Πεθαμένες καλησπέρες… Apr04

Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Πεθαμένες καλησπέρες…

Διανύοντας την κατανυκτική περίοδο του Πάσχα μου γεννήθηκε η ιδέα να ψάξω αυτό που αχνοφαίνεται κάτω από την λάμψη των κεριών στα προαύλια των εκκλησιών. Είναι ιδέα μου ή βιώνουμε την εποχή της άκρατης μοναξιάς και της επικοινωνιακής στειρότητας; Άνθρωποι ξένοι, αλλοτριωμένοι από τον καιρό και το βαρύ φορτίο του σηκώνουν καθημερινά τον δικό τους σταυρό και πολτοποιούν την ανάγκη της συνεύρεσης και της επικοινωνίας.

Άνθρωποι Μονάχοι… όπως αναφέρει και το γνωστό άσμα, που καταπνίγουν προσωπικές ανάγκες και επιθυμίες, για να κατορθώσουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων που γεννά ο καταναλωτικός οργασμός της εποχής. Πρόσωπα κενά και άχρωμα, προσηλωμένα σε ένα στόχο αμφιβόλου ποιότητας και αξίας. Συνήθως γνωρίζουμε την τιμή των πραγμάτων, αλλά αγνοούμε την πραγματική αξία τους.

Κυνήγι, ένα κυνήγι με άγνωστους τους ρόλους θηράματος-κυνηγού είναι η πραγματικότητα, που ορθώνεται σαν ρυτιδιασμένη κυράτσα που έχει χάσει προ πολλού τη φρεσκάδα και το άρωμα ζωντάνιας που απέπνεε στο πέρας της. Κυνήγι για το καλύτερο, το υλικά καλύτερο φυσικά, αφού η λέξη αισθητική είναι απαγορευμένη στα κατάστιχα των σημερινών λεξιλογίων. Χρήμα, δόξα, πλούτη, αναγνωρισιμότητα δελεάζουν μικρούς και μεγάλους και τους μεταμορφώνουν σε σαρκοβόρα σκυλιά που είναι ικανά να ξεσκίσουν το ο,τιδήποτε σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά τους.

Λαμπάδες, κεριά, ιπποτικές κινήσεις και σοβαροφανή χαμόγελα αποτελούν πανύψηλα τείχη που κρύβουν στη σκιά τους τη νικημένη, οργισμένη, παρακλητική μοναξιά της εποχής μας. Μια εποχή χονδροειδώς σαρκική στις απολαύσεις της και χονδροειδώς κοινότυπη στους στόχους της. Το συναίσθημα, το αυθόρμητο έχουν υποκύψει σε μια κτηνώδη λογική που δίνει αντικανονικά χτυπήματα στο πνεύμα.

Η παιδεία προάγει τη μηχανική μάθηση, τη βαθμοθηρία και τον ανταγωνισμό, αγνοώντας την ανάγκη για πληροφόρηση και επικοινωνία. Οι εργασιακοί χώροι συνεχίζοντας το πρότυπο αυτό υποσκάπτουν αξίες, ιδανικά και ήθη στο βωμό του κέρδους, ενώ, τέλος, η κοινωνία με τα πρότυπα που υιοθετεί, τις ανάγκες που πλάθει και την επιρροή που ασκεί πάνω μας, δημιουργεί μια γκαρνταρόμπα από ανθρωπόμορφα αποφόρια που αναλώνονται, αποσύρονται και ανακυκλώνονται ανάλογα με τις επιταγές της μόδας.

Η εκκλησία πιστή στο δουλικό, κατά την προσωπική μου άποψη, τρόπο συμπεριφοράς της δίνει το τελειωτικό χτύπημα στην προσπάθεια για την ανασυγκρότηση της χαμένης ελπίδας. Σοβαροφανείς άνδρες, κάτω από την εξουσία που γεννούν τα ράσα και το «θέλημα του Θεού» δημιουργούν ένα όπιο από προλετάριους ανίκανους να κρίνουν, να αναλογιστούν και να προβληματιστούν. Ο χώρος της εκκλησίας ζέχνει από μακριά, αποπνέει ένα μίγμα χούντας και μεσαίωνα, υποβασταζόμενο από απαρχαιωμένους κώδικες δεοντολογίας και συμπεριφοράς. Η τυπολατρία που υιοθετείται στις μέρες μας από την εκκλησία αντιβαίνει τον ορισμό της πίστης και αγγίζει τον ορισμό της δουλικότητας και της παθητικής αποδοχής. Η πίστη αποτελεί μέρος και συνάμα απόδειξη της ανθρώπινης εξυπνάδας, η φαντασία είναι το υπόβαθρο της επιτυχίας, η οποία πρέπει να τηρείται υπό έλεγχο… αλαζονείας, ενώ τα εμπόδια χρησιμεύουν στο να φανεί ποιος έχει το σθένος να συνεχίσει. Δεν πρέπει να οδηγούμε την ζωή μας στην πυξίδα του θησαυρού αλλά εκεί όπου νομίζουμε ότι βρίσκεται η ευτυχία. Και ευτυχία είναι η εσωτερική ηρεμία που αισθανόμαστε όταν συνειδητοποιούμε ότι προηγούμαστε.

Σε μια εποχή «ελευθερίας» και «δημοκρατίας» τα άτομα φυτοζωούν στο περιθώριο της μοναξιάς τους και υπόκεινται μια ανεπανόρθωτη φθορά, η οποία προλειαίνει τα σκοτάδια του μέλλοντος, κονιορτοποιώντας ψυχές και συναισθήματα.

Ο σημερινός άνθρωπος χρεοκοπημένος από την κενότητα των συναισθημάτων του αιθεροβατεί με τα χάρτινα φτερά της ματαιοδοξίας. «Η ανθρωπότητα παίρνει τον εαυτό της πολύ στα σοβαρά. Αυτό είναι το προπατορικό αμάρτημα του κόσμου. Αν ο άνθρωπος των σπηλαίων ήξερε να γελά, η ιστορία θα ήταν διαφορετική.»
ΚΑΙ ΑΜΑ ΔΩ ΚΑΝΕΝΑ ΦΙΛΟ,

ΤΡΕΜΩ ΜΗ ΜΕ ΘΥΜΗΘΕΙ,

ΠΕΘΑΜΕΝΕΣ ΚΑΛΗΣΠΕΡΕΣ,

ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ.

Ευθύμιος Σαββάκης

emmeis.jour@gmail.com

No related posts.