Συγγνώμη, Ελλάδα μου…

Άκουγα από μικρή να μου λένε για τα παλιά τα χρόνια… Οι γιαγιάδες και οι παππούδες για την Κατοχή… Πώς πείνασαν, πώς πολέμησαν, πώς πιάστηκαν αιχμάλωτοι,  πώς σώθηκαν, πώς δεν υποτάχθηκαν… Άκουγα να μου λένε οι θείοι μου και οι γονείς μου για τα πιο πρόσφατα χρόνια… Για τη Χούντα, για το φόβο, για τον περιορισμό στο σπίτι, για το Πολυτεχνείο, για την πτώση και τη φυλάκιση του Παπαδόπουλου… Πήγα σχολείο και έλεγα ποιήματα για τον αγώνα του ’21 και την ελευθερία, για το έπος του ’40, για τον άγνωστο στρατιώτη… Άκουγα… Δεν ήξερα.. Μάθαινα… Δεν καταλάβαινα… Ήταν άλλες εποχές… Παλιές, έλεγα…

Τώρα δεν ακούω… Ζώ… Σε μία Ελλάδα που βρίσκεται ξανά στο χείλος του γκρεμού… Σε μια Ελλάδα που αυτή τη στιγμή πουλιέται… Σε μια Ελλάδα που δεν αντιστέκεται αλλά που οδηγείται – από αυτούς που εμείς επιλέξαμε να μας κυβερνούν – στη χειρότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της… Κι εγώ κάνω πολιτική από εδώ… Καθισμένη σε μια καρέκλα, μπροστά από έναν υπολογιστή, γράφοντας αυτό που όλοι λένε και γράφουν σήμερα…

Κυριακή 12/2/2012… Ξημερώνοντας, Δευτέρα 13 του μήνα… Και όχι, δεν είναι Τρίτη αλλά είναι η πιο άτυχη στιγμή της χώρας μου! Πιο άτυχη γιατί επέλεξε λάθος ανθρώπους να την πηγαίνουν… Άτυχη γιατί κάποιοι δεν την αγάπησαν… Άτυχη γιατί και εγώ τώρα καταλαβαίνω πόσο την αγαπώ… Όχι δεν θέλω και δεν κάνω κανενός είδους αντιπολίτευση. Απλά, πονώ που χάνω την πατρίδα μου… Πονώ που δεν μπορώ να παλέψω, όπως κάποιοι έκαναν κάποτε για να δώσουν σε τούτον τον χιλιοπονεμένο τόπο λίγες στάλες ελπίδας… Αλλά πονάω πιο πολύ που την βλέπω να φλέγεται, να καταστρέφεται σαν να είναι από χαρτί…

Και μέσα σ’ όλο αυτό το χαμό, συνειδητοποιώ πως δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά πλέον… Δεν έχουμε τίποτα να μας χωρίζει παρά μονάχα να μας ενώνει… Υπάρχουν μόνο άνθρωποι… Έλληνες που περνούν πάνω – κάτω τα ίδια… Υπάρχουν φτωχοί, άστεγοι, άνεργοι… Υπάρχουμε εμείς, οι νέοι, που εσείς οι μεγαλύτεροι θελήσατε και πιστέψατε πως θα μας κληροδοτήσετε ένα καλύτερο «αύριο» και αυτό κάηκε, όπως τα κτίρια της Αθήνας, μέσα σε λίγα λεπτά… Και τώρα το μέλλον μας είναι πιο αβέβαιο από ποτέ.. Να παλέψω για την πατρίδα μου… Μα, για ποια πατρίδα; Να παλέψω για τα ιδανικά… Μα, για ποια ιδανικά;

Κοντέψαμε να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, την ταυτότητά μας, να γίνουμε ξένοι μέσα στη χώρα μας… Είδα την Αθήνα να καίγεται και στο βάθος την Ακρόπολη να θυμίζει μερικά απομεινάρια πολιτισμού ενός άλλου κόσμου, μιας άλλης Ελλάδας, μιας Ελλάδας υπερήφανης, ανδρωμένης και ανυπότακτης, μιας Ελλάδας που ποτέ δεν δέχτηκε να πουληθεί, μια Ελλάδας που δέχεται όμως να πουληθεί τώρα… Και αναρωτιέμαι: «Γιατί;»!
Έρχονται στο μυαλό μου οι στίχοι από ένα γνωστό τραγούδι… «Μη, παρακαλώ σας, μη, λησμονάτε τη χώρα μου…» και συλλογιέμαι… πόσο Εμείς σε λησμονήσαμε… Συγγνώμη, Ελλάδα μου…

No related posts.