Η Πέμυ Ζούνη δεν κλείνει τα μάτια…

Μια γυναίκα ώριμη και αυθεντική, ο γνήσιος ορισμός του γυναικείου στυλ και της φινέτσας, μια αισθησιακή φωνή, μια μεγάλη ηθοποιός, μια τρυφερή μητέρα, ένα «ανδράκι» του πολιτικού στίβου, μια ιδανική καθηγήτρια, μια πρωταγωνίστρια στις καρδιές μας, μα πάνω απ’ όλα μία αυθεντική fame fatale: Η Πέμυ Ζούνη μεταμορφώνεται σε Μαργαρίτα Γκοτιέ και αποκαλύπτει…

Το ραντεβού ήταν προγραμματισμένο για το πρωινό της Παρασκευής. Η πόρτα του ασανσέρ στο κτίριο της οδού Εγνατίας 45, όπου στεγάζεται το θεατρικό εργαστήρι «Βασίλης Διαμαντόπουλος», ανοίγει. Μία γυναίκα κομψά ντυμένη μπαίνει στο γραφείο της υποδοχής. Δύο λαμπερά μάτια, ένα φιλικό χαμόγελο και η γνωστή αισθησιακή φωνή μας καλωσορίζουν. Ανάβει βιαστικά ένα τσιγάρο και μας υποδεικνύει το διπλανό γραφείο, όπου θα πραγματοποιούσαμε τη ροκ συνέντευξη που φανταζόμασταν. Η συζήτηση που ακολουθεί μοιάζει περισσότερο με συζήτηση φίλων παρά με προγραμματισμένη συνέντευξη. Η Πέμυ Ζούνη ανοίγει τα χαρτιά της και δε διστάζει να μιλήσει για όλους και για όλα. Μοιραστείτε μαζί μας τη μοναδική αυτή εμπειρία…

Θεσσαλονίκη: Τι σας φέρνει εδώ; Γιατί δεν έχουμε συνηθίσει στη Θεσσαλονίκη να ανοίγουν σχολές θεάτρου.

Κακώς δεν έχετε συνηθίσει. Έπρεπε να έχετε σχολές εδώ πέρα. Η δεύτερη πόλη της Ελλάδας και να έχει μόνο τη δραματική σχολή του κρατικού και μία ιδιωτική; Είναι ένα ποσοστό και μια αντιστοιχία με της Αθήνας που δεν επιτρέπεται. Έχει και εργαστήρια βέβαια και πρέπει εδώ να διευκρινίσω ότι το εργαστήρι είναι διετές αλλά από του χρόνου θα γίνει και δραματική σχολή. Άρχισα να έχω την αγωνία και να μπαίνω στο τρυπάκι να δημιουργηθεί κάτι με τους ανθρώπους που διδάσκουμε και στην Αθήνα, που μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος. Γιατί αυτό δεν πληρώνεται και είναι πάρα πολύ δύσκολο όταν έχεις πολλές υποχρεώσεις να ανεβοκατεβαίνεις κάθε εβδομάδα. Παρόλ’ αυτά αποφασίσαμε ότι αν θα το πούμε θα το κάνουμε και το κάναμε.

Επειδή η Θεσσαλονίκη έχει μια πολιτιστική κληρονομιά, τουλάχιστον αυτό βγαίνει προς τα έξω…

Ένα άλλο πράγμα που θέλω να πω και το λέω τελευταία συχνά είναι ότι στη Θεσσαλονίκη που έχει μια πολιτιστική κληρονομιά, αρκετούς φιλότεχνους και ευαίσθητους , ανθρώπους ψαγμένους και συνέχεια μας λέει «γιατί δεν ανεβαίνετε πιο συχνά;», δεν έχουν ανησυχήσει να κάνουν ένα θέατρο με υποδομή, να υποδέχεται τις παραγωγές όπως ανεβαίνουν στην Αθήνα. Θέλω όταν ανεβάζω μια παραγωγή να την παρουσιάζω χωρίς έκπτωση, να υπάρχει ένας χώρος κατάλληλος, ένα ωραίο θέατρο, να μην είναι όλα παλιά σινεμά ή συναυλιακοί χώροι που δεν είναι για θέατρο. Μου εξηγείτε αυτό εσείς που είστε ανήσυχοι εδώ πάνω; Θα ‘πρεπε να μας βάζετε τα γυαλιά στην Αθήνα.

