Σεραφείμ Ντούσιας: «Αν δεν επιστρέψουμε εμείς οι νέοι στην Ελλάδα, πώς θα την αλλάξουμε ;»

Η οικονομική Κρίση και η ύφεση ηχούν απειλητικά πλέον στα αυτιά όλων των Ευρωπαίων, τη στιγμή που η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως «το μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης και οι πολίτες της μέσα ζουν στη φτώχεια, την ανεργία, τη διαφθορά, τη γραφειοκρατία, τους πεπαλαιωμένους θεσμούς και τα χρόνια προβλήματα. Επαγγελματίες πολιτικοί και νεοεισερχόμενοι στο πολιτικό σκηνικό, επιστήμονες διεθνούς κύρους και μερικώς καταρτισμένοι, πρόσωπα των Τεχνών και άνθρωποι του μόχθου σκέφτονται και μιλούν για την παρούσα δυσμενή κατάσταση. Οι νέοι όμως που βλέπουν το μέλλον τους να βουλιάζει και τα όνειρα τους να γκρεμίζονται, πού βρίσκονται ; Σ’ αυτούς τους νέους «δίνει φωνή» ο 25χρονος σκηνοθέτης, Σεραφείμ Ντούσιας, μέσω του ντοκιμαντέρ του, «Ελλάδα… είμαι σε δύσκολη θέση».

Πώς αποφάσισες να φτιάξεις ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τις σκέψεις των νέων, αναφορικά με την Ελλάδα ;
– Μένω στην Αγγλία τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, εξαιτίας των μεταπτυχιακών μου σπουδών και δεν είναι λίγες οι φορές που έτυχε να ακούσω ή και να συμμετάσχω σε συζητήσεις ξένων ανθρώπων με θέμα την Ελλάδα. Παρατήρησα ότι εκφράζονται με σκληρό τρόπο και κατηγορούν συνεχώς τη χώρα μας για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει. Μας πολεμούν με κάθε τρόπο και αυτό με κάνει να στενοχωριέμαι γιατί πιστεύω ότι δεν το αξίζουμε. Έτσι, όντας στην Αγγλία και δίχως να μπορώ να κατέβω στους δρόμους και να φωνάξω ενάντια σε όσους – εντός και εκτός της Ελλάδας – ευθύνονται για τα δεινά μας, σκέφτηκα πως μπορώ να δημιουργήσω ένα ντοκιμαντέρ φτιαγμένο αποκλειστικά από νέους αλλά όχι μόνο για νέους.

– Τι σε έχει εξοργίσει περισσότερο με την επικρατούσα κατάσταση ;
– Δεν αλλάζει τίποτα ! Αυτό με εξοργίζει και με τρομάζει ταυτόχρονα ! Υπάρχει τόσο μεγάλη κατακραυγή, οι αυτοκτονίες είναι καθημερινό φαινόμενο, άνθρωποι πεινούν, η χώρα παραπαίει μεταξύ φοράς και αφθαρσίας… και παρόλα αυτά, κάποιοι – τους οποίους δεν ξέρω αν μπορώ να χαρακτηρίσω ανθρώπους – συνεχίζουν να παίζουν το παιχνίδι τους ελεύθεροι. Φοβάμαι ότι ορισμένοι – εντός και εκτός συνόρων – έχουν συμφέρον σ’ αυτή την άβυσσο που πέφτουμε συνεχώς και αν αυτό συμβαίνει όντως, τότε πραγματικά, δεν ξέρω με ποιους συμπορευόμαστε και ποιοι είναι απέναντί μας.

– Ποιος είναι ο στόχος του ντοκιμαντέρ σου ;
– Αρχικά, σκέφτηκα πως το ντοκιμαντέρ μπορεί να αποτελέσει ένα μέσο προβολής των απόψεων των νέων ανθρώπων της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού που κάποιοι προσπαθούν να κρύψουν. Αργότερα, κατάλαβα πως είναι μια ευκαιρία για να ψάξω και να καταλάβω και εγώ ο ίδιος γιατί είμαστε εδώ που είμαστε σήμερα και γιατί οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό για να κερδίσουν ένα καλύτερο αύριο. Σε κάθε περίπτωση, θέλησα να δείξω πως οι νέοι πολεμούν παντού και αυτό πρέπει να το αντιληφθεί η ελληνική νεολαία και να νιώσει πως δεν είναι μόνη της. Όταν βλέπεις νέους ανθρώπους, για παράδειγμα, τους συμμετέχοντες στο Κίνημα των Αγανακτισμένων ή στο κίνημα Occupy, να έχουν παρατήσει τις ζωές τους και να κάθονται και να συζητούν για το πως θα αλλάξουν τον κόσμο αυτό που δεν τους ταιριάζει, δεν μπορείς παρά να σκέφτεσαι πως κάποιοι έχουν πάρει στα σοβαρά την επίλυση του προβλήματος. Πιστεύω πως το ντοκιμαντέρ δεν κλείνει στόματα αλλά αγγίζει ψυχολογικά τους νέους που πρέπει να σηκώσουν το κεφάλι ψηλά και να δείξουν ότι αξίζουν ένα καλύτερο αύριο και μπορούν να το κερδίσουν.

