Η Βασίλισσα γίνεται 110 χρονών!

Los Blancos, Los Merengues, Los Vikingos ή πολύ απλά Ρεάλ Μαδρίτης. Η ομάδα – «θρύλος» της Ισπανίας γιορτάζει τα 110α γενέθλιά της και συνεχίζει να γράφει τη δική της ιστορία. Η «βασίλισσα» της Ευρώπης, με τους πιστούς της φίλους αλλά και τους φανατικούς εχθρούς της είναι –βάσει τίτλων τουλάχιστον- η πιο επιτυχημένη ομάδα στο χώρο του ευρωπαϊκού αλλά και του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Η ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης ξεκινάει το μακρινό 1902, όταν στις 6 Μαρτίου ιδρύεται και επίσημα το «Madrid Football Club», το οποίο πρόεκυψε από τη συνένωση των «New Foot-Ball de Madrid» και «Club Espanol de Madrid» που είχαν δημιουργηθεί λίγα χρόνια πριν από αποφοίτους των πανεπιστημίων Cambridge και Oxford. Μόλις τρία χρόνια μετά την ίδρυσή της, η ομάδα κερδίζει τον πρώτο της τίτλο, αφού αναδεικνύεται Κυπελλούχος Ισπανίας, επικρατώντας στον τελικό της Αθλέτικ Μπιλμπάο. Το σημερινό της όνομα θα το πάρει το 1920, όταν και ο Βασιλιάς Αλφόνσο ο 13ος, αποφασίζει να μετονομάσει την ομάδα από «Madrid FC» σε «Real (Royal) Madrid». Η Ρεάλ Μαδρίτης κερδίζει το πρώτο της πρωτάθλημα τη σεζόν 1931-1932, όμως η επάνοδος της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας έχει σαν αποτέλεσμα η ομάδα να αλλάξει και πάλι το όνομα της σε «Madrid FC».

Η περίοδος Μπερναμπέου και η γνωριμία με το ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό κοινό

Ο Σαντιάγκο Μπερναμπέου Γέστε ανέλαβε την προεδρία της Ρεάλ Μαδρίτης το 1945, μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Η πρώτη του δράση ήταν να ανακατασκευάσει το γήπεδο της ομάδας και το προπονητικό κέντρο του συλλόγου, τα οποία είχαν υποστεί τεράστιες ζημιές κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μετά την ανασύνταξη του υλικοτεχνικού εξοπλισμού, η Ρεάλ προχωράει το 1953 στην πρώτη της μεγάλη μεταγραφική κίνηση, εκμεταλλευόμενη τη διακοπή του εμπάργκο για τη μετακίνηση παικτών από ξένες χώρες και φέρνει στην Ισπανία τον Αλφρέντο Ντι Στέφανο.

Η Ρεάλ του 1905

Αλφρέντο Ντι Στεφάνο

Ο Σαντιάγκο Μπερναμπέου, μάλιστα, μπορεί να θεωρηθεί και ως ένας εκ των «πατέρων» της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης στο ποδόσφαιρο, του Champions League, αφού μαζί με τους Γκάμπριελ Χανότ και Γκουστάβ Σέμπεζ αποφασίζουν το 1955 τη δημιουργία ενός φιλικού τουρνουά στο οποίο θα συμμετέχουν ομάδες από όλες τις χώρες της Ευρώπης. Η Ρεάλ Μαδρίτης καταφέρνει να κερδίσει το θεσμό πέντε συνεχόμενες φορές (από το 1956 έως το 1960) και να γίνει η μοναδική ομάδα που της επιτρέπεται να φοράει στη φανέλα της το έμβλημα τιμής της UEFA. Μετά από δυο χαμένους τελικούς το 1962 και το 1964 η Ρεάλ αναδεικνύεται και πάλι πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1966, όταν επικρατεί της Παρτιζάν με 2-1. Στη δεκαετία του ‘70 η ομάδα του Μπερναμπέου κατακτά 5 πρωταθλήματα και 3 κύπελλα Ισπανίας αλλά χάνει στον πρώτο τελικό Ευρωπαϊκού Super Cup από την Τσέλσι το 1971. Στις 2 Ιουλίου 1978, κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ της Αργεντινής, ο Σαντιάγκο Μπερναμπέου φεύγει από τη ζωή και η FIFA σε ένδειξη πένθους διακόπτει την διοργάνωση για τρεις ημέρες. Την επόμενη χρονιά ο σύλλογος αποφασίζει την καθιέρωση του τουρνουά «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» στη μνήμη του αλησμόνητου προέδρους της ισπανικής ομάδας.

