Ισπανία: «Αποκλείεται να γίνουμε Ελλάδα!»

Η διεθνής απομόνωση της Ελλάδας είναι φαινόμενο διαχρονικό. Διεθνής απομόνωση των πολιτών της και όχι μόνο της Ελλάδας ως κρατική οντότητα. Οι πρώτοι ανέκαθεν επέλεγαν να έχουν ελάχιστη ενημέρωση για τις διεθνείς εξελίξεις, να θεωρούν εαυτόν ως μη χρήζοντα διακρατικής βοήθειας και να ερμηνεύουν τις εξελίξεις στην εξωτερική πολιτική σκηνή ως φαινόμενο, κατά βάση, συνωμοσιολογικο. Η Κρίση, αντί να ειδωθεί ως αφορμή ανατροπής αυτού του φαινομένου, «βοήθησε» στην ενίσχυσή του. Έτσι, σήμερα, οι Έλληνες πολίτες δεν γνωρίζουν πολλά αναφορικά με ανάλογες καταστάσεις που βιώνουν άλλοι πολίτες του κόσμου. Μια ματιά στην Ισπανία αρκεί για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό.

Στη χώρα της Ιβηρικής χερσονήσου, λοιπόν, το μέλλον δε φαντάζει και τόσο ευοίωνο. 300 οικογένειες την ημέρα χάνουν τα σπίτια τους. Η στρόφιγγα των δανείων έχει κλείσει προ πολλού. Η αγορά ακινήτων και ο ευρύτερος κατασκευαστικός τομέας έχουν, σχεδόν ολοκληρωτικά, καταρρεύσει. Τα νούμερα της ανεργίας διαρκώς αυξάνονται, θυμίζοντας ποσοστά κόμματος που σχηματίζει αυτοδυναμία. Ως εκ τούτων και μέσα σε κλίμα ανασφάλειας και πολιτικής αβεβαιότητας, η νέα γενιά της χώρας καλείται να κάνει τα πρώτα της βήματα, αφήνοντας κατά μέρους το διαρκή και μόνιμο ετεροπροσδιορισμό της.

Εύκολα μπορεί να γίνει η σύγκριση με την κατάσταση που επικρατούσε στη νεολαία της Ελλάδας προ διετίας. Αναγωγή, μάλιστα, που θα ήταν και άκρως πετυχημένη. Εδώ, στην Ισπανία, οι νέοι δείχνουν ακόμα αμήχανοι και παροπλισμένοι. Προσπαθούν να βρουν τρόπους και εργαλεία για να αναλύσουν την κατάσταση και τα αίτια της. Η Ελλάδα έχει περάσει στο επόμενο στάδιο, αφού πλέον προτείνονται τρόποι αντιμετώπισης της Κρίσης μέσω κάθε μέσου. Η Ισπανία απέχει αρκετά από αυτό το σημείο. Η αισιοδοξία, η οποία στη χώρα των ταύρων αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, δε δείχνει – ούτε και τώρα – να τους εγκαταλείπει. Η πεποίθηση είναι κοινή: «Αποκλείεται να γίνουμε Ελλάδα!».

Προσανατολισμένοι από μικρή ηλικία σε τεχνικά επαγγέλματα έχουν προ πολλού αφήσει πίσω τους την κοινωνική κατηγοριοποίηση βάση ανώτατης ή τεχνικής εκπαίδευσης. Ή, τουλάχιστον, το φαινόμενο αυτό συναντάται σπανιότερα από ότι στη χώρας μας. Βέβαια, αυτό συνεπάγεται την καλύτερη κατανομή του ανθρώπινου δυναμικού στην αγορά εργασίας, χωρίς να υπάρχουν κλάδοι που οδηγούν αναγκαστικά στην ανεργία τους επαγγελματίες τους.

Παρόλα αυτά, ο φόβος και η ανασφάλεια υφίστανται. Μπορεί να μην υπάρχει μια σαφής παραδοχής της Κρίσης από όλους αλλά και οι Ισπανοί απόφοιτοι των ανώτατων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων βρίσκονται σε διαδικασία εύρεσης εργασίας χωρίς θετικά αποτελέσματα. Στις επαρχιακές πόλεις το φαινόμενο είναι εντονότερο ενώ οι ευκαιρίες είναι όλο και λιγότερες.

Οι νέοι της Ισπανίας «βασανίζονται» από καχυποψία και μετριοπάθεια σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας ενώ είναι πλέον σαφές πως η Κρίση στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια έχει κυκλική κατεύθυνση. Ίσως τελικά η Ευρωπαϊκή Ένωση να μην είναι μια ένωση που επιδιώκει το καλύτερο για όλα της τα μέλη αλλά μια ένωση, όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και τα υπόλοιπα δεν αντιδρούν γιατί φοβούνται…

No related posts.