Spread the World

Γεωμετρικά αυξάνονται τα τελευταία τρία χρόνια οι αναπροσαρμογές των εθνικών προϊόντων στον Ευρωπαϊκό χώρο, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια στις κυβερνήσεις των εν λόγω χωρών να προχωρήσουν στις απαραίτητες προσαρμογές και ρυθμίσεις ώστε να καταστούν βιώσιμες οι εθνικές οικονομίες.

Οι λέξεις που πέρασαν στο προσκήνιο της καθημερινής οικονομικής πραγματικότητας σίγουρα δεν είναι πρωτάκουστες για τους περισσότερους από εμάς.
Οικονομικοί όροι όπως Spread (Ασφάλιστρα δανείων), Swaps (Υπόσχεση για μελλοντική συναλλαγή), CDS (Ασφάλιστρα κινδύνου) και Debt (Χρέος) ακούγονται και αναφέρονται όλο και πιο συχνά σε χώρους που ποτέ άλλοτε δεν ακούστηκαν. Το παράδοξο της όλης κατάστασης είναι πως η καταιγιστική σε συχνότητα αναφορά τους στα δελτία ειδήσεων δε φαίνεται να έχει βοηθήσει στην αποκωδικοποίηση τους και την ερμηνευτική τους μεταφορά σε όρους καθημερινής λεκτικής.

Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δε φαίνεται να απασχολεί τους υψηλά ιστάμενους των Ευρωπαϊκών και Διεθνών οργανισμών που πιστοί σε αυτό που έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας, μέρα με τη μέρα σαν καλοί και αφοσιωμένοι υπάλληλοι των οικονομικά ισχυρών ανά τον κόσμο υφαίνουν τον ιστό της παγκόσμιας ομηρίας των πολιτών και της οικονομικής τους τακτοποίησης ανάλογα με τα δικά τους και μόνο συμφέροντα. Η Ευρωζώνη εσχάτως και ιδιαίτερα τα πιο αδύναμα μέλη της ( Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία) αποτελούν το πιο πρόσφορο και προκλητικό πεδίο εφαρμογής των λεγόμενων ασκήσεων αντοχής του κοινωνικού κράτους. Αυτός είναι και ο πραγματικός εχθρός των όσων επιβουλεύονται των αιματηρών κατακτήσεων των εργαζομένων.

Η εισαγωγή των όρων που προαναφέρθηκαν παραπάνω και η επιβολή τους από τα παγκόσμια κέντρα εξουσίας μέσω των χρηματιστηρίων στην καθημερινή κοινωνική και οικονομική ατζέντα σήμανε την απαρχή της νέας οικονομικής ηθικής, της ηθικής των αριθμών και των αγορών. Με δυο λόγια αυτό ερμηνεύεται ως εξής: αν μια χώρα, δηλαδή σε νέους όρους μια οικονομική μονάδα, και κατ’ επέκταση οι πολίτες της δεν ικανοποιούν τα προαπαιτούμενα στάνταρ «εύρυθμης λειτουργίας» τότε πολύ απλά και με συνοπτικές διαδικασίες θα οδηγείται σε καθεστώς οικονομικής επιτήρησης και εποπτείας, υποθηκεύοντας αυτόματα τα περιουσιακά στοιχεία της χωρίς τη δυνατότητα προσφυγής σε οργανισμούς που ιδρύθηκαν και λειτουργούν για αυτόν τον σκοπό. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Εμένα πάντως κάτι μου έρχεται στο μυαλό.

Το σχέδιο είναι τόσο απλό αλλά την ίδια στιγμή και τόσο ιδιοφυές. Όταν έχει κάποιος ή κάποιοι αυτού του είδους τη δυνατότητα παρέμβασης στα εσωτερικά ζητήματα ενός Έθνους – Κράτους τότε έμμεσα -αλλά σαφώς- περνάει στο περιθώριο η λαϊκή ετυμηγορία (βλέπε εκλογές) και η εν λόγω χώρα κυβερνάται πλέον από ένα ή στην καλύτερη περίπτωση δύο κλιμάκια υπαλλήλων που υπερβαίνουν τα όρια δικαιοδοσίας της όποιας εξουσίας τους έχει παραχωρηθεί από τους κυβερνώντες. Και αυτό πάλι εμένα κάτι μου θυμίζει. Αλλά εγώ είμαι και κακόβουλος άνθρωπος, καχύποπτος.

