Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Σχεδιάζοντας τρισδιάστατα όνειρα στη Σύρο

Κάθομαι μπροστά στον Η/Υ μου και «μπαίνω» στο Internet … Σχεδόν κάθε βράδυ μιλάμε μέσω MSN … Απόψε όμως πρέπει να φερθώ «επαγγελματικά» για λογαριασμό του ε.ΜΜΕ.ίς …Η Αφροδίτη Μπιτζούνη, εκτός από αδερφή μου, είναι και τεταρτοετής φοιτήτρια του Τμήματος Σχεδίασης Συστημάτων και Προϊόντων, του Πανεπιστημίου Αιγαίου, στη Σύρο.

-Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Συστημάτων και Προϊόντων. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό;

Αυτή η απορία είναι συχνή, καθώς είναι η πρώτη σχολή τέτοιου είδους που έχει ιδρυθεί στην Ελλάδα. Το Τμήμα Σχεδίασης Συστημάτων και Προϊόντων μαθαίνει στους φοιτητές του πώς να αντιλαμβάνονται, να αναλύουν τις ανάγκες των διάφορων target groups και να σχεδιάσουν λύσεις για αυτές τις ανάγκες, μέσα από τη χρήση διαδικασιών και μοντέλων. Πιο συγκεκριμένα, οι φοιτητές μπορούν να σχεδιάσουν απτά αντικείμενα, δηλαδή διάφορα προϊόντα καθημερινής χρήσης και διασκέδασης, όπως ταινίες, παιχνίδια, πολυμέσα, αλλά και συστήματα – δομές που βοηθούν στην παραγωγή προϊόντων ή στην σωστή λειτουργία μιας εταιρίας, ενός οργανισμού κ.τ.λ.

-Τι σε ώθησε να δηλώσεις αυτό το τμήμα στο μηχανογραφικό σου;

Εσένα, τι σε ώθησε να γίνεις δημοσιογράφος; «Είναι αυτό που ήθελα να κάνω από μικρή… !», θα ήταν μια γενική απάντηση… αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς. Η αλήθεια είναι ότι από μικρή μου άρεσε να ζωγραφίζω. Έχω συμμετάσχει σε πολλούς διαγωνισμούς ζωγραφικής. Η σημαντικότερη διάκρισή μου ήταν, όταν σε ηλικία 16 ετών πήρα υποτροφία της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά από συμμετοχή μου σε πανελλήνιο διαγωνισμό ζωγραφικής με θέμα την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Αυτή η σχολή, λοιπόν, αποτελεί μια εξέλιξη αυτής της προσωπικής έκφρασης αλλά και ασχολίας μου. Πιστεύω, ότι η σχεδίαση, σε μια εποχή σαν τη σημερινή, δεν μπορεί να είναι μόνο διακοσμητική. Άλλωστε, δε νομίζω, ότι οι καλλιτέχνες μπόρεσαν ποτέ να δράσουν ανεξάρτητα. Έτσι, η σχεδίαση μπορεί και πρέπει πλέον να επιστρατεύεται για να καλύψει τις ανάγκες των πολιτών, που διαρκώς αυξάνονται.

-Πόσο ευχαριστημένη είσαι από τη συγκεκριμένη επιλογή σου;

Όλοι φανταζόμαστε διαφορετικά μια σχολή… φυσικά, όταν είμαστε εκτός αυτής. Θεωρούμε ότι θα φύγουμε από τις συνήθειες και τη λογική του σχολείου. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει όμως. Παρόλα αυτά, είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένη από την άποψη ότι μαθαίνω πράγματα που δεν περίμενα να μάθω, ή μάλλον, πιο σωστά, δεν ήξερα ότι υπήρχαν καν, όταν εισήχθηκα σε αυτή τη σχολή. Σίγουρα, όπως σε όλες τις σχολές, έτσι και εδώ, συναντάς στενόμυαλους και άτομα που μας βλέπουν -εμάς τους φοιτητές- σαν επαγγελματίες του χώρου…

-Τι μαθαίνετε μέσα στη Σχολή;

Η σχολή έχει υποχρεωτικά μαθήματα που σε εισάγουν στην έννοια του σχεδιασμού και σου δίνουν τα απαραίτητα «εφόδια» για την πραγματοποίησή του. Χωρίζεται σε τρεις κατευθύνσεις : 1) Βιομηχανικός Σχεδιασμός, 2) Αλληλεπίδραση Ανθρώπου – Μηχανής και 3) Οργανωσιακός Σχεδιασμός.

