Δεν ανέχομαι…

Το άρθρο προσπαθεί να προσεγγίσει τη σημασία που δίνεται σήμερα, ιδιαίτερα από το χώρο της τηλεόρασης, σε άτομα αμφιβόλου αξίας και την ανοδική πορεία που ακολουθεί ο όρος γελοιότητα, προσπαθώντας να εξοικειωθεί με την ποιότητα. Παράλληλα αναφέρονται κάποια περιστατικά που δε συνάδουν με τη χώρα που γέννησε και δίδαξε ανά την υφήλιο πολιτισμό.

Με αφορμή το θάνατο του τελευταίου ΜΑΓΚΑ που γέννησε αυτός ο τόπος, του ΜΕΓΑΛΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΥ αξίζει να επισημάνει κανείς την τραγελαφική εικόνα που συναντά στις μέρες μας. Η χώρα μας, άξιος πρεσβευτής υψηλών ιδανικών οφείλει να σταθεί στο ύψος της και, ως γνήσιος θεματοφύλακας της ποιότητας, να ανυψώσει απροσπέλαστα τείχη σε κάθε γραφικό που την απειλεί. Είναι πράγματι τραγικό να βιώνουμε την εποχή της απόλυτης παρακμής, την εποχή όπου κυριαρχεί η ψευτογκλαμουριά και τα «δήθεν» ανθρωπάκια που εξευτελίζονται για χρήμα και εφήμερη δόξα.

Δεν ανέχομαι αυτή η χώρα που διέπρεψε στο χώρο του θεάτρου να αφήνει ως απόγονο του Νίκου Κούρκουλου και της Μελίνας Μερκούρη, ανθρώπους πρωταγωνιστές-κομπάρσους στο μεγάλο θέατρο της καθημερινότητας που κάλλιστα μπορεί να ονομαστεί ο «Κατήφορος δεν έχει τελειωμό». Αποτελεί ντροπή για τον πολιτισμό αυτής της χώρας άνθρωποι ατάλαντοι, φερέφωνα ξένων προσωπικοτήτων και ανερμάτιστα κουκλάκια να γίνονται ένα με ανθρώπους που η παρουσία τους ακτινοβολεί πολιτισμό.

Δεν ανέχομαι στην κηδεία του Νίκου Κούρκουλου, ενός προτύπου αρσενικότητας και αυθεντικής αξίας να παραβρίσκεται και να κλέβει τις εντυπώσεις ο κάθε κύριος Σπύρος Ρέβης, που αμφιβάλλω αν πραγματικά ήξερε πού βρισκόταν ή αν εν τέλει έβγαζε για βόλτα το –κατά τα άλλα συμπαθητικό– πεκινουά του. ΕΛΕΟΣ.

Δεν ανέχομαι στο χώρο της παιδείας, ένα χώρο ζωτικό για το μέλλον αυτού του τόπου, η υπεύθυνη υπουργός να παίζει κρυφτό και παιχνιδάκια με το όραμα του κάθε φυσιολογικού φοιτητή για μια παιδεία ανώτερη και όχι μια παιδεία αποπαίδι των ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Δεν ανέχομαι άτομα καμουφλαρισμένα με την ιδιότητα του φοιτητή να προκαλούν το λαϊκό αίσθημα με τον αλήτικο τρόπο που έχουν επιλέξει να φέρονται. Το πραγματικό άσυλο είναι η δυνατότητα στο φοιτητή να εκφραστεί, να μοιραστεί, να ανατρέψει απαρχαιωμένους θεσμούς και να μεγαλουργήσει προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Δε θεωρείται άσυλο η ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών, οι βιασμοί και οι βανδαλισμοί εντός της πανεπιστημιακής κοινότητας. Ως πότε οι άνανδροι (γιατί άνανδρος θεωρείται αυτός που δεν αποκαλύπτει την ταυτότητα του και ενεργεί κάτω από την κάλυψη μιας κουκούλας) θα μπαίνουν εμπόδιο στα όνειρά μας;

Δεν ανέχομαι η σημερινή δισκογραφία και γενικότερα ο χώρος της μουσικής να αποτελείται από ανθρωπάκια που αγνοούν τα στοιχειώδη και προσπαθούν να λανσάρουν το γελοίο, το άφωνο και το εξευτελιστικό ως μουσική. Η ύπαρξη στο χώρο που μεγαλούργησαν ο Στέλιος, η Σωτηρία, ο Δημήτρης, η Χαρούλα, ο Γιώργος και πολλοί άλλοι άξιοι τραγουδοποιοί να φιλοξενεί στους κόλπους του άτομα όπως η Στέλλα Μπεζαντάκου, η Έφη Θώδη, η Βέρα Λάμπρου και πολλούς άλλους… «τραγουδιστές». Αν δεν έχουν την δύναμη να καταλάβουν τον εξευτελισμό τους και την εσωτερική διαύγεια να αναλογιστούν το δύσοσμο θέαμα που προκαλούν είναι εύλογο να συνεχίσουν να χαρίζουν έντονες στιγμές γέλιου. Για γέλια και για κλάματα όπως λένε.

