Στο studio με τις ReaLiez

Με realeyes που δε λένε reallies μας συστήνονται οι ReaLiez, το συγκρότημα των πέντε κοριτσιών που από τις πρώτες κιόλας ζωντανές εμφανίσεις τους έδωσαν το δικό τους τόνο στη rock μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης.

Τις συνάντησα πριν από το προκαθορισμένο ραντεβού τους στο studio, όπου αυτό το διάστημα ηχογραφούν τα κομμάτια που έχουν επιλέξει να συμπεριλάβουν στο πρώτο τους E.P. (5 tracks). Η μουσική τους πολύπλευρη, οι ίδιες τη χαρακτηρίζουν ως alternative rock με στοιχεία garage, psychedelic και hard rock. Είναι η Βίβιαν στα φωνητικά, η Χριστιάννα στα πλήκτρα, η Άρτεμις στην κιθάρα, η Θεανώ στο μπάσο και η Βίλλυ στα drums.

Πότε και πώς αυτά τα πέντε κορίτσια ενώθηκαν και έγιναν μπάντα;
Χριστιάννα: Πριν τρία χρόνια συνάντησα τη Βίλλυ η οποία παίζει drums, λίγο σπάνιο φαινόμενο, οπότε της το πρότεινα. Πέρασε ένας χρόνος περίπου που το σκεφτόμασταν και το οργανώναμε, βρήκαμε κάποια κορίτσια, προετοιμάσαμε διάφορα πράγματα και εν τέλει πριν από ενάμιση χρόνο καταφέραμε να μαζευτούμε έτσι όπως είμαστε τώρα. Θέλαμε να δοκιμάσουμε διάφορα πράγματα, να πειραματιστούμε μεταξύ μας και σιγά σιγά, μέσα από τα κομμάτια που δουλέψαμε φτάσαμε σ’ αυτό το είδος μουσικής.
Βίβιαν: Υπήρχαν ήδη κάποια κομμάτια της Χριστιάννας που θέλαμε να τα βγάλουμε και να κάνουμε ένα δίσκο, κάτι που επιτέλους γίνεται τώρα αλλά και γενικότερα θέλαμε να παίξουμε live.

Σπάνια συναντά κανείς, ιδιαίτερα στη rock σκηνή, ένα συγκρότημα που απαρτίζεται αποκλειστικά από γυναίκες. Ποιες είναι οι αντιδράσεις που εισπράττετε;
Βίβιαν: Γενικά δε μας βλέπουν αρνητικά, θετικά είναι τα σχόλια. Έχουμε ακούσει βέβαια και διάφορα κατά καιρούς, ότι οι γυναίκες ίσως δεν μπορούν να παίξουν rock. Όχι συγκεκριμένα και προσωποποιημένα για μας, αλλά έχουν ακουστεί γενικώς τέτοιες απόψεις. Είμαστε, νομίζω, από τις αποδείξεις ότι μπορούν προφανώς και οι γυναίκες να παίξουν rock και metal, δεν είναι φυλετικό το θέμα της μουσικής ούτως ή άλλως. Οι αντιδράσεις είναι γενικά θετικές απ’ ό,τι βλέπουμε στα live μας.
Χριστιάννα: Γενικότερα σαν είδος μουσικής, λόγω του περιεχομένου του στίχου, το rock είναι χαρακτηρισμένο σαν ανδρικό είδος. Γι’ αυτό το λόγο σπάνια βλέπεις κοπέλα μέσα σ’ ένα ανδρικό σχήμα, ειδικά hard rock. Τελευταία έχουν γίνει κάποια βήματα ώστε να συμμετέχουν και οι γυναίκες σε σχήματα. Εμείς, φτιάχνοντας το γυναικείο αυτό γκρουπ, δεν το κάναμε για να δείξουμε κάτι για το φύλο μας, απλά ήταν ένας τρόπος να είμαστε και παρέα. Νομίζω ότι πριν μας ακούσουν τα σχόλια ήταν αρνητικά, από τη στιγμή που είδαν ότι «κάτι πάνε να μας πουν» τα κορίτσια, δεν ήταν πλέον έτσι τα πράγματα.
Θεανώ: Το ότι είμαστε γυναικεία μπάντα είναι υπέρ μας απ’ τη μια, γιατί όταν το ακούει κάποιος, θέλει να μάθει τι παίζουμε και ποιες είμαστε, γιατί είναι σπάνια μια γυναικεία μπάντα. Αλλά εμάς μας ενδιαφέρει πιο πολύ αυτό που παίζουμε να είναι κάτι ξεχωριστό και το ψάχνουμε πιο πολύ στη μουσική. Στους έξω νομίζω ότι αρέσει γιατί όταν λέω σε μια παρέα ότι έχω μπάντα περνάει αδιάφορο, όταν λέω, όμως, γυναικεία μπάντα ενθουσιάζονται.

