Τι λείπει, τι φταίει και η Ελλάδα κλαίει;

Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα, τη χώρα του παραλόγου. Εκεί που τίποτα δε βρίσκεται σε μία τάξη, αφού όλοι αγαπάνε το χάος. Εκεί που οι πολίτες γκρινιάζουν συνεχώς αλλά δε θέλουν να αλλάξει και τίποτα. Εκεί που όλοι φωνάζουν χωρίς απαραίτητα να ξέρουν το γιατί. Εκεί που τα πάντα είναι πιθανά αλλά τελικά γίνονται τόσα λίγα.

Μην με παρεξηγείτε. Εγώ αυτήν τη χώρα την αγαπάω πολύ. Τόσο πολύ που δε θέλω να φύγω από αυτή, όχι για πάντα δηλαδή. Την αγαπάω λοιπόν τόσο πολύ και γι’ αυτό ακριβώς γράφω αυτό εδώ το κομμάτι. Όχι, δε θα βγω να φωνάξω για το άρθρο 16, δε θα διαμαρτυρηθώ για τη βία στα σχολεία, δε θα πω τη δική μου εκδοχή για τον Άλεξ (είμαι άλλωστε από Βέροια, αλλά αυτά κάποια άλλη φορά…).

Θα καθίσω και θα αναρωτηθώ γιατί τα πράγματα δε μας πάνε καλά. Τι είναι τελικά αυτό που μας λείπει, αυτό που μας φταίει; Οι κραυγές όσων βγαίνουν στους δρόμους έχουν κάποιο νόημα ή απλά η όλη κατάσταση μας έχει οδηγήσει σε πλήρες κομφούζιο αλλά και αποδιοργάνωση τόσο της σκέψης όσο και των ενεργειών μας;

Η Ελλάδα μοιάζει να βυθίζεται αργά και σταθερά σε μία κινούμενη άμμο μιζέριας, ατολμίας και συμφερόντων και μάλιστα εν γνώσει της. Η εκάστοτε κυβέρνηση δεν τολμά να προχωρήσει σε αλλαγές, οι πολίτες από την άλλη πριν ακόμα τις εξετάσουν παθαίνουν «αμόκ» και τις απορρίπτουν. Όλοι θέλουν κάτι να αλλάξει, αλλά προφανώς δεν ξέρουν ούτε τι ακριβώς είναι αυτό, ούτε τον τρόπο αλλά ούτε και το πού και πότε. Με λίγα λόγια να κάνουμε κάτι βρε παιδιά, αλλά εσείς όχι εμείς!

Και τι θα γίνει λοιπόν τώρα; Θα σκεφτούμε μόνοι μας ή θα αφήσουμε αυτούς που φωνάζουν πιο δυνατά να μας πείσουν πως αυτοί ξέρουν πιο καλά και ότι σε μερικά χρόνια θα ζούμε σε μια χώρα που θα έχει τα μαύρα της τα χάλια και θα μας εκμεταλλεύονται από παντού; Είναι καθησυχαστικό να βλέπεις αυτούς που βγαίνουν στους δρόμους και να πιστεύεις πως κάτι ξυπνάει στη χώρα μας. Είναι συναρπαστικό να ακούς όλες τις φωνές τους μαζί και να τις νιώθεις σαν μια βοή που αρκεί για να σαρώσει τα πάντα. Είναι τόσο εύκολο να εναντιώνεσαι στους «μεγάλους» και να ρίχνεις στα σκουπίδια όσα λένε. Το έχω κάνει και εγώ, το έχεις κάνει και εσύ και πιθανόν οι πιο πολλοί γύρω μας. Αλλά μέχρι πότε θα δικαιολογούμε τους εαυτούς μας; Κάθε πράγμα έχει την ουσία του και αυτή δεν μπορεί να σου την δώσει κανείς έτοιμη στο πιάτο, ούτε σε συνελεύσεις, ούτε στις ειδήσεις, ούτε από τη Βουλή.

Η Ελλάδα χρειάζεται ανθρώπους με θάρρος, με βλέμμα στραμμένο στο μέλλον αλλά ταυτόχρονα και με κατανόηση για ένα μέρος με πολλές ιδιαιτερότητες το οποίο έχει ανάγκη από ειδικό χειρισμό. Θέλει πολίτες με μόρφωση κοινωνική, πολιτική, συναισθηματική. Θέλει εσένα και μένα, ενημερωμένους, ψαγμένους και φυσικά όχι επηρεασμένους από τον πανικό, την υπερβολή και την γκρίνια του Έλληνα.

Γιατί, συγνώμη κιόλας, εγώ δεν μπορώ να πειστώ με τίποτα πως για ό,τι κακό συμβαίνει αλλά και θα συνεχίσει να συμβαίνει σε αυτή τη χώρα φταίει η Μαριέττα, ο Γιωργάκης και οι απαγωγές των Πακιστανών («κασέτα συνελεύσεων»), οι κουκουλοφόροι και η περιουσία του Βασιλιά («κασέτα ειδήσεων») ή «το άλλο κόμμα» («κασέτα πολιτικών»). Ας τους αφήσουμε να ωρύονται και, επιτέλους, ας διαλέξουμε το δρόμο που όλοι φαίνονται να έχουν ξεχάσει: αυτόν της λογικής.

Βασιλική Ζιώγα
vasilikizioga@gmail.com

No related posts.