– Ποιες δυσκολίες αντιμετώπισες εσύ και η νεανική αλλά ταυτόχρονα, επαγγελματική ομάδας παραγωγής ;
– Τα 22 άτομα που συνεργάστηκαν για να υλοποιηθεί αυτό το ντοκιμαντέρ βρίσκονται μεταξύ Αγγλίας και Ελλάδας και ως εκ τούτου, η επικοινωνία τους βασίστηκε κυρίως στις νέες τεχνολογίες. Παράλληλα, είχαν και έχουν πολλές ακαδημαϊκές και επαγγελματικές υποχρεώσεις, με αποτέλεσμα να μην δύνανται να αφιερώσουν όλο τους το χρόνο σ’ αυτό το project που κάποιοι φρόντισαν να το κατακρίνουν από την πρώτη στιγμή και να το χαρακτηρίσουν ως «φοιτητική προσπάθεια», στην οποία δεν άξιζε να συμμετάσχουν. Επιπλέον, υπήρχε μια μικρή χρηματοδότηση, αλλά σημαντικότερη ήταν η ηθική στήριξη από φορείς, όπως η Αντιδημαρχία Νεότητας, Αθλητισμού και Εθελοντών του Δήμου Θεσσαλονίκης καθώς και το European Youth Forum, που μας πίστεψαν και με βοήθησαν όσο μπορούσαν, σε αντίθεση με πολλούς άλλους που αρχικά, είπαν πως θα μας συνδράμουν αλλά αργότερα, αποτραβήχτηκαν. Έτσι, πάντα υπήρχε κάποιος λόγος για να απογοητευτώ αλλά κάθε στιγμή βρισκόταν ένας άνθρωπος δίπλα μου για να με ενθαρρύνει… γιατί το πιο σημαντικό είναι πως δεν είμαστε μια ομάδα συνεργατών αλλά μια παρέα από φίλους, οι οποίοι, έχοντας μεράκι, άδραξαν την ευκαιρία να κάνουν τη φωνή των νέων να ακουστεί.

– Γιατί επέλεξες κάποιους ιδιαιτέρως γνωστούς ανθρώπους να μιλήσουν στο ντοκιμαντέρ ;
– Η επιλογή των ατόμων έγινε μετά από συμφωνία της ομάδας παραγωγής και με γνώμονα την έμπρακτη συμπαράσταση κάποιων καταξιωμένων ανθρώπων στους νέους. Σίγουρα, το υλικό που συλλέχθηκε ήταν πολύ περισσότερο από αυτό που τελικά, προβλήθηκε. Άλλωστε, τις απόψεις που εκφράζουν αυτά τα άτομα τις ξέρουν όλοι λίγο έως πολύ και γι’ αυτό προσπαθήσαμε να τους πείσουμε να μας «εξομολογηθούν» κάτι περισσότερο, πράγμα που δυστυχώς δεν κατέστη δυνατό on camera. Σε κάθε περίπτωση, αποτελεί κοινό μυστικό πως αν σ’ ένα project δεν συμμετέχουν «γνωστά ονόματα», αυτό καταφέρνει πολύ δύσκολα να προσελκύσει θεατές…

– Πόσο εύκολο είναι για ένα νέο δημιουργό να υλοποιήσει ένα τέτοιο project και να καταφέρει να το προβάλλει ;
– Δυστυχώς, υπάρχουν πάρα πολλοί νέοι με άρτια εκπαίδευση και αξιόλογες ιδέες που δεν μπορούν να προβληθούν μέσω του έργου τους, λόγω του ότι οι επώνυμοι δεν τους δίνουν το χώρο… Είναι κρίμα γιατί όλα εξαρτώνται από τα χρήματα και τις γνωριμίες, όσο και αν διατείνονται κάποιοι ότι είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν τη θέση τους στη νέα γενιά. Ευτυχώς, εγώ υπήρξα αρκετά τυχερός μέχρι σήμερα αλλά το στοίχημα είναι να πιστέψει κάποιος σε σένα και σου δώσει την ευκαιρία. Βέβαια, οι νέοι πρέπει να έχουν τα κότσια να χτυπήσουν τις πόρτες και να διεκδικήσουν αυτοί την ευκαιρία, αλλιώς, δεν γίνεται τίποτα.

