Εσκισεχίρ, όχι και τόσο μακριά

Εσκισεχίρ, Τουρκία, Φεβρουάριος 2011

Ο ποταμός Πορσούκ μέσα στην πόλη

Μία πόλη γεμάτη αντιθέσεις, συναισθήματα και γνώριμα πρόσωπα. Μία πόλη που δεν ξεχνιέται εύκολα.

Οι περισσότεροι από εσάς θα ξέρετε το όνομα αυτό από κάποιο ξεχασμένο σχολικό βιβλίο ιστορίας και θα αναρωτιέστε τι δουλειά έχω εγώ εδώ. Τα πράγματα είναι απλά. Τον προηγούμενο Μάιο εγώ και άλλοι 7 αγαπητοί συνάδελφοι επισκεφτήκαμε την πόλη του Εσκισεχίρ στο πλαίσιο ενός μαθήματος με σκοπό να γυρίσουμε ένα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ για την πόλη. Για 10 ημέρες είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε την ξεχωριστή αυτή πόλη και τους ανθρώπους της, να συμμετέχουμε σε ένα από τα πιο δημοφιλή Φεστιβάλ Κινηματογράφου και να αρθρογραφήσουμε για την εμπειρία μας εκεί.

Δέκα ημέρες γεμάτες δουλειά, διασκέδαση, φιλίες, ρεπορτάζ, εμπειρίες και αμέτρητες αναμνήσεις. Αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή. Έπειτα από αυτή τη συνεργασία των δύο πανεπιστημίων, μία νέα εποχή ξεκίνησε: το Ελληνοτουρκικό Φεστιβάλ Μικρού Μήκους, Dialog, το οποίο ξεκίνησε τον περασμένο Νοέμβριο στο Εσκισεχίρ και θα συνεχιστεί το Μάρτιο στη Θεσσαλονίκη.

Μέσα, λοιπόν, από όλες αυτές τις κινήσεις σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να έρθω εδώ ως φοιτήτρια με το πρόγραμμα Erasmus, το οποίο και έπραξα. Ομολογουμένως, είναι πολύ δύσκολο να περιγράψεις σε κάποιον που δεν έχει επισκεφτεί ποτέ αυτήν την πόλη τα συναισθήματα που αποπνέει! Μία πόλη μοντέρνα, που διαθέτει μία μοναδική αρμονία του παλιού και του νέου στοιχείου, μια πόλη που σου προκαλεί πολλαπλά συναισθήματα χωρίς να το καταλαβαίνεις… μυστήριο, δυναμισμό, ενέργεια και μία ανεξήγητη μαγεία. Μία πόλη χτισμένη δίπλα στον ποταμό Πορσούκ, με πανέμορφα δρομάκια γεμάτα φοιτητικά μπαρ και παραδοσιακά καταστήματα, πολύχρωμα κτίρια και χαρούμενους ανθρώπους. Όμορφες αντιθέσεις.

Το Εσκισεχίρ, όμως, δεν είναι μόνο ομορφιά, είναι και συναίσθημα. Εικόνες, μυρωδιές και γεύσεις που σε ταξιδεύουν στην Ανατολή, συνήθειες που σου θυμίζουν κάτι από Ελλάδα, μιας και έχουμε πολλά κοινά σαν λαοί. Ναργιλές, τάβλι και αχνιστός καφές είναι λίγα από αυτά που μοιραζόμαστε. Μουσικές, εκφράσεις και τρόπος ζωής αυτά που σε ξαφνιάζουν. Ποτέ δεν περίμενα τέτοια ομοιότητα. Και βλέπεις ότι όταν μοιάζεις με έναν λαό τόσο πολύ, καμία πολιτική κίνηση ή ατόπημα δεν αλλάζει αυτό που είμαστε, αδέρφια. Πολλοί θα διαφωνήσουν, άλλοι θα σκεφτούν και άλλοι μπορεί και να βρίσουν. Αυτή, όμως, είναι η αλήθεια. Και ζώντας σε ένα τέτοιο μέρος που συνδυάζει ευρωπαϊκά και ανατολίτικα στοιχεία και έχει αυτή την αύρα του δικού σου πολιτισμού, αντιλαμβάνεσαι ότι οι πολιτικές διαφορές δεν υφίστανται, ξεχνιούνται στα δρομάκια με τις μυρωδιές του μπακλαβά και του ναργιλέ, μέσα στο φλιτζανάκι του καφέ και στον αχνό καπνό του μυρωδάτου τσαγιού. Και όντας η μόνη ελληνίδα φοιτήτρια στην πόλη αυτή, δε νιώθω φόβο ή ανησυχία, όπως πολλοί μου είπαν, αλλά μία γνώριμη αίσθηση ότι είμαι κάπου κοντά στο σπίτι μου.

 

No related posts.