Τι θέση έχει η μουσική στη ζωή σας;
Χριστιάννα: Η ζωή μου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μουσική, σε βαθμό που κάποιες στιγμές, έτσι όπως την αντιμετωπίζω, είχε γίνει και κουραστική. Αλλά στη δεδομένη φάση, στο σχήμα, που είναι τα πράγματα πιο ελεύθερα και δουλεύουμε κάτι δικό μας και δεν είναι σπουδές ή κάτι φορμαλιστικό δηλαδή, είναι πολύ όμορφα και είναι η ψυχοθεραπεία μας.
Βίβιαν: Αυτό είναι το πιο βασικό. Δηλαδή, εγώ επέλεξα να μην κάνω τη μουσική σαν επάγγελμα ούτε σαν σπουδές, απλά αποζητώ στον ελεύθερό μου χρόνο να ασχολούμαι με αυτό είτε ακούγοντας μουσική είτε φτιάχνοντας μουσική είτε παίζοντας με τα κορίτσια. Είναι ακριβώς το ίδιο, η ψυχοθεραπεία μου.

Ποια νοήματα και μηνύματα θέλετε να περάσετε στον κόσμο μέσα από τη δική σας μουσική;
Χριστιάννα: Υπάρχει ένα μήνυμα που περνάμε, όχι μέσα από τα τραγούδια αλλά μέσα από το γεγονός ότι είμαστε γυναικεία μπάντα. Αυτό είναι ότι μπορούν και οι γυναίκες να τολμήσουν να παίξουν το συγκεκριμένο είδος μουσικής, ότι δε θα είναι αρνητικές οι αντιδράσεις, γιατί ίσως οι γυναίκες να φοβούνται τις πιθανές αρνητικές αντιδράσεις που θα συναντήσουν. Άλλα μηνύματα μέσα από τα τραγούδια μας είναι η ελευθερία έκφρασης…
Βίβιαν: …ο γυναικείος αυθορμητισμός και η συμπεριφορά των γυναικών είτε καλή είτε αρνητική. Κάποιες φορές μπορεί να μας επηρεάσουν και πολιτικά ζητήματα.
Χριστιάννα: …κοινωνικά, επίσης. Άλλες φορές φιλοσοφικά ερωτήματα, του τύπου γιατί ζούμε…
Βίβιαν: Ανάλογα με τη φάση που είναι ο καθένας στη ζωή του -και ειδικά η Χριστιάννα που γράφει στίχους- αλλά και εμείς που τους συμπληρώνουμε. Κυρίως, πηγάζουν από δικές μας σκέψεις και βιώματα.

Χριστιάννα, είσαι αυτή που κατά κύριο λόγο γράφεις τα κομμάτια του γκρουπ. Περιγράψτε μου πώς λειτουργεί αυτή η διαδικασία.
Χριστιάννα: Εγώ κατά βάση έχω γράψει στίχο και τα βασικά μοτίβα για τη μουσική των κομματιών. Όλο το υπόλοιπο, η ενορχήστρωση των κομματιών, έχει γίνει συλλογικά.
Βίβιαν: Η Χριστιάννα φέρνει τους στίχους και το βασικό νόημα και concept του κομματιού κι έπειτα το δουλεύουμε όλοι μαζί ενορχηστρωτικά.
Από πού αντλείς την έμπνευσή σου για τη δημιουργία των στίχων;
Χριστιάννα: Από τα πάντα. Από ιστορίες που έχω ζήσει, από ιστορίες φίλων, από συζητήσεις, από ταινίες. Όλα είναι μία μίξη μέσα στο στίχο. Δηλαδή, κάτι που μοιάζει βιωματικό, μπορεί να μην είναι καθαρά βιωματικό αλλά παρεμβολές από κάτι που είδα σε μια ταινία ή κάτι που μου διηγήθηκε κάποιος φίλος.

Ένα από τα κομμάτια σας που μου αρέσει ιδιαίτερα είναι το «Girls Night Out» (GNO). Εσείς πώς περνάτε συνήθως σε μια βραδινή έξοδο με τις φίλες σας;
Θεανώ: Έχει πλάκα. Κάθε φορά που είμαστε κορίτσια, τα σπάμε.
Βίβιαν: Το κομμάτι έχει μια δώσει χιούμορ ως προς το πώς αντιλαμβανόμαστε εμείς οι γυναίκες το girls night out. Με δυο λόγια, λέει ότι είμαστε γυναικοπαρέα και έρχεται κάποιος να μας την «πέσει» αλλά τον διώχνουμε γιατί είμαστε μόνο γυναίκες και δε μας αρέσουν παρεμβολές. Αυτό λέει το κομμάτι. Στην πραγματικότητα όταν βγαίνουμε κορίτσια, που γίνεται τακτικά, πηγαίνουμε σε αρκετά live να ακούσουμε άλλες μουσικές για να σκεφτούμε μετά, να σχολιάσουμε, πολύ πιθανό να επηρεαστούμε κιόλας ή και να θαυμάσουμε.
Χριστιάννα: Κυρίως, όταν βγαίνουμε με την μπάντα, μας απασχολούν μόνο τέτοια ζητήματα. Πιο πολύ μοιάζει με συνέδριο παρά με έξοδο… Έχει τύχει φορές που έχουμε κρατήσει πρακτικά, τι ειπώθηκε και τέτοια… Γενικότερα, όμως, το girls night out είναι ξεφάντωμα χωρίς όμως να είναι απαραιτήτως συνυφασμένο με το φλερτ.