– Και τι γίνεται με όσους δεν έχουν τα κότσια ή δεν έχουν κάποιους να τους στηρίξουν μέχρι να σταθούν στα πόδια τους ;
– Δυστυχώς, όσοι νέοι δεν έχουν ηθική και υλική στήριξη από το περιβάλλον τους αναγκάζονται να μην προχωρήσουν, να συμβιβαστούν και τελικά, να σκύψουν το κεφάλι. Αυτό για μένα ερμηνεύεται και ως θάνατος και πραγματικά είναι άκρως λυπηρό να βλέπεις νέους ανθρώπους να βαλτώνουν χωρίς να το έχουν επιλέξει. Γι’ αυτό θεωρώ πως η αντίδραση δεν πρέπει να εξαντληθεί στις εκλογές, οπού σαφώς οι νέοι πρέπει να δώσουν το στίγμα τους. Οφείλουμε να δίνουμε παντού και πάντα ηχηρό παρόν και να περνάμε τα μηνύματά μας.

– Πιστεύεις πως κάποτε θα καταφέρει η Ελλάδα να βγει από το τέλμα, στο οποίο έχει περιέλθει ;
– Το ελπίζω και το εύχομαι γιατί η ελπίδα είναι απολύτως απαραίτητη για να προχωρήσουμε μπροστά. Έτσι, αν οι νέοι καταφέρουν να διεισδύσουν στη Βουλή, τότε μπορούμε να ελπίζουμε στην αλλαγή. Το λέω αυτό, γνωρίζοντας αφενός ότι αυτοί που έχουν στρογγυλοκάτσει επί δεκαετίες στις καρέκλες δεν θα επιτρέψουν εύκολα στους νέους να τους ξεβολέψουν και αφετέρου ότι αυτός που παίρνει την καρέκλα, είναι εύκολο να φθαρεί αλλά και να διαφθαρεί. Παρόλα αυτά, αν οι νέοι της Ελλάδας δεν πονέσουν γι’ αυτήν, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να προωθηθεί η αλλαγή των κακώς κειμένων.

– Αυτό ισχύει και για όσους νέους έφυγαν στο εξωτερικό ;
– Δυστυχώς, πολλοί νέοι δεν σκοπεύουν να γυρίσουν στην Ελλάδα γιατί πλέον το εξωτερικό έγινε μονόδρομος για όσους ψάχνουν μια θέση εργασίας ανάλογη των προσόντων τους. Δεν τους κατηγορώ. Απλά, πιστεύω πως πρέπει να αντιληφθούμε όλοι πως το εξωτερικό σου παρέχει τα εφόδια, προκειμένου να γυρίσεις και να κάνεις πράξη τα όσα έμαθες στη χώρα σου. Δεν μπορούμε να απαιτούμε να αλλάξει η Ελλάδα, όταν εμείς οι νέοι δεν είμαστε εδώ για να την αλλάξουμε !

Ο νεαρός δημιουργός είναι απόφοιτος του Τμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου από το London Film School και μεταπτυχιακός φοιτητής στο National Film and Television School. Είναι σκηνοθέτης των ταινιών μικρού μήκους «Με λένε…Άνθρωπο!» καθώς και «Χαμένα Παιχνίδια» και έχει συμμετάσχει σε διάφορες παραγωγές από τα πρώτα χρόνια της ακαδημαϊκής του ζωής. Σήμερα, προσπαθώντας να καταγράψει αυτό που νιώθει και να καταλάβει πως η φέρελπις ευρωπαϊκή οικογένεια κατέληξε να επιβεβαιώνει τους νόμους της φύση – όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και όλα μαζί δεν τολμούν να του επιτεθούν – δίνει βήμα στους νέους να εκφράσουν την αγωνία τους σ’ όσους νομίζουν πως ξέρουν αλλά στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν παρά ελάχιστα για την κατάσταση που βιώνει η Ελλάδα και να υψώσουν τη φωνή τους σ’ όσους θεωρούν πως γεννήθηκαν για να εξουσιάζουν. Ο Σεραφείμ Ντούσιας , δηλώνει αφενός πως του λείπει πολύ η χώρα του, η οποία χαίρει μεν της εκτίμησης όλων για την ιστορία και τον πολιτισμό της αλλά που κατέληξε δε να αποτελεί το «πειραματόζωο» των ευρωπαίων «επιστημόνων» και αφετέρου πως επιθυμεί να γυρίσει σ’ αυτήν και εργαστεί για να τη δει να μεγαλουργεί ξανά.

Το ντοκιμαντέρ «Ελλάδα… είμαι σε δύσκολη θέση» θα προβληθεί στις 13/5/2012, στις 6 μμ, στο Αμφιθέατρο «Νίκος Οικονόμου» του ΝΟΗΣΙΣ. Η διάρκεια της προβολής είναι μια ώρα και 30 λεπτά και η είσοδος είναι ελεύθερη.
Website: www.elladaeimaisedyskolithesi.com
Facebook page: www.facebook.com/GreeceIamfacingtaxingtimes.com
E-mail: info@elladaeimaisedyskolithesi.com

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΡΟΒΟΛΕΣ:
23 Μαϊου 2012 – Λονδίνο, HELLENIC CENTER, ώρα 19.15
27 Μαϊου 2012 – Λάρισα, ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΕΙΟ, ώρα 11.30

No related posts.