MUSE: Black Holes & Revelations

Πρόκειται για ένα από τα πιο επιτυχημένα άλμπουμ του 2006, σίγουρα αξίζει την προσοχή από έξω προς τα μέσα και από μέσα προς τα έξω! Και σίγουρα, όπως πάντα, προτείνεται για κάποιους, ενώ κάποιοι άλλοι καλά θα κάνουν να το αποφύγουν.

Από έξω προς τα μέσα…

Το εξώφυλλο του CD παραπέμπει σε μια πέρα για πέρα σουρεαλιστική κατάσταση. Τέσσερις άντρες κάθονται σε ένα ξύλινο τραπέζι στη μέση του πουθενά. Με την πρώτη ματιά ο τόπος μοιάζει με έρημο, αλλά για τα δικά μου τα μάτια αυτοί οι τέσσερις βρίσκονται καθισμένοι σε κάποιο σημείο του κόκκινου πλανήτη. Ένας από αυτούς φοράει ένα κοστούμι γεμάτο μάτια, μάτια παντού, μάτια που με κοιτάνε, μάτια που μου λένε να βρω κάπου αλλού να κοιτάξω! Και τότε το βλέμμα μου πέφτει στα τρία άλογα πάνω στο τραπέζι, και έτσι αναγκάζομαι να κοιτάξω πάλι κάπου αλλού! Ο τύπος δεξιά από τα άλογα φοράει ένα χρυσό κοστούμι, ο άλλος που βρίσκεται μπροστά τους ένα κοστούμι που μοιάζει να είναι φτιαγμένο από κομμάτια γυαλιού. Αριστερά, ο τέταρτος της παρέας φοράει ένα κοστούμι γεμάτο μισοφέγγαρα, αστέρια και σταυρούς, έχει μια συσκευή στο κεφάλι του και αν το κοιτάξεις προσεκτικά βλέπεις πως μια μικρή κεραία μοιάζει να βγαίνει από εκεί! Σίγουρα, ένα τέτοιο εξώφυλλο μπορεί να αποτελέσει την αιτία για πολλές συζητήσεις, κλέβει την παράσταση, σε κάνει να αναρωτιέσαι τι βλέπεις, αν μπορείς να δεις και τι μπορείς να ερμηνεύσεις. Όμως το πιο σημαντικό πράγμα που κάνει αυτό το εξώφυλλο είναι να σε γεμίζει με περιέργεια για το περιεχόμενο, σε κάνει να λες «ένα τέτοιο πράγμα τι μπορεί να έχει μέσα;» σαν να είσαι μόλις επτά ετών και θες να σπάσεις ένα ρολόι για να δεις τι θα βρεις μέσα.

Από μέσα προς τα έξω…

Ο κόκκινος πλανήτης σε CD

Για να δούμε λοιπόν που μπορεί να οδηγήσει τόση περιέργεια… Καταρχάς, στο να ανακαλύψεις πως το εξώφυλλο απεικόνιζε όντως τον Άρη μόλις πάρεις στα χέρια σου το CD και δεις ότι πίσω του στη θήκη κρυβόταν ο κόκκινος πλανήτης και περίμενε από εσένα να τον αποκαλύψεις. Ας τα πάρουμε με τη σειρά λοιπόν! Μετά από αυτή τη διαπίστωση ακούς να παίζει το Take A Bow και σκέφτεσαι πως αυτό το κομμάτι έρχεται όντως από πολύ μακριά, μακριά από σένα και εσύ πρέπει να το πλησιάσεις. “Pay, you must pay for your crimes against the Earth”, αυτός ο στίχος είναι πιστεύω αρκετός για να λύσει όλες τις απορίες σχετικά με την επιλογή του εξώφυλλου.

Και επειδή είναι δύσκολο να πλησιάσεις κάτι που είναι μακριά σου ακολουθεί το Starlight και πριν προλάβεις να καταλάβεις τι συμβαίνει έχεις φύγει ήδη πολύ μακριά, έχεις ταξιδέψει εκεί που λίγο πριν ήξερες ότι δεν μπορούσες να φτάσεις. Ακολουθεί το Supermassive Black Hole , ένα μείγμα από ροκ κιθάρες και ποπ φωνητικά και έπειτα από το Map Of The Problematique το CD αρχίζει να γίνεται περισσότερο «εσωστρεφές» χωρίς όμως να χάνεται αυτή η αίσθηση της ανάγκης για φυγή που είναι διάχυτη σε ολόκληρο το άλμπουμ. Έτσι το κομμάτι αρχίζει ως εξής: “Fear and panic in the air , I want to be free from desolation and despair” και καταλήγει σε ένα ερώτημα “When this loneliness be over?”. Έπειτα το Soldier’s Poem έχει έναν ήχο που μοιάζει να έρχεται από ένα πολύ μακρινό παρελθόν για να περιγράψει κάτι που συνέβαινε στο παρελθόν, συμβαίνει στο παρόν και που όλα δείχνουν πως θα εξακολουθεί να συμβαίνει και στο μέλλον. Η φράση “ How could you send us so far away from home when you know damn well it ‘ s wrong ” και η διαπίστωση “no I don’ t think there ‘s no justice in the world and there never was” δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας για το σε ποια γεγονότα αναφέρονται.

