Παιδική εργασία: Μια μάστιγα της εποχής μας Aug14

Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Παιδική εργασία: Μια μάστιγα της εποχής μας

Αυτό είναι ένα κατάλληλο περιβάλλον για τα μικρά παιδιά και όχι οι δρόμοι

Πενθήμερο εκδηλώσεων και δράσεων από τις 11 έως τις 15 Ιουνίου 2007 διοργάνωσε η Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων «ΆΡΣΙΣ» στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Παιδικής Εργασίας.

Η «ΆΡΣΙΣ», ασχολούμενη με τα «παιδιά του δρόμου» από το 1998, απηύθυνε ανοιχτή πρόσκληση σε όλους τους Θεσσαλονικείς, ευαισθητοποιημένους και μη σε θέματα παιδικής εκμετάλλευσης, και κατάρτισε πρόγραμμα εκδηλώσεων. Πιο αναλυτικά, καθ’ όλη τη διάρκεια του πενθημέρου, λειτουργούσε σταθερό περίπτερο, όπου από τις 11π.μ. μέχρι τις 2:00μ.μ. γίνονταν δράσεις δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά που διέρχονται από την Πλατεία Αριστοτέλους, ενώ από τις 6μ.μ. μέχρι τις 9μ.μ. πραγματοποιούνταν διάφορες εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένων παραστάσεων κλόουν και ζογκλέρ, δημιουργικών παιχνιδιών, προβολών και μουσικών εκδηλώσεων.

Κατά την διάρκεια των ωρών λειτουργίας του περιπτέρου, τα στελέχη και οι εθελοντές της «ΆΡΣΙΣ» διένειμαν πληροφοριακό υλικό και ενημέρωναν το κοινό για τις δράσεις της «ΆΡΣΙΣ» και το φαινόμενο της παιδικής εργασίας στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, η ομάδα ραδιοφωνικών παραγωγών του Πολυπολιτισμικού Ραδιοφώνου «Community Voice Thessaloniki», στηρίζοντας τις δράσεις της «ΆΡΣΙΣ», έκανε ζωντανές εκπομπές σε μια προσπάθεια προσέλκυσης του κοινού. Τέλος, η ομάδα των εθελοντών ποδηλατών του προγράμματος «Η πόλη μου με ποδήλατο», στο οποίο συμμετέχει η «ΆΡΣΙΣ», αφιέρωσε μία από τις διαδρομές στην ευαισθητοποίηση των πολιτών της Θεσσαλονίκης και παρέδωσε ψήφισμα – καταγγελία αναφορικά με την παιδική εργασία, στη Δημοτική Αρχή της πόλης.

Το φαινόμενο της παιδικής εργασίας -της εργασίας των ανηλίκων κάτω από 18 χρόνων- δεν είναι πρόσφατο. Συγκεκριμένα, το φαινόμενο της εργασίας παιδιών στο δρόμο εμφανίστηκε κυρίως στα τέλη της δεκαετίας ‘80 και στις αρχές του ’90. Σήμερα, όμως, αποτελεί ζήτημα πρώτης προτεραιότητας, μια και πολλές κοινωνίες ζουν ή στοχεύουν σε ευημερία πλούτου εις βάρος ανηλίκων που συνήθως καταγράφονται όχι απλά σαν εργαζόμενοι αλλά εργαζόμενοι/ες σε χείριστες μορφές εργασίας.

Καθημερινά, δεκάδες παιδιά στους δρόμους της πόλης βιώνουν την πιο σκληρή εκδοχή της παιδικότητας, εργαζόμενα πολλές ώρες, για να στηρίξουν υλικά μια αποδυναμωμένη και περιθωριοποιημένη ομάδα ενηλίκων, ενώ την ίδια στιγμή η κοινωνία διαιωνίζει το φαινόμενο αυτό δείχνοντας οίκτο… και κανείς δε διερωτάται ποια ήταν αυτά τα παιδιά… από πού έρχονταν… σε ποιες συνθήκες ζούσαν… ποιες ακριβώς ήταν οι αιτίες που τα έβγαλαν στο δρόμο…

Σήμερα σε διεθνές επίπεδο πάνω από 200 εκατομμύρια παιδιά βρίσκονται υπό καθεστώς δουλείας ενώ κάθε 3 δευτερόλεπτα σε κάποιο σημείο του πλανήτη πεθαίνει ένα παιδί εξαιτίας της φτώχειας, δηλαδή 1.200 παιδιά ανά ώρα!!! Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από την τελευταία ετήσια Έκθεση για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, τη στιγμή που τα χαμηλότερα ποσοστά της σχετικής παιδικής φτώχειας (κάτω του 5%) έχουν επιτευχθεί στις τέσσερις σκανδιναβικές χώρες (Δανία, Φινλανδία, Νορβηγία και Σουηδία) και η Ελλάδα βρίσκεται στη μέση περίπου της κατάταξης με 12,4%.