Έχουν ξεκινήσει έχουν γίνει προσπάθειες που και πιο παλιά είχαν γίνει, αλλά κατέληξαν σε σάτιρα. Ποια είναι η διαφορά με την Αθήνα;

Μιλάω για έλλειψη υποδομών γιατί το κοινό είναι ορεξάτο και οι παραγωγές που ανεβαίνουν πάνε πολύ καλά!

Αν αποφασίζατε να κάνετε λοιπόν μια στροφή ή μια ανατροπή στην καριέρα σας και να μην ασχοληθείτε ούτε με το θέατρο ούτε με τη σκηνοθεσία με τι θα θέλατε να ασχοληθείτε;

Η μόνη ανατροπή που θα έκανα ήταν να κάνω ταξίδια. Όχι να κάνω άλλη καριέρα. Θα το έκανα για να ταξιδεύω, γιατί αυτό που κάνω με γεμίζει και με κάνει ευτυχισμένη. Δεν έχω κανένα απωθυμένο να κάνω άλλη καριέρα. Αυτό που κάνω έχει μέσα και την ψυχολογία που μου αρέσει πολύ. Στην Φιλοσοφική μπήκα για να συνεχίσω μετά ψυχολογία, αλλά προέκυψε το θέατρο και βρήκα εκεί την ψυχολογία που με καλύπτει. Το να διδάσκω όμως ή να σκηνοθετώ όταν θα έχω αποσυρθεί από τη σκηνή με καλύπτει απόλυτα.

Η διετής απουσία σας από τα τηλεοπτικά δρώμενα είναι ίσως απόρροια της ανάληψης της παραγωγής της δικής σας παράστασης; Ίσως και της διδασκαλίας σε θεατρικά εργαστήρια;

Η διετής απουσία μου θα γίνει πολυετής. Ξέρεις τα πράγματα οδηγούνται από μόνα τους. Οι προτεραιότητες έρχονται από μόνες τους. Με το «Άνεσις» δεν είχα περιθώρια να κάνω και τηλεόραση και ευτυχώς δεν είχα και σενάρια που να με ενδιαφέρουν. Ευτυχώς γιατί δε θα ήθελα να με ζητάει κάποιο σενάριο και να μην μπορώ να το κάνω. Έχω κάνει πολύ καλή κατ’ εμέ τηλεόραση, δηλαδή σύμφωνα με τα δικά μου γούστα και ήμουν ευτυχισμένη. Δεν έκανα κάτι με το ζόρι. Έχω κάνει για την ηλικία μου σχεδόν όλους τους ρόλους, τους πιθανούς ρόλους, τις πιθανές εκδοχές. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να έρθει ένα σενάριο που να μη μοιάζει με τα προηγούμενα. Όσο έρχεται κάτι που μοιάζει δεν το κάνω. Εάν έρθει κάτι πρωτότυπο, σ’ ένα ρόλο που να μην έχω δοκιμάσει θα το κάνω, αλλά είναι δύσκολο.

Δηλαδή στο «Κλείσε τα μάτια» τι σας ιντιγκάρισε; Που να είπατε: «Εγώ θα το κάνω αυτό, γιατί είναι κάτι διαφορετικό».