Ζούμε σε μια εποχή που το Internet και οι εφαρμογές του έφεραν επανάσταση στη μουσική βιομηχανία, ανοίγοντας το δρόμο σε νέους καλλιτέχνες να ακουστούν και να αποκτήσουν το δικό τους κοινό. Πώς σας επηρεάζει εσάς αυτή η αλλαγή;
Χριστιάννα: Πιστεύω ότι αυτό το γεγονός προάγει όλη τη δημιουργικότητα των νέων καλλιτεχνών. Ο ανταγωνισμός είναι ίσως πιο δίκαιος και είναι μεγαλύτερος γιατί μέσα από το Internet οι πληροφορίες είναι πάρα πολλές. Στα αυτιά των ακροατών φτάνουν πάρα πολλά συγκροτήματα αυτή τη στιγμή και φροντίζεις να κάνεις το καλύτερο που μπορείς. Ίσως, αν οι εταιρείες κινούσαν τα νήματα αυτή τη στιγμή, μπορεί κάποιοι καλλιτέχνες που ήταν με συμβόλαιο να ήταν πιο επαναπαυμένοι. Τώρα υπάρχει το ζήτημα ότι κάποιος μπορεί να ψάξει για να ακούσει και ανεξάρτητους καλλιτέχνες. Με αυτόν τον τρόπο προάγεται καλύτερα η τέχνη αυτή. Επίσης, το Internet ήταν ένας ακόμη λόγος που εμείς σαν μπάντα έχουμε αγγλικό στίχο. Είναι η δυνατότητα που σου δίνει να έχεις πρόσβαση σε μεγαλύτερο κοινό.
Βίβιαν: Πλέον υπάρχει διάδοση της μουσικής μέσω Internet και αυτό σημαίνει το τέλος των rock star που ήταν εκεί πάνω, όπως ο Bon Jovi για παράδειγμα. Τελείωσε αυτή η κατάσταση. Είναι πολύ θετικό γιατί πλέον ο καθένας μπορεί να επιλέξει τι θα ακούσει. Υπάρχει μεγαλύτερη πρόσβαση στη μουσική χωρίς τα αντίστοιχα έξοδα που υπήρχαν. Νομίζω ότι πλέον δεν μπορείς να θεωρείς ότι υπάρχει μουσική βιομηχανία σαν βιομηχανία, υπάρχει μουσική σκηνή γενικά. Υπάρχει διαρκής και συνεχιζόμενη εξέλιξη και μεταβολή των μουσικών σχημάτων και ρευμάτων. Επίσης, όλο αυτό το άνοιγμα που υπάρχει στη μουσική μέσω του Internet αποτρέπει και την «ταμπελοποίηση», δηλαδή είσαι indie, είσαι hard rock, είσαι metal, δεν υπάρχουν πλέον αυτά. Είσαι κύριος του εαυτού σου και δε σου λέει κάποιος άλλος τι μουσική θα παίξεις, τι στίχο θα πεις, πού θα κάνεις live και πώς θα ντύνεσαι.

Πώς πιστεύετε ότι θα διαμορφωθεί το τοπίο σε λίγα χρόνια;
Θεανώ: Πιστεύω ότι δεν υπάρχει πλέον χώρος για άλλους μουσικούς με τόσους που βλέπουμε να βγαίνουν και στην τηλεόραση. Ελληνικές μπάντες που παίζουν –υποτίθεται- rock αλλά στην ουσία είναι σκυλάδικο που απλώς έχει rock στοιχεία. Θα πρέπει να είσαι πολύ ξεχωριστός για να βγεις προς τα έξω και να ξεχωρίσεις σ’ αυτή τη σκηνή.
Χριστιάννα: Πλέον, δεν περιμένεις ότι θα βγάλεις πολλά χρήματα και έτσι βγαίνουν πιο αυθεντικές μουσικές.
Βίβιαν: Απ’ τη στιγμή που πλέον, κάνοντας ένα συγκρότημα δε στοχεύεις, στο να βγάλεις λεφτά βιοποριστικά από τη μουσική, θα δημιουργηθούν ακόμα περισσότερες σκηνές. Αυτό που γίνεται τόσα χρόνια στην Αγγλία, όπου κάθε γειτονιά έχει το μουσικό της στέκι που διοργανώνονται live κάθε μέρα, θα αρχίσει να γίνεται και εδώ. Στην Αθήνα έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό να γίνεται και τελευταία έχει ξεκινήσει και στη Θεσσαλονίκη. Θα αρχίσει να αναδεικνύεται το τοπικό υλικό όσον αφορά στα live και πιστεύω ότι η μουσική θα αρχίσει να γίνεται τοπικιστικά. Δηλαδή, κάθε πόλη θα στηρίζει τις μπάντες της.

Τις ReaLiez μπορείτε να τις επισκεφτείτε και να ακούσετε τα κομμάτια τους στη σελίδα τους στο myspace : www.myspace.com/realiezband

No related posts.