Η παιδική εργασία στην Ελλάδα είναι στο περιθώριο της έρευνας, όχι γιατί ερευνητές ή πανεπιστημιακοί ή οργανώσεις υπεράσπισης ανθρωπίνων και κοινωνικών δικαιωμάτων δεν ενδιαφέρονται, αλλά γιατί το στοίχημα της απασχόλησης που αποτελεί κορυφαίο θέμα στη σχέση της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν πρέπει να έχει «γκρίζες ζώνες». Καθώς, λοιπόν, η λέξη «ευημερία» συνεχώς αυξάνει τη συχνότητα χρήσης της στην πολιτική και οικονομική σκηνή της χώρας, μερικά στοιχεία έρχονται να δοκιμάσουν την ουσία της. Στοιχεία που αποκρύπτονται ή ακόμη χειρότερα αγνοούνται από την επίσημη κρατική εξουσία. Άλλωστε, η χώρα μας έχει το μοναδικό πλεονέκτημα να εμφανίζει ακόμα και σήμερα κενά στοιχείων σε πολλές επίσημες ευρωπαϊκές στατιστικές αναφορές.

Με την πολιτική που ακολουθείται σήμερα στον τρόπο συλλογής δεδομένων, η εθνική στατιστική υπηρεσία το δεύτερο τρίμηνο του 2006 δίνει πληθυσμό 8.000 παιδιών εργαζομένων ηλικίας 16–18. Α υτό όμως δεν είναι το πραγματικό για την Ελλάδα νούμερο. Τα πραγματικά στοιχεία της ντροπής για τη χώρα μας δείχνουν ότι 100.000 με 150.000 ανήλικοι κάτω των 18 ετών εργάζονται, ενώ μόλις λιγότεροι από 30.000 εξ’ αυτών εργάζονται νομίμως. Δυστυχώς, μέσα σε αυτόν τον πληθυσμό καταγράφεται απασχόληση ανηλίκων σε χείριστες μορφές εργασίας, όπως δουλειά στο δρόμο, πορνεία, εξαναγκαστική εργασία, κ.ά. Την ίδια στιγμή, στην χώρα μας 460.000 παιδιά ηλικίας κάτω των 18 ετών ζουν σε συνθήκες φτώχειας ενώ το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, χωρίς να συμπεριλαμβάνει τον πληθυσμό Ρομά και μεταναστών, υπολογίζει πως γύρω στις 40.000 παιδιά ετησίως εγκαταλείπουν το σχολείο πριν την ολοκλήρωση της εννιάχρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης και οδηγούνται στην αγορά εργασίας.

Τα προβλήματα αυτά, λοιπόν, είναι εδώ και συνεχώς αυξάνονται γιατί τα παράγει η φτώχεια και τα επιτρέπει το κράτος μη λαμβάνοντας τα κατάλληλα μέσα πρόληψης και αντιμετώπισης των κοινωνικών ρηγμάτων που παρουσιάζει η χώρα μας. Η «ΆΡΣΙΣ» μέσα από τη δράση της βιώνει καθημερινά τις εμπειρίες και τις πραγματικότητες των ανηλίκων και γνωρίζει τα ζητήματα που οι περισσότεροι αγνοούν. Στόχος είναι όμως να γνωρίζουν όλοι… γιατί η δημόσια διαμαρτυρία μπορεί να οδηγήσει σε δράσεις που επιτέλους, θα προασπίσουν τα δικαιώματα των ανηλίκων και θα κάνουν πράξη την «αυτονόητη» για όλους υποχρέωση παροχής φροντίδας και εγγυήσεων σε όλα τα παιδιά που ζουν στη χώρα μας.

Τα παιδιά που εργάζονται σήμερα στο δρόμο στερούνται των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους, όπως ασφάλεια, εκπαίδευση και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Στερούνται της παιδικότητάς τους και είναι εκτεθειμένα στον κόσμο των ενηλίκων με αποτέλεσμα να ωριμάζουν πρόωρα και να κοινωνικοποιούνται ατελώς, ενώ το κοινωνικό και επαγγελματικό τους μέλλον διαγράφεται αβέβαιο και αδιέξοδο.

Οι πολίτες μπορούν να βοηθήσουν για την εξάλειψη τέτοιων φαινομένων που δεν ταιριάζουν σε μια κοινωνία που θέλει να αυτοχαρακτηρίζεται «πολιτισμένη». Πιο συγκεκριμένα, δεν πρέπει να «επιδοτεί» κανείς την παιδική εργασία δίνοντας χρήματα στα παιδιά που δουλεύουν στο δρόμο. Αυτό που πρέπει να κάνει κάθε ευαισθητοποιημένος πολίτης είναι να ενημερώνεται, να συμπράττει με ΜΚΟ, να προσφέρει προσωπικά είδη και είδη διατροφής στα παιδιά του δρόμου και το πιο σημαντικό, να επιστήσει την προσοχή του σε αυτά τα παιδιά και να ενημερώνει τις οργανώσεις που ασχολούνται με την παιδική εκμετάλλευση.

Όλοι μαζί μπορούμε να κλείσουμε την πόρτα στην εκμετάλλευση των παιδιών, να δώσουμε την απάντησή μας σε όσους ζουν σε βάρος τους, αλλά και να δείξουμε ότι πίσω από τα θετικά νούμερα σταδιακής μείωσης της παιδικής εργασίας και εκμετάλλευσης που θέλει να δείχνει το επίσημο κράτος, υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν παιδιά που βιώνουν την πιο σκληρή καθημερινότητα στη χώρα μας.

No related posts.