Η ευρωπαϊκή καταξίωση συνεχίζεται

Ραούλ

Στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 ποδοσφαιριστές όπως οι Μπουτραγκένιο, Σάντσις, Βάσκεζ, Μίσελ, Παρντέζα, Τσέντο και Ούγκο Σάντσες ξαναβάζουν την Ρεάλ στο δρόμο των επιτυχιών. Η ομάδα της Μαδρίτης κερδίζει δυο κύπελλα ΟΥΕΦΑ, πέντε χρονιές σερί το ισπανικό πρωτάθλημα, μια φορά το ισπανικό κύπελλο και τρεις φορές το Σουπερ Καπ Ισπανίας. Το 1998, έπειτα από 32 ολόκληρα χρόνια, η Ρεάλ Μαδρίτης των Ρομπέρτο Κάρλος, Μιγιάτοβιτς, Σούκερ, Ζέεντορφ, Ραούλ, Ιέρο, Ρεντόντο, Ζαμοράνο και Μοριέντες, υπό τις οδηγίες του Γιουπ Χάινκες, επιστρέφει στην κορυφή της Ευρώπης κερδίζοντας το 7ο της Champions League, με αντίπαλο την ιταλική Γιουβέντους.

Οι «Γκαλάκτικος» της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα

Η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα χαρακτηρίζεται από δυο εποχές για την Ρεάλ Μαδρίτης. Η πρώτη αφορά την περίοδο 2000-2006 με τον Φλορεντίνο Πέρεθ να αναλαμβάνει τα ηνία της ομάδας και η δεύτερη ξεκινάει το 2007 και καταλήγει το 2009, όταν στην προεδρία του συλλόγου βρισκόταν ο Ραμόν Καλντερόν. Επί πρώτης προεδρίας Πέρεθ, η Ρεάλ ξοδεύει έναν πακτωλό χρημάτων και φέρνει όλους τους ακριβοπληρωμένους παίκτες της Ευρώπης στη Μαδρίτη. Έτσι γεννήθηκαν οι «Γκαλάκτικος». Τη φανέλα της «βασίλισσας» φοράνε οι Ζιντάν, Ρονάλντο, Φίγκο, Μπέκαμ, Ζούλιο Μπαπτίστα, Ρομπίνιο και Ράμος, ενώ η αναδιοργάνωση του ρόστερ γίνεται με την αποχώρηση παλαιών παικτών, όπως ο Ιέρο, ο Μακελελέ, ο Μοριέντες και ο Μακ Μάναμαν.

Στις 2 Ιουλίου του 2006 η Ρεάλ αλλάζει σελίδα, με τον Ραμόν Καλντερόν να εκλέγεται νέος πρόεδρος. Ο Φάμπιο Καπέλο αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία και οδηγεί τη βασίλισσα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, όμως αποχωρεί. Το 2007 ήταν και η τελευταία χρονιά που η Ρεάλ πανηγύρισε την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα κλείνει με άλλα 2 κύπελλα και 1 σούπερ καπ Ισπανίας.

Η Ρεάλ του σήμερα

Ο Πέρεθ γυρνάει στην προεδρία της Ρεάλ το 2009 και ξαναχτίζει τους «Γκαλάκτικος» από την αρχή, αφού φέρνει στο Μπερναμπέου τους Κακά, Κριστιάνο Ρονάλντο και Ζοζέ Μουρίνιο. Όμως μέχρι πέρσι τουλάχιστον δεν μπορούσε να κοντράρει την αρμάδα της Μπαρτσελόνα, η οποία με τον Λιονέλ Μέσσι σάρωνε τους τίτλους σε Ισπανία και Ευρώπη. Η Ρεάλ φέτος είναι ένα βήμα από την κατάκτηση του πρωταθλήματος, αφού έχει αποσπάσει 10 βαθμούς από τη δεύτερη Μπαρτσελόνα, ενώ θέλει να επιστρέψει και στην κορυφή της Ευρώπης, έπειτα από 10 ολόκληρα χρόνια.

Το γήπεδο, οι οπαδοί και οι μισητές αντίπαλοι

Μετά από 11 χρόνια παρουσίας στο «Campo De O’Donnell», η Ρεάλ μετακομίζει το 1923 στο  «Estadio Chamartin», χωρητικότητας 22,500 θέσεων. Όμως ο πρόεδρος της Ρεάλ, Σαντιάγκο Μπερναμπέου, φτάνει στο συμπέρασμα πως ένα τέτοιο γήπεδο είναι πολύ μικρό για την ομάδα και έτσι αποφασίζει τη δημιουργία ενός νέου, χωρητικότητας 120.000 θέσεων. Το γήπεδο αυτό φτιάχνεται το 1947, όμως, το 1955 θα πάρει το σημερινό του όνομα, δηλαδή το «Σαντιάγκο Μπερναμπέου». Σήμερα, και λόγω των ειδικών ρυθμίσεων που επιβάλλει η UEFA, το γήπεδο της Ρεάλ Μαδρίτης είναι χωρητικότητας 85.454 θέσεων και η βασίλισσα έχει τον τέταρτο υψηλότερο μέσο όρο προσέλευσης θεατών, πίσω από ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα, η Μπορούσια Ντόρτμουντ και η Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ.