Κατ’ αρχήν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, δηλαδή με ποιους θα παίξω είναι πάντα το κριτήριο που κάνω ή δεν κάνω κάτι. Αν το σενάριο είναι καλό και η παρέα δε λέει δεν το κάνω. Στο «Κλείσε τα μάτια» ήταν μια πλειάδα ηθοποιών εξαιρετικών ήδη πεπειραμένων στο θέατρο. Η Παπά, η Θάλεια Ματίκα, ο Σερβετάλης, ο Λούλης, ο Κάππας, ο Παπακαλιάτης εννοείται. Ήταν όλοι τους εξαιρετικοί.

Πότε αισθανθήκατε ότι έπρεπε κάποια στιγμή να κλείσετε τα μάτια, να γυρίσετε την πλάτη στη ζωή σας;

Ποτέ, ποτέ. Την αντιμετωπίζω κατάφατσα και με όσο τσαγανό διαθέτω. Άλλοτε νικάει άλλοτε νικάω. Αλλά είναι δυνατόν μέσα στην αρένα να κλείσεις τα μάτια; Χάθηκες…

Έχετε ασχοληθεί και με τη μουσική. Αν βάλω θέατρο, τηλεόραση και μουσική πώς θα χαρακτηρίζατε την ερωτική σχέση με αυτά συζύγου, εραστή και one night stand;

Ο σύζυγος είναι το θέατρο, ένας πετυχημένος γάμος. Ο εραστής είναι η μουσική, έχουμε σπανιότερες συναντήσεις και με μεγάλη ταραχή. One night stand δε θα μπορούσα να χαρακτηρίσω κάτι, γιατί συνήθως όταν κάνω κάτι ασχολούμαι με περισσότερη συνέπεια απ’ το one night stand . Έτσι και αλλιώς αυτός ο όρος δε με εκφράζει σε κανένα επίπεδο. Πλησιάζω αργά και με κόπο τα πράγματα και τις σχέσεις που κάνω. Δεν μπορώ να κάνω «ξεπέτες». Αυτό δεν είναι αναγκαστικά καλό, μπορεί να είναι κακό, αλλά δεν έχω την εμπειρία του «ξεπέτα».

Ζούμε στην εποχή του απόλυτου καταναλωτικού οργίου, όπου οργιάζουν τα ριάλιτι, μουσικά- τηλεοπτικά, τα ριάλιτι για ηθοποιούς. Αν είχατε πρόταση για να είστε στην κριτική επιτροπή θα δεχόσασταν; Γενικά τα κατακρίνετε;

Είχα άρα η απάντηση είναι αυτονόητη. Δεν κατακρίνω τίποτα, αλλά δε με αφορά να ασχοληθώ. Ο καθένας έχει πάρα πολλές επιλογές μπροστά στα μάτια του. Μπορείς να γυρίσεις το κανάλι εδώ ή εκεί. Έχω δει ριάλιτι. Κάποια παιδιά απ’ αυτά μου είναι πολύ συμπαθή, κάποια παιδιά έχουν ταλέντο, αλλά επειδή δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ με όλα τα φαινόμενα, διαλέγω όποια με αφορούν. Αναγκαστικά είναι ένας χώρος που τον παρακολουθώ σαν σύμπτωμα εποχής, βλέπω τα καλά και τα κακά του. Ξέρεις δεν είμαι ποτέ αφοριστική και απόλυτη στα πράγματα. Αφουγκράζομαι τα συμπτώματα, όπως ας πούμε θυμάμαι πριν χρόνια, που μου είχε ζητηθεί να γράψω την άποψή μου για το ίντερνετ «τον καινούριο διάβολο» και τώρα είναι το τόσο μέσα στη ζωή μας. Το κάθε πράγμα έχει τα καλά και τα κακά του.

