Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Έλληνες φοιτητές στη γειτονική Τουρκία

Το 12ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της πόλης του Εσκισεχίρ της Τουρκίας έλαβε χώρα από την 1η έως τις 12 Μαΐου. Πρόκειται για μια καθιερωμένη ετήσια διοργάνωση, που πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του πανεπιστημίου Anadolu, ενός από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας. Φέτος, στο πλαίσιο της ανταλλαγής φοιτητών που προβλέπει το πρόγραμμα digital bridges, οκτώ φοιτητές του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου παρευρέθηκαν στο φεστιβάλ. Εκπροσωπώντας όχι μόνο τη σχολή αλλά και τη χώρα μας – αφού ήμασταν οι πρώτοι Έλληνες φοιτητές που υποδέχτηκε το πανεπιστήμιο – δούλεψαμε εντατικά για την ηλεκτρονική προώθηση του φεστιβάλ, αλλά και για την παραγωγή ενός τρίλεπτου ντοκιμαντέρ.

Συνοδευόμενοι από τον καθηγητή του Τμήματος κινηματογράφου και τηλεόρασης του Anadolu, Νεζίχ Ορχόν και την υποψήφια λέκτορα του Αριστοτελείου, Δήμητρα Δημητρακοπούλου, γνώρισαμε την πόλη του Εσκισεχίρ και ετοιμάσαμε σχετικά ρεπορτάζ. Παράλληλα, πήραμε συνεντεύξεις με διάσημους καλεσμένους του 12ου φεστιβάλ, ενώ γράψαμε και κριτικές ταινιών, οι οποίες προβάλλονταν δύο φορές η καθεμιά για το κοινό. Όλα τα σχετικά άρθρα είναι φιλοξενούνται σε ειδική σελίδα στο Facebook.

Οι χώροι προβολής βρίσκονταν στην αίθουσα προβολών του πανεπιστημίου και σε γνωστό κινηματογράφο στο κεντρικό τριώροφο πολυκατάστημα της πόλης. Στις θέσεις υποδοχής βρέθηκαν πολλοί φοιτητές του τμήματος κινηματογράφου, αφού ήταν οι πλέον κατάλληλοι να προτείνουν στο κοινό τις καλύτερες ταινίες. Πρόθυμοι να βοηθήσουν, έδειξαν στους Έλληνες φοιτητές ένα μεγάλο χαμόγελο!

Οι τεταρτοετείς φοιτητές του Αριστοτελείου δίνουν το δικό τους στίγμα για την πρωτόγνωρη εμπειρία τους στη γειτονική Τουρκία:

Κατερίνα Μυγιάκη: «Αυτό που μου έμεινε από την Τουρκία και κυρίως από το Εσκισεχίρ, ήταν οι άνθρωποι. Δε θυμάμαι να έχω ξανασυναντήσει τόσο καλοσυνάτους, φιλόξενους και ανοιχτούς ανθρώπους στη ζωή μου… Είναι πολύ σημαντικό το να μαθαίνουμε από ανθρώπους σαν κι αυτούς και να βλέπουμε ότι η καχυποψία και η αγένεια δεν οδηγούν πουθενά. Όσον αφορά τις εντυπώσεις μου από το πανεπιστήμιο είναι μόνο οι καλύτερες. Αρκεί να πω ότι είναι έτη φωτός πιο μπροστά από μας σε επίπεδο τόσο μαθημάτων όσο και εγκαταστάσεων. Δίνουν βάση και στο πρακτικό και στο θεωρητικό μέρος, και από μια κουβέντα και μόνο με τους φοιτητές εκεί, καταλαβαίνει κανείς πόσες γνώσεις έχουν… Πάντα μπορούμε να πάμε ένα βήμα πιο πέρα, και κοιτώντας αυτή τη χώρα, πιστεύω πως αποτελεί ένα καλό παράδειγμα».

Όλγα Κωνσταντίνου: «Η Τουρκία είναι μια απέραντη χώρα και μεγάλες σημαίες έκαναν αισθητή την παρουσία τους σχεδόν σε κάθε πολυκατοικία και μέσα στα μαγαζιά. Αρνητικά με επηρέασε το γεγονός ότι, όταν ανέφερα ότι κατάγομαι από την Κύπρο, με ρωτούσαν αν μένω στην Βόρεια ή στη Νότια Κύπρο. Παρόλα αυτά αναγνωρίζω την καλή οργάνωση και τις εκπαιδευτικές δυνατότητες του πανεπιστημίου Anadolu, καθώς και την κατάρτιση των φοιτητών εκεί».

Θάνος Βάγιος: «Το κινηματογραφικό φεστιβάλ του Εσκισεχίρ είναι μια πολύ προσεγμένη διοργάνωση, στην οποία συμμετέχουν ταινίες και σκηνοθέτες από όλο τον κόσμο. Είναι πολύ θετικό ότι διάσημοι ηθοποιοί τίμησαν με την παρουσία τους τούς εργαζόμενους φοιτητές στο φεστιβάλ, αλλά και εμάς. Πρόκειται για μια ετήσια προσπάθεια που αξίζει να διαδοθεί περισσότερο στο κοινό. Σε ό,τι αφορά την πρώτη μου επαφή με τη χώρα, πιστεύω πως, παρά το σχετικά χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα των Τούρκων πολιτών, το βιοτικό τους επίπεδο γίνεται διαρκώς υψηλότερο. Η ποιότητα ζωής μας φάνηκε ιδιαίτερα ικανοποιητική, αφού οι τιμές στην πόλη του Εσκισεχίρ, ήταν αρκετά χαμηλές σε σχέση με τις ελληνικές».