Δεν ανέχομαι οι ειδήσεις του οποιοδήποτε καναλιού να προσπερνούν με ταχύτητα φωτός το πολύπαθο θέμα της αναθεώρησης του άρθρου 16 και να αφιερώνουν ρεπορτάζ διαρκείας σε συμβουλές περιποίησης κατοικίδιων φιδιών, στο πως πέρασε το πρωινό του ένα ζευγάρι της show biz , στο πόσα γαρύφαλλα δέχτηκε γνωστός τραγουδιστής, στο πόσες φορές έβηξε το μωρό της τάδε παρουσιάστριας και στο πόσες φορές φταρνίστηκε της άλλης. Οι ειδήσεις αποτελούν το δίαυλο της επικοινωνίας και ένα ισχυρό αντίσωμα για μια υγιή δημοσιογραφία. Όταν αναλώνονται σε πράγματα επιεικώς αδιάφορα αμαυρώνονται, στιγματίζονται και απομυθοποιούνται. Φτάσαμε στο σημείο ο δημοσιογράφος -αν θεωρείται δημοσιογράφος και όχι γελωτοποιός- να μην ασχολείται με κοινωνικά προβλήματα αλλά με το βερνίκι και το μακιγιάζ που θα κυριαρχήσουν την χειμερινή περίοδο. ΕΛΕΟΣ.

Δεν ανέχομαι την τηλεόραση της παρακμής, της γραφικότητας και της υποκουλτούρας. Η τηλεόραση, τελευταία και μη εξαιρετέα, έρχεται να επιβεβαιώσει τον κατήφορο και να δώσει τη χαριστική βολή στην δυσεύρετη έννοια της κουλτούρας και του ποιοτικού. Πρωινές εκπομπές βουτηγμένες σε αψιμαχίες και αερολογίες προς τέρψιν της AGB , μεσημεριανά μαγκαζίνο με άφθονο κατινίστικο κουτσομπολιό (κοινωνική κριτική κατά άλλους), απογευματινές εκπομπές που ξεφτίζουν λόγω προχειρότητας και εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου, δραματικές σειρές που προκαλούν δάκρυα για το σενάριο και την κακογουστιά, κωμικές σειρές που εκβιάζουν ακόμα και ένα χαμόγελο, τηλεπαιχνίδια που προάγουν τον υλισμό αντί της ουσιώδους γνώσης, reality που βιάζουν συναισθηματικά και ψυχικά ανύποπτα άτομα διψασμένα για αναγνώριση, «ντοκιμαντέρ» ή κατά άλλους «ευχές» που εμπορεύονται πόνο και ματαιόδοξη αγάπη, βραδινές εκπομπές που οι συμμετέχοντες γελοιοποιούνται (πετώντας αντικείμενα από τα παράθυρα…) και ανώφελες συζητήσεις επί συζητήσεων που αποπροσανατολίζουν, συνθέτουν ένα παζλ μιζέριας, κατωτερότητας και παρακμής.

Πολλοί ίσως ουτοπιστές με θεωρήσουν κρίκο μιας αλυσίδας που γνωρίζει μόνο να κατηγορεί και φέρεται απαισιόδοξα. Για μένα το να κρίνεις, το να μη φοβάσαι να τοποθετείσαι και να πετάς λάσπη σε αυτούς που γεμίζουν τα μυαλά μας με κοπριά είναι η καλύτερη λύση στην πλύση εγκεφάλου που υφιστάμεθα. Είναι κρίμα στην χώρα του πολιτισμού τα «μηδενικά» να γίνονται πρότυπα και τα «ανθρωπάκια» φωτεινοί σηματοδότες για τον δρόμο της καταξίωσης. ΕΛΕΟΣ…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Ευθύμιος Σαββάκης
emmeis.jour@gmail.com

No related posts.