Πώς ξεκίνησε καταρχάς η ενασχόληση με τα κοινά; Το 2002 με τον κο Παπουτσή; Πώς έγινε το 1 ο βήμα;

Όταν μου πρότεινε να είμαστε μαζί, η 1 η μου αντίδραση ήταν όχι. Τον Χρήστο τον ήξερα, τον εκτιμούσα και τον αγαπούσα από όταν ήμασταν φοιτητές. Συζητήσαμε αναλυτικά και έτσι σε μια συνάντηση που είχαμε πείστηκα γιατί είχα μέσα μου την επίγνωση ότι σε μια ηλικία αναλαμβάνεις κάποιες ευθύνες. Η δουλειά των νέων είναι να κάθονται έξω από την εξουσία και να κρίνουν. Πέρασα και εγώ από αυτό το στάδιο αλλά σε μια ηλικία καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να κάνεις την πάπια συνέχεια και να κρίνεις μόνο. Αποφάσισα έτσι πως αν ασχοληθώ με πράγματα του τομέα μου θα δοκιμάσω να προσφέρω κάτι. Ήταν μια μαγευτική τετραετία λόγω Ολυμπιακών που δεν θα ξαναγίνει όσο ζω. Φοβερή εμπειρία, τα δύο πρώτα χρόνια ήταν προσαρμογή στα πράγματα και προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς. Μετά ακολούθησε περισσότερη ειδίκευση και πιο θεσμικές προτάσεις. Λειτούργησε το ότι εκτιμώ τον Σκανδαλίδη, ίσως αν ήταν άλλη επιλογή, να απαντούσα αρνητικά. Αυτά τα χρόνια είδα από μέσα ότι δεν είναι αλήθεια ότι: « μπα μωρέ δεν γίνεται τίποτα». Ότι μπορείς να κάνεις ένα-δύο πράγματα είναι σημαντικό. Μου αφήνουν το περιθώριο να κάνω πράγματα επομένως δεν έχω λόγο να είμαι γκρινιάρα.

Τι πιστεύετε ότι μπορεί να κάνει ο δήμος την επαύριο των εκλογών στο θέμα της αξιοποίησης των ολυμπιακών υποδομών;

Με όλο αυτό το τεράστιο κράτος εν κράτη που είναι ο δήμος της Αθήνας έχει πάρα πολλά θέματα να λύσει πριν φθάσει εκεί. Είναι θέμα της κυβέρνησης, δεν ανήκουν όλα στην αρμοδιότητα του δήμου. Για μένα ένας πετυχημένος δήμαρχος θα ήταν αυτός που θα έπαιρνε το πολιτικό κόστος να κάνει πράγματα που δε φαίνονται, πράγματα υποδομής, αυτά που λέμε όλοι ότι λείπουν απ’ την Αθήνα. Κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα τα έργα αυτά θα φαινόντουσαν και αυτό ελπίζω να πράξει και αυτός που θα εκλεγεί από τους δημότες της Αθήνας.

Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε την κάθοδο στη Βουλή καλλιτεχνών, μοντέλων και αθλητών. Εσείς θα θέλατε να δείτε τον εαυτό σας και σε ένα ψηφοδέλτιο για βουλευτής;

Δεν μπορώ να σου απαντήσω θετικά ούτε να το αποκλείσω. Στο βάθος του μυαλού μου είναι πολύ πιο βρώμικο, πιο σύνθετο το πολιτικό παιχνίδι. Βέβαια οι άνθρωποι κάνουν τους θεσμούς. Ο θεσμός από μόνος του δεν είναι βρώμικος, είναι δημοκρατικός. Έτσι κρατάω αποστάσεις για να μπορώ να κρίνω. Ούτε ως φοιτήτρια βρισκόμουν κάτω από ένα συγκεκριμένο κόμμα ούτε τώρα είμαι βαμμένη πράσινη. Στηρίζω κάποια πράγματα γιατί τα πιστεύω. Ο Γιώργος Παπανδρέου ας πούμε με πείθει γιατί έχει μια καθαρότητα. Αναφέρατε τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, καλλιτέχνες, γιατί δεν αναρωτιέται κανείς γιατί κατεβαίνουν γιατροί, πολιτικοί μηχανικοί κτλ. Ένας καλλιτέχνης δεν μπορεί να έχει άποψη για τα κοινά; Δηλαδή ζούμε σε γυάλια; Ερχόμαστε σε επαφή με τα προβλήματα της δουλείας, τις κρίσεις των επαγγελμάτων και με το κοινό που μας λέει πράγματα.