Σε κάθε παιχνίδι εντός έδρας η Ρεάλ Μαδρίτης έχει την υποστήριξη τουλάχιστον 69.000 φιλάθλων και οπαδών της. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι κάτοχοι εισιτηρίων διαρκείας και μέλη του συλλόγου, ενώ υπάρχουν και πάνω από 1800 σύνδεσμοι οργανωμένων οπαδών στην Ισπανία και σε όλο τον κόσμο. Οι φανατικοί οπαδοί της Ρεάλ, ονομάζονται και «Ultras Sur» και είναι γνωστοί για τις ακροδεξίες πολιτικές τους θέσεις. Για αυτό το λόγο άλλωστε, έχουν δημιουργήσει δεσμούς φιλίας με αντίστοιχους οπαδούς άλλων ομάδων, όπως της Ιταλικής Λάτσιο.

Μισητές αντίπαλοι της Ρεάλ; Δεν θέλει και πολύ ρώτημα… Η Μπαρτσελόνα και η συμπολίτισσα Ατλέτικο Μαδρίτης. Η κόντρα με την Μπαρτσελόνα, το γνωστό σε όλους «El Classico», που μαγνητίζει τα βλέμματα εκατομμυρίων τηλεθεατών και ποδοσφαιρόφιλων από όλο τον κόσμο, ξεκίνησε από τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και το διαχωρισμό των δυο πόλεων, της Καταλονίας και της Καστίλης. Όσοι ήθελαν να αντισταθούν απέναντι στον δικτάτορα Φράνκο, γίνονταν μέλη της Μπαρτσελόνα, που γρήγορα μετατράπηκε σε «κάτι περισσότερο από ένα κλάμπ» («mes que un club») και έτσι η πολιτική κόντρα πέρασε και στο χώρο του ποδοσφαίρου.

Η αντιπαλότητα με την Ατλέτικο Μαδρίτης ξεκινάει από τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα. Η Ατλέτικο ιδρύεται από Βάσκους φοιτητές και άτομα που διαφωνούσαν με την ίδρυση της Ρεάλ. Παράλληλα, η Ατλέτικο Μαδρίτης, προσέλκυσε τους οπαδούς εκείνους που προέρχονταν από την εργατική τάξη, ενώ η Ρεάλ, από τη μεσαία τάξη. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν ισχύει πλέον σήμερα. Το 1965 η Ατλέτικο Μαδρίτης έγινε η πρώτη ομάδα που κέρδισε τη Ρεάλ στο «Σαντιάγκο Μπερναμπέου» μετά από 8 ολόκληρα χρόνια, ενώ τη σεζόν 2002-2003, η Ρεάλ Μαδρίτης επικράτησε μέσα στην έδρα της Ατλέτικο το πρωτάθλημα, όταν και την κέρδισε με 4-0.

Ρεκόρ και τίτλοι

Η πλούσια ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης, όλα αυτά τα χρόνια αντικατοπτρίζεται πλήρως και από τα προσωπικά ρεκόρ που έχουν δημιουργήσει παίκτες-θρύλοι του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου ποδοσφαίρου, που έγραψαν τη δική τους ιστορία με τη φανέλα της βασίλισσας, αλλά και από τους τίτλους που έχει πανηγυρίσει η ομάδα όλα αυτά τα χρόνια.

Πρώτος σε συμμετοχές με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης είναι ο Ραούλ με 741 παιχνίδια συνολικά από το 1994 έως το 2010. Ο μόνος που μπορεί να τον «απειλήσει» είναι ο Ικέρ Κασίγιας, ο εν ενεργεία τερματοφύλακας της ομάδας, που έχει πάνω από 500 συμμετοχές. Πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου είναι και πάλι ο Ραούλ με 323 γκολ, ενώ πάνω από 200 γκολ έχουν πετύχει οι Ντι Στέφανο, Πούσκας, Σαντιλάννα και Σάντσες. Η Ρεάλ έχει κατακτήσει 9 φορές το Champions League και είναι η πολυνίκης του θεσμού, ενώ έχει και τις περισσότερες παρουσίες σε ημιτελική φάση. Τον Ιούνιο του 2009 η Ρέαλ πραγματοποίησε μετεγγραφή-ρεκόρ, αφού δαπάνησε 96 εκατομμύρια ευρώ για να φέρει τον Κριστιάνο Ρονάλντο από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Το παλμαρέ των τίτλων, πλούσιο. Και μόνο σε αυτό, μπορεί να αποτυπωθεί το μεγαλείο ενός συλλόγου, όπως η Ρεάλ Μαδρίτης.

Πρωτάθλημα Ισπανίας: 31 κατακτήσεις

Κύπελλο Ισπανίας: 18 κατακτήσεις

Σούπερ Καπ Ισπανίας: 8 κατακτήσεις

Κύπελλο «Eva Duarte»: 1 κατάκτηση

«Copa De La Liga»: 1 κατάκτηση

Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα/Τσάμπιονς Λιγκ: 9 κατακτήσεις (3 φορές φιναλίστ)

Κύπελλα ΟΥΕΦΑ: 2 κατακτήσεις

Ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ: 1 κατάκτηση

Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων: 3 κατακτήσεις
Πηγές
http://www.realmadrid.com/cs/Satellite/en/Home.htm

No related posts.