Να Ζει Κανείς ή Να Μη Ζει;

Μη σας ξεγελάει ο τίτλος. Δεν πρόκειται μόνο για το δίλημμα του Άμλετ, θεατρικού ήρωα του Σαίξπηρ, αλλά και για τις σκέψεις που κάνουν χιλιάδες νέοι τα τελευταία δέκα χρόνια. Περίεργο; Όχι και τόσο.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Γιατί το ποσοστό των σημερινών νέων που πέφτουν σε κατάθλιψη όσο πάει και αυξάνεται; «Ζούμε σε μία καταναλωτική κοινωνία. Οι νέοι πλέον, έχουν βρει τα πάντα έτοιμα από τις προηγούμενες γενιές. Έχουν τη δυνατότητα να γευτούν τα πάντα χωρίς ιδιαίτερο κόπο. Σε κάποιες συγκεκριμένες περιπτώσεις τέτοια άτομα έχουν ό,τι υλικά αγαθά θέλουν για αυτό το λόγο τους λείπει κάτι και μην ξέροντας τι είναι αυτό αναπτύσσουν μία ελαφριά μορφή κατάθλιψης που στη χειρότερη περίπτωση αγγίζει το οργανικό ψυχοσύνδρομο. αναφέρει ο κ. Ιωάννης Βασιλειάδης, ψυχίατρος.

Αν και στη χώρα μας το φαινόμενο αυτό δεν είναι και τόσο διαδεδομένο πολλοί ενήλικες έχουν βρεθεί σε κάποιο στάδιο της κατάθλιψης. Μέσα σε μια κοινωνία όπου η απόκτηση των υλικών, τουλάχιστον, αγαθών θεωρείται εύκολη υπόθεση τι είναι αυτό που μας ωθεί σε αυτήν την κατάσταση; Σύμφωνα με τον κύριο Ι. Βασιλειάδη είναι η έλλειψη επικοινωνίας. «Ο ελεύθερος χρόνος είναι ελάχιστος για ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού. Επομένως, η ανθρώπινη επικοινωνία είναι περιορισμένη».

Με τα  δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί  σήμερα, όλη μας η προσοχή στρέφεται γύρω από τη δουλειά μας και γενικότερα γύρω από την αποκατάστασή μας. Μην έχοντας τον απαιτούμενο ελεύθερο χρόνο για την ανάπτυξη διαπροσωπικών σχέσεων αρκούνται σε άλλους τρόπους διαφυγής όπως είναι τα διάφορα χάπια τα οποία προμηθεύονται όχι μόνο στα κέντρα διασκεδάσεως αλλά και από το Ίντερνετ. Με αυτόν τον τρόπο νιώθουν για λίγο πως ξεφεύγουν από την καθημερινή τους ρουτίνα καταστρέφοντας τον οργανισμό τους και πολλές φορές οδηγώντας τους στην κατάθλιψη.

Σύμφωνα με ένα πείραμα που έγινε στην Αμερική σε άτομα που χορηγήθηκαν κάποια αντικαταθλιπτικά χάπια, όπως το Prozac , το μεγαλύτερο ποσοστό των ατόμων ηλικίας κάτω των 25 ετών παρουσίασαν τάσεις αυτοκτονίας. Το ερώτημα είναι, το χάπι φταίει για όλα αυτά ή είναι  θέμα ψυχολογίας ;

Κατά τη διάρκεια του πειράματος αυτού, δόθηκε σε ένα συγκεκριμένο αριθμό ατόμων κάποιο αντικαταθλιπτικό χάπι  χωρίς να το γνωρίζουν, ενώ σε αντίστοιχο αριθμό ατόμων δόθηκε  ένα είδος πλασίμπο (ψευδοφάρμακο) εν γνώσει τους. Όσοι πήραν το χάπι δεν είχαν κάποια σημαντική βελτίωση ενώ όσοι πήραν το πλασίμπο δήλωσαν πως ένιωθαν καλύτερα. Όσοι ήταν κάτω των 25 ετών, είτε πήραν το χάπι, είτε το πλασίμπο επιχείρησαν να δώσουν τέρμα στη ζωή τους.
Επομένως, αν ποτέ βρεθείτε σε παρόμοιο δίλημμα με αυτό του Άμλετ, μη σκεφτείτε να έχετε την ίδια κατάληξη με αυτόν. Απλά θυμηθείτε τι σας κάνει χαρούμενους και τι σας γεμίζει πραγματικά. Ζήστε τη ζωή σας όσο καλύτερα γίνεται. Στο χέρι σας είναι να την κάνετε καλύτερη, αρκεί να το θελήσετε πραγματικά!

Κρίστη Χαρατάσου
christi.haratasou@gmail.com

No related posts.