Οι μεγάλοι και ισχυροί του κόσμου αποφάσισαν πως έχει έρθει η ώρα να βάλουν σε δράση το σχέδιο τους. Χρόνια τώρα το κοινωνικό κράτος και οι υποχρεώσεις του απέναντι στον πολίτη που από τα Συντάγματα προβλεπόταν αποτελούσαν το μεγάλο εμπόδιο. Το παγκόσμιο κεφάλαιο έβλεπε την υποχρέωση του κράτους να παρεμβαίνει υπέρ του πολίτη ένα μεγάλο εχθρό που έπρεπε να βγει από τη μέση με κάθε μέσο. Ακόμη και αν χρειαζόταν να στρέψει τον πολίτη κατά του κράτους, καθοδηγώντας τον να ζητήσει μόνος του την αλλαγή και τη νέα πορεία. Με αυτόν τον τρόπο θα πετύχαιναν, όπως και πέτυχαν στην περίπτωση της Ελλάδας, και τους δύο στόχους τους. Κατάφεραν από τη μία να διαβάλλουν τους θεσμούς σε τέτοιο σημείο που κανείς μας πλέον να μη θέλει να ακούσει για Κράτος και θεσμούς αφού τίποτε δε φαίνεται να λειτουργεί προς όφελος του πολίτη και από την άλλη να μας υποβάλλουν σε τέτοια πλύση εγκεφάλου που να πιστεύουμε πως η λύση στο πρόβλημα μας είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία και η λογική της αγοράς.

Είναι μια πάγια και ψυχρή εφαρμογή της θεωρίας του «διαίρει και βασίλευε». Στις μέρες μας δεν υπάρχουν τα βασίλεια της τότε εποχής, υπάρχουν όμως κάλπικες δημοκρατίες. Δεν υπάρχουν Βασιλείς, Κόμηδες και Βαρώνοι, υπάρχουν όμως Πρόεδροι, Πρωθυπουργοί και ημέτεροι. Δεν υπάρχουν τα σύνορα του αίματος και των πεδίων των μαχών, υπάρχουν όμως εθνικά σύνορα και τα όρια των Βρυξελλών. Δεν υπάρχουν λαιμητόμοι και εξορίες, υπάρχουν όμως τρομονόμοι και φορολογικές δηλώσεις. Δεν υπάρχουν μάγισσες και μυθικά τέρατα, υπάρχουν όμως τηλεοράσεις και ριάλιτι.

Κακά τα ψέματα. Ας είμαστε ειλικρινείς. Αυτό που όλους μας ενώνει είναι το μέσο συναλλαγής. Το χρήμα δηλαδή. Ο κόσμος μας είναι χωρισμένος σε οικονομικές ζώνες μικρότερων ή μεγαλύτερων συμφερόντων και κινείται γύρω από τη λογική του κέρδους. Τη λογική των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών. Το ρόλο του επόπτη -τιμωρού κλήθηκαν και με επιτυχία παίζουν οι τράπεζες αφού αργά ή γρήγορα όλα ξεκινούν και καταλήγουν εκεί. Η γλώσσα, λοιπόν, των αριθμών σύντομα θα επιβληθεί ως η κυρίαρχη γλώσσα και μέσω αυτής τα ήθη και έθιμα που πάντα τη συνόδευαν.

Η μόνη πρόσφορη και συνάμα διαθέσιμη επιλογή είναι η επιστροφή σε απλούστερες μορφές κοινωνικής συμβίωσης και σε αμεσότερες μορφές πολιτευμάτων όπου ο πολίτης αναδεικνύει τους εκπροσώπους του από μόνος του και όχι επιλέγοντας μεταξύ των υποψηφίων που του επιβάλλονται. Ο επαναπροσδιορισμός των αξιών του ατόμου αλλά και του συνόλου των ατόμων που συμβιώνουν. Η επαναφορά της αξιοδοσίας και της αξιοκρατίας ως το μόνο κριτήριο εκπροσώπησης των πολλών από τους λίγους. Η ανάδειξη της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας ως τα σημαντικότερα αγαθά που εκ πρώτοις προστατεύονται από το νόμο και τέλος η καθολική παραδοχή πως χωρίς το περιβάλλον και όσα ζουν από αυτό και σε αυτό τίποτε, όσο μεγάλο και σπουδαίο και αν φαίνεται, δεν μπορεί να μας αξιώσει στα μάτια αυτών που έρχονται πίσω μας, των παιδιών μας.

Το μοίρασμα του κόσμου είναι μονόδρομος θα πουν πολλοί. Η συγκέντρωση όλων σε μια σημαία, τη σημαία του κέρδους, είναι μονόδρομος θα πουν άλλοι. Η επιβίωση του ισχυρότερου και η επικράτηση του «ο θάνατός σου η ζωή μου» σηματοδοτεί την επόμενη ημέρα θα πουν αρκετοί.

Αυτό όμως που όλοι θέλουν να πουν και δεν το λένε είναι πως οι άνθρωποι κάθε φυλής, εθνότητας, θρησκείας και χρώματος δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε μεταξύ τους γιατί με μια ψυχρή ματιά και λογική κανείς μας δεν έχει τίποτε άλλο παρά τους ανθρώπους που τον αγαπούν και για αυτούς και με αυτούς ζει και πεθαίνει κάθε μέρα που περνά!

 

No related posts.