Ο κος Πάγκαλος είχε πει ότι σε μερικά χρόνια θα βλέπουμε τη Βουλή και θα γελάμε. Θεωρείτε αποτελεσματικό το θεσμό του ασυμβίβαστου;

Βεβαίως υπάρχει μία αδυναμία αν δεν δουλεύεις επαγγελματικά από μικρός στην πολιτική. Είσαι άπειρος, ενώ οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι το επάγγελμά τους να είναι πολιτικοί. Υπάρχει και σ’ εμάς το ασυμβίβαστο. Θέλουν να το άρουν όμως. Αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι. Όταν ένας άνθρωπος απαιτήσεις να μείνει άνεργος από κάπου θα πρέπει να ζήσει. Επομένως τον οδηγείς έμμεσα σ’ ένα χώρο μη καθαρό.

Να μιλήσουμε τώρα για μια άλλη κάθοδο. Για κάθοδο προσώπων που πρωταγωνιστούν σε τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις χωρίς τις στοιχειώδεις υποκριτικές ικανότητες, όπως ορισμένα μοντέλα. Το θεωρείτε αυτό πλήγμα για το χώρο σας;

Όταν θες να είσαι σοβαρός σ’ αυτό που κάνεις περνάς από σχολή. Είμαστε στη δικτατορία της εικόνας και ένα ωραίο πρόσωπο έχει εμπορικό αντίκρισμα. Όλους τους χωράει το σακί. Ο καθένας διεκδικεί και έχει αυτό που του αξίζει. Εκ των πραγμάτων δεν θα αντέξει για πολύ αν δε λέει. Το ίδιο το m e tier ξεσκονίζει και κρατάει αυτούς που αντέχουν. Βιώνουμε έναν αχταρμά πραγμάτων που καθένας έχει τη δυνατότητα επιλογής. Το όνειρό μου θα ήταν η καλλιτεχνική παιδεία να καλλιεργείται στο παιδί από νωρίς. Αυτό θα οδηγήσει στην αλλαγή, σε μια τηλεόραση που θα μας αξίζει. Το παιδί να έρχεται από νωρίς σε επαφή με την τέχνη και τον πολιτισμό. Η απαιτούμενη λογοκρισία θα έρθει όταν προσπαθούμε.

Στο χώρο της πολιτικής είστε μια γυναίκα σε ένα χώρο ανδροκρατούμενο. Τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να μπαίνουν γυναίκες με ένα διαφορετικό λόγο σε σύγκριση με τον ανδρικό στο χώρο της πολιτικής. Πώς επιτεύχθηκε αυτό;

Οι προκαταλήψεις έχουν ξεπεραστεί. Ειδικά στο χώρο της πολιτικής δεν υπάρχει κανενός είδους σεξιστική αντίληψη. Οι γυναίκες είναι πάρα πολύ ενεργά άτομα. Δεν κουραστήκαμε ευτυχώς καθόλου να επιβάλλω τους όρους μας ως γυναίκες στο χώρο. Αντιθέτως η κούραση ήταν αποκλειστικά σωματική. Κάποια στιγμή πραγματικά χάνεις την μπάλα με τόσες υποχρεώσεις. Θες να δεις και το παιδί σου. Μόνο αν το κάνεις με πολύ κέφι και είσαι ψωνισμένος με το να βοηθήσεις, το αντέχεις.

Άρα ελεύθερος χρόνος για ένα μεσημεριανό καφέ;

Στο σπίτι του κρεμασμένου μιλάνε για σκοινί; (γέλια).

