Οι «πνευματικοί». Σήμερα.

Κάθε, μα κάθε φορά όμως που ο πολιτισμός μας περνά κάποια κρίση, ο νους του κόσμου όλου που επίμονα πασχίζει να σταθεί και να συλλογιστεί κάπως πάνω στη μοίρα του και για τη μοίρα του, κατευθύνεται προς τους διανοούμενους της εποχής.

Οι διανοούμενοι ή αλλιώς «πνευματικοί» άνθρωποι -ίσως- είναι -ίσως και να μην είναι…- επιστήμονες, καλλιτέχνες ή πολιτικοί με μόρφωση τόοοσο πλατιά και με πνευματικούς ορίζοντες κάπως ευρείς. Με κριτικό πνεύμα και διορατικότητα, με κοινωνικές ευαισθησίες και ενδιαφέρον φυσικά όχι μόνο για τα καθημερινά μα και για τα διαχρονικά προβλήματα του γένους.

Γι’ αυτό και τους αναζητούν οι πολλοί. Γιατί και από παράδοση και από διαίσθηση μαζί αισθάνονται πως τον έσχατο λόγο της ζωής τους μόνο οι «πνευματικοί» μπορούν να τον προσφέρουν. Εκείνοι που άλλοτε συσπειρωμένοι γύρω από έναν θεσμό κι άλλοτε γύρω από μιαν ιδέα, μια δράση, ένα έργο, έχουν -ίσως και όχι- όντως τη δύναμη να σφραγίζουν ένα τέλος ή να ανοίγουν έναν δρόμο ολοκαίνουριο.

Σήμερα, λοιπόν, οι διανοούμενοι, αυτές οι μορφωμένες οντότητες που θα έπρεπε να έχουν τα μάτια του πνεύματος ορθάνοιχτα, τα δίχτυα του νου τους αδιάκοπα ριγμένα, όχι μόνο ληθαργούν αλλά και «παρασύρονται» από το υλιστικό πνεύμα της εποχής, προδίδοντας τις όποιες αρχές και τα πιστεύω τους με αντάλλαγμα -πάντα- υλικά αγαθά και αξιώματα. Έτσι και παύουν πια να φιλοτιμούνται για την αποκάλυψη μιας κάποιας αλήθειας, για τη διαφώτιση των πολλών. Έτσι και προσχωρούν στο φαύλο κύκλο της εποχής, παίζοντας ένα παιχνίδι εξουθενωτικό, άλλοτε κρατώντας τα προσχήματα -για να μη χάσουν την επιρροή του κόσμου που τους εμπιστεύεται-κι άλλοτε επιδεικνύοντας κοινότυπα εφευρήματα κενά από ουσία. Το λόγο πάντως του πνεύματος, ακόμη κι αν -μάλλον- είναι ο μοναδικός που μπορεί να αποκόψει τη διαφθορά και τη «σαπίλα» του κόσμου μας, δεν τολμά να τον αγγίξει σχεδόν κανείς.

Άντε και να ψάξουμε για τους υπεύθυνους, άντε και να πούμε ότι έφταιξε… -όπως πάντα- κάτι. Για παράδειγμα η μέση και η ανώτερη εκπαίδευση ή η απουσία χαρισματικών Δασκάλων-Οδηγών της νεότητας ή η τρομερά υλιστική δύναμη της εποχής μας ή …ή… Άντε και τη δικαιολογήσαμε, εκείνη τη δραματική φθορά και διαφθορά του ανθρώπινου υλικού. Μήπως όμως έτσι χάνουμε την ουσία; Εκείνη που θα μας έδειχνε πως εδώ στην Ελλάδα -σίγουρα κι αλλού…- έχουμε μια τάξη διανοούμενων κάπως σκιώδη, χωρίς δύναμη πνευματική, ουσιαστικά ξεπνοημένη και ανίκανη να μεταδώσει το φως της γνώσης στους πολλούς, να διώξει τα μαύρα σύννεφα που αδιάκοπα τους περιτριγυρίζουν…

Και οι πολλοί, καθώς τη βλέπουν πια ισοπεδωμένη, πολλές φορές χειρότερη από ό, τι πραγματικά φάνταζε, από τα δηλητηριώδη πάθη και το κυνήγι της καλής και «ιδανικής» ζωής, ούτε που τη λογαριάζουν. Κάνουν, έτσι, κι αυτοί τη δουλειά τους ή τουλάχιστον μιμούνται πιστά τους πνευματικούς τους οδηγούς, εκείνους που υποτίθεται φρόντιζαν για το χάραμα μιας ημέρας αλλιώτικης…

Τι, αλήθεια, θα γίνει με αυτή τη γενιά των χρεοκοπημένων και ξεπεσμένων διανοούμενων; Πόσο περισσότερο θα πρέπει ο κόσμος να βυθιστεί στην ανυποληψία και στην απογοήτευση; Πόσο περισσότερο αυτοί οι πνευματικοί θα πρέπει να λησμονήσουν το χρέος τους προς το παρόν και το μέλλον τη στιγμή που ειλικρινά είναι φανερό -ξανά-περισσότερο από ποτέ πως η φωτιά του πνεύματος, αυτή η σωστική, και έχει σβήσει μέσα μας,  μέσα τους και έχει απομείνει χωρίς ουσιαστικά στηρίγματα;

No related posts.