Στη χώρα του ποτέ…

Αγαπητοί μου συνάδελφοι, φοιτητές και φοιτήτριες σας εύχομαι μια ιδιαίτερα ευτυχισμένη χρονιά. Μακάρι το νέο έτος να σας προσφέρει ο,τιδήποτε επιθυμείτε και να προσθέσει κύρος σε αυτό το κτίριο που ονομάζεται (ίσως τυχαία) Σχολή Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Νιώθω πως η κατάληψη είναι απαραίτητη μα ποτέ δεν είναι αρκετή. Στον ελλαδικό χώρο, ποτέ δεν είχε την αναγκαία ισχύ, ποτέ δεν προβλημάτισε επαρκώς τους αρμόδιους των αλλαγών στην άγονη γη της εκπαίδευσης. Ποτέ δεν κατόρθωσε να προσηλυτίσει στο επαναστατικό της πνεύμα τους πολιτικούς ταγούς των γραμμάτων που (προ)καλούνται όχι να την αφουγκραστούν μα να της αποκόψουν τον αέρα, προκαλώντας της την τελειωτική ασφυξία. Ας προχωρήσουμε στην κατάληψη της Σχολής, ας ανανεώσουμε τα ραντεβού μας με τις εκάστοτε πορείες, ας επιτεθούμε χρησιμοποιώντας πανιά, τοίχους και λέξεις στην/στον υπουργό, ας σκοντάψουμε στις ζαρντινιέρες που οπλοφορούν.

Δεν μας ακούν και εμείς παραμένουμε διχασμένοι αναθεματίζοντας τους ουσιαστικά «ανύπαρκτους» πολιτικούς εχθρούς μας. Βιώνουμε την απομόνωση σε πολυπληθείς ομάδες κομματικών προορισμών που διχάζουν την ενέργειά μας και υπονομεύουν την μαζική μας δύναμη.

Μας μάραναν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια… Και εγώ κατά είμαι ρε μάγκες – και αντίστοιχα υπέρ της κατάληψης-, αλλά καταλάβετε πως είμαστε οι τελευταίοι που θα έπρεπε να ενδιαφερθούν για το ζήτημα. Το ελεύθερο επάγγελμά μας, μας βυθίζει στα ρηχά και το τμήμα μπάζει νερά από τα παγόβουνα που φτιάχτηκαν λόγω της ιδιάζουσας φύσης του. Για να δηλώνει κάποιος δημοσιογράφος, δεν χρειάζεται καν πανεπιστήμιο. Τα ιδιωτικά ιδρύματα μας προξένησαν τη ζημιά; Ελάτε λοιπόν, να ενωθούμε κάτω από την ασπίδα που μας προσφέρει ο φασιστικός κομμουνισμός που πλάστηκε για εμάς. Ελάτε να επιλέξουμε όλοι μαζί, κομμουνιστικά, σε συνελεύσεις και φοιτητικά μαζώματα, όσα επέλεξαν φασιστικά οι πολιτικοί άρχοντες για την αφεντιά μας. Για εμάς, χωρίς εμάς. Ίσως θα έπρεπε να κατοχυρώσουμε κάτι και ΕΜΕΙΣ μπροστά στην «θηλυκή λαίλαπα της αναξιοκρατίας» και στο προηγμένο «φαινόμενο της ομιλούσας γλάστρας».

Το μέλλον διαγράφεται ιδιαίτερα ζοφερό και στροβιλίζεται σε έναν τυφώνα αρνητικών εξελίξεων. Και οι προσθήκες του μέλλοντος μοιάζουν εξαιρετικά δυσμενείς, σε ένα ήδη γκρίζο τοπίο. Αν είχαμε τη δυνατότητα να ακολουθήσουμε μια οδό πιο αποτελεσματική από αυτή των καταλήψεων, η πληθώρα των παγιωμένων προβλημάτων της σχολής θα γνώριζε έναν ατέρμονο αντίπαλο και μια μόνιμη λύση. Εύχομαι να μην υπάρξει για μία ακόμα φορά αυτός ο ανεκδιήγητος χωρισμός των δύο στρατοπέδων που επιτρέπουν μια αέναη εναλλαγή κατάληψης και μη. Η ζωή μας τραβάει την κατηφόρα σε ένα τμήμα που προσφέρει σφραγισμένα διπλώματα ανεργίας και μια αναγνωρισμένη αξία στα γραφεία του Ο.Α.Ε.Δ. Ο αυτοκρατορικός αέρας μας με την εκπίπτουσα «ανωτερότητα» της Σχολής μας γεμίζει τα γραφεία των κατακριτέων «ακαμάτων». Προσπαθήστε να διαδηλώσετε για πράγματα σημαντικότερα από το καταραμένο άρθρο 16 γιατί το mojo , το nouveau , και το back to base δεν μπορούν να προσφέρουν θέσεις σε όλους μας…

Ούτε σκέψη για δημοσιογραφικά πόστα…

Υ.Γ. Πολλοί από εσάς τώρα ξέρετε τι θα ζητήσετε από τον Άγιο Βασίλη του χρόνου. Το all times classic Τζόκερ, δεν αποτελεί επιθυμία της προκοπής.

Υ.Γ.2 Εγώ έπαψα από καιρό να πιστεύω στον Αϊ Βασίλη. Άλλωστε η Βίλλα της Εγνατίας δεν έχει τζάκι…

Κωνσταντίνος Παπαπρίλης Πανάτσας
Αρθρογράφος
kppanatsas@gmail.com

No related posts.