Το Invincible μιλάει για το δικαίωμα στη διαφορετικότητα. Πρόκειται για ένα κομμάτι που οι στίχοι του τραβούν τόσο την προσοχή όσο οι στίχοι κανενός άλλου σε αυτό το άλμπουμ, τόσο που δεν μπορώ να παραθέσω κάποιο ενδεικτικό σημείο εδώ, δεν γίνεται, θα έπρεπε να γράψω ολόκληρο το κομμάτι. Με το Assassin ο ήχος δυναμώνει και γίνεται περισσότερο σκληρός. “Oppose and disagree, destroy demonocracy” ακούγεται μια φράση-προτροπή. To Exo-Politics φαίνεται να είναι στ’ αλήθεια η συνέχεια του Assassin , είναι ένα κομμάτι που αφήνει την αίσθηση πως συμπληρώνει τον ήχο και το νόημα του προηγούμενου κομματιού, έτσι ακούμε “Open the skies over me I am waiting patiently I ‘ ll wait for a sign. As conspiracies unwind will you slam shut or free your mind or stay hypnotized?”.

Στα τρία τελευταία κομμάτια του άλμπουμ γίνεται περισσότερο φανερή η διάθεση του συγκροτήματος για πειραματισμό με ήχους πολύ διαφορετικούς από τους καθιερωμένους ροκ ήχους. Έτσι στο City of Delusion ο ήχος αλλάζει με τη χρήση βιολιού και τρομπέτας σε αρκετά σημεία. Το Hoodoo είναι ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι όπου εκεί γίνεται φανερή η επιρροή των Muse από την κλασσική μουσική, σε αυτό το κομμάτι ο Matthew Bellamy χρησιμοποίησε ένα θέμα από το Piano Concerto No .1 του Tchaikovsky. Το τελευταίο τραγούδι του άλμπουμ, το Knights Of Cydonia είναι ένα μείγμα ήχων που μοιάζουν να είναι επηρεασμένοι από το παρελθόν με σύγχρονους ροκ ήχους, αλλά δεν είναι μόνο αυτό! Στην αρχή οι κιθάρες σε κάνουν να έχεις την εντύπωση ότι μεταφέρεσαι κάπου στην άγρια δύση, και λίγο αργότερα τα πράγματα από εκεί που έμοιαζαν ξεκάθαρα μοιάζουν να μπερδεύονται, όπως μπερδεύονται οι ήχοι του συνθεσάιζερ με την τρομπέτα και λίγο αργότερα μπερδεύονται για λίγο κλασσικοί και σύγχρονοι ήχοι. Ακολουθούν τα φωνητικά του Matthew Bellamy και κοντά στο τέλος η ηλεκτρική κιθάρα θυμίζει κάτι από το ροκ της δεκαετίας του ’70. Τέλος όμως με τις περιγραφές! Τέλος! Πώς άλλωστε μπορούν να περιγραφούν στα αλήθεια οι ήχοι με τις λέξεις; Εγώ πάντα πίστευα πως οι λέξεις ποτέ δεν θα μπορέσουν να περιγράψουν συναισθήματα!

Προτείνεται αν…

•  Ανήκεις στην κατηγορία των ανθρώπων που βαριούνται τα καθιερωμένα, που δεν τους κουράζει ο πειραματισμός και έχουν αποφασίσει να φύγουν για λίγο μακριά από τους ήχους συγκεκριμένων δεκαετιών που ανακυκλώνονται σήμερα και θα ήθελες να ακούσεις πώς ένα μείγμα επιρροών οδηγεί σε κάτι καινούργιο.

•  Θέλεις να ακούσεις ένα άλμπουμ που να μπορείς να το ακούς ολόκληρο, από την αρχή μέχρι το τέλος.

Δεν προτείνεται αν…

•  Ανήκεις στην κατηγορία εκείνων που όταν αγοράζουν ένα άλμπουμ το κάνουν μόνο για να έχουν τις «επιτυχίες», αν είσαι οπαδός των συλλογών ή ανήκεις σε αυτούς που κατεβάζουν τα πάντα από το διαδίκτυο.

•  Αν οι απόψεις σου για την μουσική περιορίζονται σε αυτά που λένε, βλέπουν και πιστεύουν όλοι… Τότε μην πλησιάσεις ούτε το ράφι. Δεν θα σου πηγαίνει καθόλου, πίστεψε με!

Ευαγγελία Πακάκη
epakaki@gmail.com

No related posts.