Ιωάννα Κωστοπούλου: «Πηγαίνοντας σε πόλη της Τουρκίας, έχεις την υπόνοια ή καλύτερα το στερεότυπο, πως όλα θα είναι περιορισμένα και συντηρητικά. Πως οι περισσότερες γυναίκες κυκλοφορούν με μαντίλα και ότι σχεδόν κανένας δεν μιλά Αγγλικά! Κι όμως! Μένοντας στο Εσκισεχίρ για αρκετές ημέρες, όχι μόνο οι προκαταλήψεις μου εξαφανίστηκαν, αλλά και η άποψη που σχημάτισα είναι η καλύτερη! Ο κόσμος εκεί, φίλοι και μη, είναι τόσο ευχάριστος και φιλόξενος που με έκανε πραγματικά να σκεφτώ τη χώρα γέννησης του Ξένιου Δία! Υπερβολή; Ίσως! Δεν έχει κάποιος παρά να επισκεφθεί το Εσκισεχίρ για να καταλάβει τι εννοώ. Αν ορισμένοι πιστεύουν ότι η Τουρκία είναι μια χώρα απολίτιστη, κάνουν τεράστιο λάθος- ειδικά σε ό,τι αφορά το πανεπιστήμιο και τις σπουδές των νέων! Η υποδομή του δημοσιογραφικού, και όχι μόνο, τμήματος ήταν άριστη, συγκριτικά με όσα προσφέρει η δική μας».

Αργύρης Κουρτίδης: «Η οκταήμερη διαμονή μου στην Τουρκία οδήγησε στην κατάρρευση ορισμένων στερεοτύπων που είχα για την γειτονική χώρα. Αναφορικά με το Εσκισεχίρ τουλάχιστον, η τουρκική κοινωνία είναι κάθε άλλο παρά συντηρητική. Οι άνθρωποι είναι πάντοτε πρόθυμοι να προσφέρουν την βοήθεια τους -ακόμη και σε άγνωστα άτομα, που προέρχονται απ’ την Ελλάδα- και έτσι καταρρίφθηκε για μένα ο μύθος που θέλει τους Τούρκους αρνητικούς ή επιθετικούς εναντίον μας. Τέλος, το πανεπιστήμιο δεν έχει απλώς τίποτε να ζηλέψει από οποιοδήποτε αντίστοιχο ευρωπαϊκό».

Λίνα Πέτκου: «Όταν ένα ταξίδι ξεκινάει χωρίς προκαταλήψεις και στερεότυπα, μόνο θετικές εντυπώσεις μπορεί να σου αφήσει. Ένα τέτοιο ταξίδι ήταν αυτό στο Εσκισεχίρ! Εικόνες, μυρωδιές, γεύσεις, συναισθήματα, άνθρωποι! Όλα τόσο διαφορετικά για μας, αλλά συγχρόνως τόσο οικεία… Νιώθαμε ότι βρισκόμασταν στη δική μας πόλη! Και κυρίως θα σταθώ στους ανθρώπους με τους οποίους συναναστραφήκαμε. Λόγω του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ αλλά και των ρεπορτάζ που μας ανατέθηκαν να κάνουμε, μας δόθηκε η ευκαιρία να έρθουμε κοντά με πολλούς ανθρώπους∙ φοιτητές, καθηγητές, σκηνοθέτες, ηθοποιούς από πολλές χώρες, αλλά και γενικά με Τούρκους στην καθημερινή τους ζωή. Η βοήθεια που μας προσέφεραν και η ευγένεια με την οποία μας συμπεριφέρθηκαν είναι αξιόλογη και αξιοθαύμαστη! Ακόμη κι όσοι δεν γνώριζαν αγγλικά, προσπαθούσαν με κινήσεις των χεριών και με τα μάτια, να μας δώσουν πληροφορίες. Και στο άκουσμα ότι είμαστε Έλληνες, εξέφραζαν τη χαρά τους και μας περιποιούνταν σαν τα παιδιά τους!  Φύγαμε με τις καλύτερες εντυπώσεις από το Εσκισεχίρ, με την επιθυμία όλων μας να επιστρέψουμε κάποια στιγμή!».

Όσο για το όγδοο μέλος της ομάδας, που υπογράφει το κείμενο, οι όμορφες αναμνήσεις από την Τουρκία έρχονται να προσυπογράψουν τις παραπάνω απόψεις. Το ταξίδι, η παρέα του φεστιβάλ, το άγνωστο μέχρι τότε για εμάς χαμάμ, τα καθημερινά ρεπορτάζ για το φεστιβάλ και το μικρό μας ντοκιμαντέρ είναι τα στοιχεία που θα συντροφεύουν ευχάριστα την φοιτητική μας ζωή. Ελπίζουμε αυτό το… “μίνι Erasmus” να επαναληφθεί για εμάς και να έχουμε την ευκαιρία να δούμε ξανά τα νέα μας φιλαράκια!

No related posts.