Μια δήθεν ευαισθησία

Στο δίλημμα χρεοκοπία ή ψήφιση του μνημονίου που τίθεται συνεχώς τελευταία καλούνται να απαντήσουν και να ψηφίσουν οι Έλληνες πολιτικοί κάθε φορά που η κυβέρνηση αναγκάζεται από τους δανειστές της να λάβει νέα επαχθή οικονομικά μέτρα προκειμένου να καλύψει το έλλειμμα και το τεράστιο εξωτερικό χρέος.

Το μνημόνιο 2 προβλήθηκε ως «αναγκαίο κακό και τα κυρίαρχα ελληνικά ΜΜΕ υποστήριξαν ότι η ψήφισή του είναι η μοναδική λύση για να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία.

Αν και ψηφίστηκε με 199 ψήφους υπέρ, πολλοί ήταν εκείνοι οι βουλευτές που το καταψήφισαν. Τα επιχειρήματά τους ήταν ότι κατανοούν ή γνωρίζουν ότι το νέο μνημόνιο οδηγεί στη συρρίκνωση του μισθού  των εργαζομένων και βυθίζει τη χώρα στην ανέχεια. Σε αυτό το σημείο θα κάνω το δικηγόρο του διαβόλου.

Πώς μέχρι τώρα οι Έλληνες βουλευτές, και αυτοί που το καταψήφισαν, δεν είχαν κανένα  ενδοιασμό όταν ψήφισαν το προηγούμενο (κάποιοι εκ των οποίων ούτε καν το είχαν διαβάσει) και τώρα ξαφνικά έγιναν ευαίσθητοι και σκέφτηκαν να σώσουν τη χώρα από τη χρεοκοπία και από το χάος;

Μήπως αισθάνονται ότι στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές όχι μόνο θα χάσουν την καρέκλα τους άλλα κινδυνεύουν να πάρουν μικρό αριθμό ψήφων; Ίσως σκέφτηκαν ότι  είναι μια τελευταία, απέλπιδα προσπάθεια να σώσουν το τομάρι τους.

Στην πολιτική αυτό που επικρατεί είναι το συμφέρον το οποίο δεν είναι πάντα το ίδιο διότι καθορίζεται πολλές φορές από τις πολιτικές εξελίξεις. Όπως είναι γνωστό, η εποχή των ιδεολογιών έχει παρέλθει με το τέλος του εικοστού αιώνα. Δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί που έχουν αλλάξει στρατόπεδο διότι διαγράφηκαν από τον αρχηγό του κόμματός τους λόγω διαφόρων «παραπτωμάτων». Το τελευταίο απτό παράδειγμα είναι οι δύο  βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ. οι οποίοι ψήφισαν υπέρ του μνημονίου, διαγράφηκαν από το κόμμα και σύντομα βρήκαν νέα κομματική στέγη.

No related posts.