Occupy Wall Street: αγανακτισμένοι στην καρδιά του κτήνους

«Παγκόσμια η κρίση, παγκόσμια και η αντίδραση». Αυτό το συμπέρασμα θα μπορούσε να προκύψει παρατηρώντας τις εξεγέρσεις που σημειώνονται ανά τον κόσμο, τους τελευταίους δέκα περίπου μήνες. Μετά τις διαδοχικές ανατροπές αυταρχικών καθεστώτων στη Βόρεια Αφρική, τις συνεχιζόμενες εξεγέρσεις στον ευρύτερο αραβικό κόσμο και τις καταλήψεις πλατειών σε μεγάλες πόλεις της νότιας Ευρώπης, η αλυσιδωτή δημιουργία κινημάτων διαμαρτυρίας «από τα κάτω» έχει αγγίξει εδώ και έναν μήνα το μεγαλύτερο οικονομικό κέντρο του κόσμου: τη Νέα Υόρκη. Συμμετέχοντας στο κίνημα Occupy Wall Street, χιλιάδες κόσμου διαδηλώνουν καθημερινά από τα μέσα του Σεπτέμβρη στις περιοχές όπου εδρεύουν οι μεγάλοι τραπεζικοί και χρηματοπιστωτικοί οίκοι, εκφράζοντας τη διαμαρτυρία τους στους καθ’ ύλην αρμόδιους για την ύφεση που από το 2008 βυθίζει την παγκόσμια οικονομία στην αβεβαιότητα.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η κατάσταση προμηνυόταν εκρηκτική από το καλοκαίρι, αφού η χώρα όπου ξεκίνησε η κρίση βρέθηκε πιο κοντά από ποτέ στο ενδεχόμενο χρεωκοπίας. Τα τελευταία 3 χρόνια, μετά τη λεγόμενη «φούσκα των ακινήτων» και την κατάρρευση μεγάλων τραπεζικών ομίλων, εκατομμύρια πολίτες είδαν το βιοτικό τους επίπεδο να πέφτει κατακόρυφα, έχασαν τα σπίτια και τις δουλειές τους και στερήθηκαν την πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ως συνέπεια όλων των παραπάνω, ο αριθμός των Αμερικανών που ζει κάτω από το  όριο της φτώχειας άγγιξε πέρσι το ρεκόρ των 46,2 εκατομμυρίων, ενώ υπολογίζεται ότι 1 στους 6 έχει φθάσει να στηρίζεται στο σύστημα κουπονιών και τις υπηρεσίες της κοινωνικής πρόνοιας για την επιβίωσή του (http://tvxs.gr/taxonomy/term/19180).

Το κάλεσμα, επομένως, της Καναδικής ακτιβιστικής ομάδας Adbusters για μια σειρά από διαδηλώσεις στη Νέα Υόρκη, με ημερομηνία έναρξης το Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου, φάνηκε ως μια φυσική συνέπεια. Η καμπάνια τους ξεκίνησε τον Ιούνιο με τη δημιουργία της ιστοσελίδας occupywallstreet.org και σύντομα η διαδικτυακή ομάδα των Anonymous παρότρυνε τους υποστηρικτές της να ενισχύσουν αυτή την προσπάθεια. Στις τέσσερις εβδομάδες που μεσολάβησαν, ως τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, χιλιάδες άνθρωποι κάθε φύλου, ηλικίας, φυλής και πολιτικής τοποθέτησης διαδηλώνουν καθημερινά με ειρηνικό τρόπο και χωρίς να κατευθύνονται από κανενός είδους ηγεσία ενάντια στην φτώχεια, την ανεργία και τα μέτρα λιτότητας, αλλά και την άνιση κατανομή του πλούτου στη χώρα, την απληστία των μεγάλων εταιριών, την υπέρμετρη επιρροή που ασκεί το μεγάλο κεφάλαιο στις κυβερνήσεις και τη γενικότερη διαφθορά των δημοκρατικών θεσμών. Το κεντρικό τους σύνθημα «Είμαστε το 99 τοις εκατό», άλλωστε, αποτελεί αναφορά στο 1% των πλουσιότερων Αμερικανών που κατέχει το 40% του εθνικού πλούτου των ΗΠΑ.

