπνήσεις, θέλω να βρεις χρόνο μέσα στην ημέρα να ακούσεις τη φωνή σου να γελάει και να πεις στο τέλος, σήμερα έμαθα κάτι θετικό, το προσάρμοσα σε εμένα, σκέφτομαι καλά και όσο εγώ είμαι καλά -όσο παράξενο κι αν ακουστεί- τόσο περισσότερο θα είναι και ο διπλανός μου. Δεν είναι εγωιστικό. Μιλάμε για υγιή σεβασμό εαυτού.

Κάτι ανάλογο θέλω να  συμβαίνει και με τις δημιουργίες μου. Το σκεπτικό «θα το πάρω δώρο σε κάποιον», πρέπει να είναι η δεύτερη επιλογή. Το «θα το πάρω για εμένα, γιατί το αξίζω», είναι η πρώτη. Για να σκεφτείς για κάποιον άλλον, πρέπει πρώτα να αρχίσεις να αγαπάς εσένα.

Ευχαριστούμε θερμά την Ιωάννα για το χρόνο που μας διέθεσε και της ευχόμαστε να είναι πάντα τόσο αισιόδοξη και δημιουργική και όλα να της πηγαίνουν από το καλό στο καλύτερο!!!

Την Ιωάννα και τις δημιουργίες της μπορείτε να τις βρείτε:
Blog: http://stekiapantouu.blogspot.gr/
Facebook: https://www.facebook.com/stekia.pantou
Twitter: http://twitter.com/#%21/stekiapantou

No related posts.