Ποδόσφαιρο, μια δεύτερη θρησκεία

Στα μάτια πολλών ο χώρος του ποδοσφαίρου με τον αέναο πρωταθλητισμό και το σκληρό παραγοντισμό είναι εκ διαμέτρου αντίθετος με τον «ιερό» χώρο της θρησκείας. Απολείπουν έτσι τη δυνατότητα να αντιληφθούν ότι το ποδόσφαιρο (η πιο σοβαρή από τις μη σοβαρές ασχολίες όπως το αποκαλούν οι Άγγλοι) σε πολλά πράγματα ταυτίζεται με τα δύσβατα μονοπάτια της θρησκείας.

Πρώτο κοινό στοιχείο αποτελούν οι υποστηρικτές. Αθρόα η προσέλευση των πιστών στην Κυριακάτικη λειτουργία, μαζική και η ανταπόκριση των θεατών στα καλέσματα της «ποδοσφαιρικής» Κυριακής. Πιστά ακροατήρια κατακλύζουν τις εκκλησιαστικές αίθουσες και υπακούν στις θρησκευτικές επιταγές, χιλιάδες κόσμου συρρέουν στα γήπεδα και υπακούν στα προστάγματα της «στρογγυλής θεάς». Ο φανατισμός, θεμιτός ή μη, ενυπάρχει και στις δύο περιπτώσεις και εγείρει πάθη και αρνητικές συμπεριφορές.

Προσέτι, η εκκλησία μέσα από τα ηθικά της διδάγματα αποκαθαίρει τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου και συντελεί στην απαγκίστρωση του από προκαταλήψεις. Το ποδόσφαιρο από τη μεριά του γαλουχεί υψηλές αξίες (υγιή συναγωνισμό, ευγενή άμιλλα), προσφέρει ανάμεικτα συναισθήματα λύπης και θριάμβου και χαρίζει την λύτρωση στις ψυχές των νικητών της εκάστοτε αναμέτρησης.

Ποδοσφαιρικά ινδάλματα παίρνουν θρυλικές διαστάσεις, λατρεύονται ως επίγειοι θεοί και αποκτούν έναν τεράστιο αριθμό πιστών που με ευλάβεια και περισσή αφοσίωση διατείνουν με κάθε τρόπο τη λατρεία τους. Πιστέψτε με, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει ένας ποδοσφαιρικός μύθος (ονόματα δεν αναφέρουμε αντίπαλες οικογένειες δε θίγουμε) από τον οποιοδήποτε σεβάσμιο σε όλο το μήκος του πλανήτη εκκλησιαστικό ηγέτη.

Τι γίνεται όμως όταν ο ένας χώρος εισχωρεί στα ύδατα του άλλου και σφυρηλατείται μια άκαμπτη συμμαχία με αξιοθαύμαστα αποτελέσματα; Δεν είναι λίγα τα ονόματα ποδοσφαιριστών που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο διατυμπανίζουν την πίστη τους, ή ακόμα κληρικών που περιλαμβάνουν στις θείες λειτουργίες τους υμνητικές αναφορές σε ποδοσφαιρικά σωματεία.

Στις μέρες μας εκκλησία και ποδόσφαιρο βιώνουν μια εκ θεμελίων παρατεταμένη κρίση που αμβλύνει τη σημασία των κεκτημένων κατορθωμάτων τους. Η εκκλησία ταλανίζεται από «αταξίες» κληρικών, χρηματισμό και απρεπείς ασχολίες ιερωμένων που απομακρύνουν τους πιστούς από τους κόλπους της. Το ποδόσφαιρο χτυπημένο από την καιροσκοπική συμπεριφορά των παραγόντων, το μαινόμενο φανατισμό και το φτηνό πρωταθλητισμό απολείπει την αίγλη του παρελθόντος και προσελκύει παρόμοιο αριθμό θεατών με ένα συνοικιακό κινηματογράφο.

Ποδόσφαιρο και θρησκεία – θρησκεία και ποδόσφαιρο, αν προτιμάτε – είναι οι γενεσιουργοί χώροι των θαυμάτων. Είναι οι χώροι όπου ο προλετάριος ορθώνει το ανάστημά του και πετυχαίνει το αδύνατο. Υπάρχει τέλος και η έννοια της μαγείας, είτε αυτή εκφράζεται σε μια στιγμή ψυχοπνευματικής έξαρσης (κατά τα εκκλησιαστικά πρότυπα) είτε ως η εικόνα ενός ολόκληρου έθνους που ξεχύνεται στους δρόμους ή και ακόμα ως το δάκρυ του ηττημένου ποδοσφαιριστή (απόδειξη του ποδοσφαιρικού μεγαλείου).

Αντικρίζοντας τα πράγματα με τις πραγματικές τους διαστάσεις και αναλογιζόμενος τις ιδιαιτερότητες κάθε χώρου λυμαινόμενου από πολλούς, βρίσκει πρόσφορο έδαφος η άποψη ότι θρησκεία και ποδόσφαιρο δεν είναι χώροι αλληλοαποκλειόμενοι αλλά αντιθέτως αλάνθαστοι σεισμογράφοι κάθε ανθρώπινης δόνησης και δραστηριότητας.

Ευθύμιος Σαββάκης
emmeis.jour@gmail.com
Ο συντάκτης βρίσκεται στη διαδικασία δημιουργίας διεύθυνσης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

No related posts.