Η φήμη του κινήματος εξαπλώθηκε ταχύτατα χάρη κυρίως στο διαδίκτυο και τα social media, μέσω των οποίων μεταδίδονται άμεσα πληροφορίες για τα τεκταινόμενα στις διαδηλώσεις. Η συμμετοχή αυξάνεται καθημερινά με ραγδαίους ρυθμούς, με τη μεγαλύτερη μέχρι στιγμής προσέλευση (15.000 άτομα) να έχει σημειωθεί στην πορεία του Μανχάταν, στις 5 Οκτωβρίου. Ταυτόχρονα, παρόμοιες κινήσεις διοργανώνονται σε μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Εξέχοντες επιστήμονες και διανοούμενοι όπως ο Νόαμ Τσόμσκι, η συγγραφέας Ναόμι Κλάιν, ο πολιτικός φιλόσοφος Σλαβόι Ζίζεκ ακόμη και επιφανείς οικονομολόγοι όπως ο Πολ Κρούγκμαν και ο Τζόζεφ Στίγλιτς έχουν ταχθεί δημόσια με την πλευρά των διαδηλωτών. Ακόμη και ο ίδιος ο πρόεδρος Ομπάμα εξέφρασε ότι κατανοεί την αγανάκτηση του κόσμου, την ίδια στιγμή που η αστυνομία της Νέας Υόρκης προχωρούσε σε πάνω από 700 συλλήψεις διαδηλωτών (1 Οκτώβρη).

Από την πρώτη στιγμή οι διοργανωτές ζήτησαν μέσω της ιστοσελίδας την οικονομική στήριξη του κόσμου ώστε να μοιραστούν στους συμμετέχοντες κουβέρτες και στρώματα για τις διανυκτερεύσεις τους στο πάρκο Ζουκότι, όπου εδρεύει το κίνημα. Το ύψος των δωρεών, όμως, επέτρεψε την έκδοση του «επίσημου εντύπου» του Occupy Wall Street, μιας δωρεάν τετρασέλιδης εφημερίδας η ζήτηση της οποίας ξεπέρασε κατά πολύ το αρχικό τιράζ, αγγίζοντας τις 70.000 φύλλα.

Άλλες σημαντικές στιγμές στην μέχρι τώρα πορεία του κινήματος ήταν η μεγάλη πορεία στη γέφυρα του Μπρούκλιν την 1η Οκτωβρίου με πάνω από 5.000 συμμετέχοντες, ο καθαρισμός του πάρκου Ζουκότι στην προσπάθειά τους να αποφύγουν έξωση από τα συνεργεία καθαρισμού της εταιρίας που το διαχειρίζεται στις 14 Οκτωβρίου, καθώς και η κατάληψη της πλατείας Τάιμς στις 15 Οκτωβρίου, όπου σημειώθηκαν 88 συλλήψεις.

Όπως είναι λογικό, ένα τόσο ανοιχτό και «ενωτικό» κίνημα προκαλεί και τον αναμενόμενο αντίλογο. Μετά την πιο μετριοπαθή κριτική των πρώτων ημερών, η οποία επισημαίνει την απουσία συγκεκριμένων προτάσεων και αιτημάτων από την πλευρά των διαδηλωτών και έδωσε το έναυσμα για ζωηρό δημόσιο διάλογο, εκπρόσωποι του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και του οικονομικού κόσμου έκαναν λόγο για «αντιαμερικανισμό», «ταξικό πόλεμο», «αντιπαράθεση Αμερικανών με Αμερικανούς», ενώ συντηρητικοί πολιτικοί σχολιαστές κατηγόρησαν τους συμμετέχοντες ότι «συντάσσονται με τον Λένιν» (!).

Το Σάββατο 15 Δεκέμβρη, Λονδρέζοι διαδηλωτές αποπειράθηκαν να καταλάβουν την πλατεία του χρηματιστηρίου στο Σίτι της βρετανικής πρωτεύουσας, ξεκινώντας από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου. Ο μικρός όμως όγκος της διαδήλωσης –μόλις 1.000 άτομα- και ο στενός αστυνομικός κλοιός δεν τους επέτρεψαν να προχωρήσουν στην κατάληψη. Ελάχιστες μέρες πριν, πάνω από 3.000 χρήστες του Facebook δήλωναν ότι θα συμμετείχαν σε αυτή την κινητοποίηση. Μένει επομένως να απαντηθεί το ερώτημα εάν τα αμεσοδημοκρατικά κινήματα, όπως το Occupy ή οι Αγανακτισμένοι, μπορούν πράγματι να διατυπώσουν αιτήματα, να διεκδικήσουν την αληθινή δημοκρατία και, πριν από όλα, να αποδείξουν ότι διαθέτουν στέρεες βάσεις και διάρκεια ή αν απλώς λειτουργούν εκτονωτικά, συχνά όχι στους δρόμους αλλά μονάχα πίσω από την οθόνη του υπολογιστή. Μέχρι τότε, για να δανειστούμε ένα σύνθημα του Γαλλικού Μάη, «ο αγώνας συνεχίζεται»…

 

No related posts.