Θα επιθυμούσατε η κόρη σας να ασχοληθεί με το χώρο υπό αυτές τις προαναφερόμενες συνθήκες;

Δεν την προτρέπω για τίποτα, προσπαθώ να αφουγκραστώ την κλίση της. Προσπαθώ να σεβαστώ την προσωπικότητά της. Εκείνο που της λέω και που λέω και στα παιδιά στην τάξη είναι να βρουν την πραγματική τους κλίση, γιατί σ’ αυτό θα γίνουν καλοί, αποδεκτοί και ευτυχισμένοι. Να μην ψωνίζονται από βεγγαλικά και να γίνονται δυστυχείς.

Ας επιστρέψουμε λοιπόν στη Θεσσαλονίκη. Τι κάνετε εδώ; Τι προσπαθείτε να χτίσετε, να δημιουργήσετε;

Λοιπόν Θεατρικό Εργαστήρι «Βασίλης Διαμαντόπουλος», Δραματική Σχολή Ανωτέρα του χρόνου. Το φιλόδοξο όνειρό μας είναι μία ακαδημία πολιτισμού με τέσσερις σχολές ( θέατρο, κινηματογράφος, χορός, μουσική). Είναι ένα εγχείρημα δύσκολο. Μια ομάδα καταξιωμένων ηθοποιών πηγαινοέρχονται κάθε εβδομάδα για να δώσουν τη δυνατότητα σε ανερχόμενους ηθοποιούς να κάνουν πραγματικότητα το όνειρό τους στην πόλη τους. Το ενδιαφέρον και η προσέλευση του κόσμου είναι πολύ μεγάλο.

Θα μας επιτρέψετε να κλείσουμε με έναν πολύ αγαπημένο ρόλο, αυτόν της Μαργαρίτας Γκοτιέ.

«Η Μαργαρίτα Γκοτιέ Ταξιδεύει απόψε» είναι μια παράσταση που αγαπώ πολύ, ένα όνειρο που ήθελα να πραγματοποιήσω εδώ και τέσσερα χρόνια. Πλέον νιώθω πλήρης και δεν έχω αποθυμένα ρόλων. Έτρεφα για την Μαργαρίτα Γκοτιέ μας σχέση κατανόησης, τρελής αγάπης, ποτέ μίσους. Ποτέ δεν κρίνεις το ρόλο σου, τον αγαπάς. Για παράδειγμα η Μάρθα στη «Βιρτζίνια Γουλφ» στο πρώτο μέρος ήταν ένα τέρας κι όμως γούσταρα πάρα πολύ να τη γεύομαι, γιατί σ’ απελευθερώνει και σου επιτρέπει να κάνεις πράγματα που ποτέ δεν θα επιχειρούσες.

Τι περιλαμβάνουν τα φετινά σας σχέδια; Τι να περιμένει το κοινό της Θεσσαλονίκης;

Φέτος δε θα παίξω, δε θέλω να παίξω. Ίσως έρθω Θεσσαλονίκη με μία παράσταση, με έναν μονόλογο που συμμετέχει ένας ηθοποιός και ένας μουσικός. Το συγκεκριμένο ονομάζεται «Αιώνες μακριά από την Αλάσκα», είχε παιχτεί στην Πολιτιστική Ολυμπιάδα για δύο μέρες και σκέφτομαι να το ανεβάσω μαζί με τον Θωμά Οικονόμου, που έκανε και τη μουσική της Γκοτιέ.

Σας ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο που μας διαθέσατε για αυτήν την ενδιαφέρουσα συζήτηση. Καλή επιτυχία στο νέο σας αυτό εγχείρημα.

Εγώ σας ευχαριστώ και θέλω να ξέρετε πως πέρασα πολύ ωραία. Καλή επιτυχία σε ό,τι κάνετε…

Μαρίνα Βασιλάτου
marinavas87@gmail.com
Μάκης Σαββάκης
emmeis.jour@gmail.com

No related posts.