Χάσαμε τα αυγά και τα καλάθια… Apr07

Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Χάσαμε τα αυγά και τα καλάθια…

Το Πάσχα έδινε πάντα την εντύπωση μιας γιορτής, που προσπαθούσε να φτάσει τα Χριστούγεννα, αλλά ποτέ δεν το κατάφερνε. Τουλάχιστον αυτό ισχύει από εμπορικής άποψης. Άλλωστε αυτή είναι και η μοναδική σκοπιά, από την οποία αντιλαμβανόμαστε πλέον τις γιορτές. Το Πάσχα είναι το μαρτύριο του νονού, η χαρά του εμπόρου, η ευκαιρία του κρεοπώλη για να πιάσει την καλή, ενώ για όλους τους… Χριστιανούς εν γένει είναι η καλύτερη ευκαιρία για εκδρομούλα, για φαγητό μέχρι σκασμού και για κοπάνα από τη δουλειά τη δεύτερη μέρα. Το αγαπημένο θέμα των δημοσιογράφων, δε, είναι η τιμή και η… καταγωγή του οβελία, ενώ όλοι οι διευθυντές προγράμματος ξεσκονίζουν τα ράφια τους, για να βρουν ξανά το επικό «Μπεν Χουρ» και την «Κλεοπάτρα», μπας και γεμίσουν το πρόγραμμα μετά την επανάληψη του «Παρά Πέντε». Η νηστεία και ο Επιτάφιος έχουν καταντήσει οι χειρότερες γραφικότητες, ενώ οι μοναδικοί άνθρωποι στη χώρα που ασχολούνται με το Θείο Πάθος είναι η Όπρα-Τατιάνα Στεφανίδου, ως άλλη σκηνοθέτης της ταινίας «Στίγματα», και ο -ψάχνω να βρω το χρώμα μαλλιών του Ιησού- Κώστας Χαρδαβέλας. Ούτε οι γιαγιάδες μας δεν κάνουν τσουρέκια πλέον. Αλλά δεν είναι μόνο εθιμοτυπικό το ζήτημα. Και οι πιστοί έχουν μπερδευτεί λίγο. Πολλοί αναρωτιούνται γιατί γιορτάζουμε περισσότερο μία γέννηση, από μία ανάσταση…

Η κρίση που περνά η Εκκλησία δεν είναι θέμα προς συζήτηση. Και δε θα τη λύσουν εν έτει 2007 ο Χριστόδουλος και οι αυλικοί του. Το θέμα αυτό έχει λήξει από τα μεσαιωνικά χρόνια. Αυτό που πρέπει να μας απασχολήσει είναι η κρίση που περνάμε εμείς. Όχι φυσικά ως χριστιανοί (αυτός ο τίτλος είναι είδος προς εξαφάνιση) αλλά ως κοινωνικά όντα. Αφού δεν τις πιστεύουμε αυτές τις γιορτές, γιατί τις γιορτάζουμε; Γιατί πάμε το βράδυ της Ανάστασης στην Εκκλησία; Μη μου πείτε, για να λάβουμε το Άγιο Φως. Περισσότερο πάμε για να δούμε κανέναν παλιό γνωστό από το χωριό ή στη χειρότερη για να δείξουμε το καινούριο μας φόρεμα, παρά για να γιορτάσουμε την… Ανάσταση, ενός… Ιησού, νομίζω τον έλεγαν.

Εδώ δε θα εξετάσουμε το αν πρέπει να πιστεύουμε και πώς. Ούτε θα κατακρίνουμε τις δραστηριότητες της εκκλησίας. Επιχείρηση είναι κι αυτή, σε καθεστώς ελεύθερης αγοράς και ανταγωνισμού ζούμε, ό,τι μπορεί κάνει. Άλλωστε πίστη και εκκλησία για όλους τους νοήμονες ανθρώπους, πιστούς ή μη, είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Απλά μπορούμε να διαπιστώσουμε, με ουδέτερη μάλλον διάθεση, ότι όσο περνούν τα χρόνια, η νοοτροπία και οι αντιλήψεις αλλάζουν με ταχύτητα πιο γρήγορη και από αυτή του φωτός. Το θέμα είναι τι επιλέγει να κρατήσει κανείς.

Σε μία εποχή όπου όλα είναι σωστά και λάθος ταυτόχρονα, οι ηθικολογίες περισσεύουν. Απλά ας γίνουμε λίγο ειλικρινείς τουλάχιστον με τον εαυτό μας. Αν δεν πιστεύεις στην Ανάσταση, μην πηγαίνεις στην εκκλησία το Μ. Σάββατο. Πήγαινε κατ’ ευθείαν στα μπουζούκια.

 

Αφροδίτη Ξενίδου

afroditi_xen@yahoo.gr

 

No related posts.