-Πιστεύεις πως το επάγγελμά σας ανταποκρίνεται στην αγορά εργασίας;

Η αγορά εργασίας στην Ελλάδα, όσον αφορά τον τομέα μας, είναι περιορισμένη, καθώς οι περισσότεροι στην παραγωγή δε γνωρίζουν πόσο σημαντική είναι η εργασία μας και βασίζονται στους «τεχνίτες». Αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχουν πολλές βιομηχανίες στην Ελλάδα, αλλά και γιατί οι Έλληνες έχουμε την νοοτροπία του «φθηνού» εργάτη και του «περιττού» εργάτη. Αντίθετα, σε άλλες χώρες τα πράγματα στον σχεδιασμό είναι πάρα πολύ ανεπτυγμένα. Για παράδειγμα, αν μια επιφάνεια αντικειμένου που θα σχεδιάσω για τον ελληνικό χώρο είναι αδύνατο να παραχθεί εδώ, στο εξωτερικό θα έχει ήδη παραχθεί.

-Ποιες είναι εργασιακές προοπτικές που ανοίγονται μπροστά στους απόφοιτους της Σχολής αυτής;

Μπορούμε να δουλέψουμε σε εταιρίες σχεδιασμού αντικειμένων, σε εταιρίες σχεδιασμού και παραγωγής ταινιών, σε πολλά τμήματα βιομηχανιών, σε εταιρίες σχεδιασμού παιχνιδιών και πολυμέσων, σε γραφιστικές εταιρίες, σε διαφημιστικές εταιρίες, σε εταιρίες προγραμματισμού… Με τις γνώσεις μας μπορούμε να καλύψουμε πολλά πόστα. Αυτό φαίνεται και από τις πρακτικές μας στο χώρο της παραγωγής, καθώς μας ζητούν πολλά πράγματα γνωρίζοντας ότι προερχόμαστε από αυτή τη σχολή.

-Πόσα χρόνια λειτουργεί η Σχολή και πού απασχολούνται σήμερα οι απόφοιτοι;

Το κτίριο του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Σύρο

Το Τμήμα Σχεδίασης Συστημάτων και Προϊόντων λειτουργεί από το 2000 και η διάρκεια φοίτησης σε αυτό είναι 5 χρόνια. Όπως καταλαβαίνεις, ελάχιστοι απόφοιτοι υπάρχουν σήμερα. Παρόλα αυτά, επειδή η Σχολή είναι πολύ καινούργια και το αντικείμενο της πολύ εξειδικευμένο, πολλοί φοιτητές εργάζονται μέσω πρακτικών εργασιών σε εταιρίες σχεδιασμού αντικειμένων, σε τμήματα βιομηχανιών, σε εταιρίες σχεδιασμού παιχνιδιών και πολυμέσων, σε γραφιστικές εταιρίες, σε διαφημιστικές εταιρίες και σε εταιρίες προγραμματισμού.

-Θα συμβούλευες τους υποψηφίους για ΑΕΙ και ΤΕΙ να δηλώσουν τη Σχολή σας στο μηχανογραφικό τους;

Φυσικά και θα τους συμβούλευα να τη δηλώσουν! Είναι πάρα πολλές οι κατηγορίες γνώσης που λαμβάνει κάθε φοιτητής σε αυτή τη Σχολή και μέσω αυτής, μπορεί να ανοίξει διάπλατα τους ορίζοντες του (πράγμα που πρέπει να κάνει η ανώτατη εκπαίδευση!). Αλλά, θα τους προειδοποιούσα ότι χρειάζεται πολλή προσπάθεια και, όπως θα έλεγαν οι ίδιοι η καθηγητές μας: «παρατήρηση των πάντων!».

-Θεωρείς πως είναι απαραίτητο ένα τουλάχιστον μεταπτυχιακό στο χώρο σας;

Ξέρεις ότι τα μεταπτυχιακά αυξάνονται λογαριθμικά. Αυτό συμβαίνει επειδή το χρειάζεται ο κάθε φοιτητή ή γιατί η αγορά εργασίας είναι τόσο δύσκολη; Πιστεύω πως όλοι πια οι φοιτητές έχουν την ψευδαίσθηση ότι αν κάνουν μεταπτυχιακό θα λάβουν «κάτι» από την πίτα της αγοράς. Αλλά δυστυχώς, τα μεταπτυχιακά, όπως και οι σχολές, υπάρχουν, για να παράγεται έρευνα. Άρα, ένα μεταπτυχιακό είναι πολύ χρήσιμο στην περίπτωση ενός ατόμου που θέλει να εντρυφήσει σε ένα κλάδο της σχολής. Για παράδειγμα, εγώ σκοπεύω να κάνω μεταπτυχιακό στο 3D animation, γιατί θέλω να μελετήσω νέες τεχνικές στον τομέα αυτό, χωρίς αυτό να σημαίνει και την πλήρη «αποκατάστασή» μου στο χώρο αυτό. Κάνοντας ένα μεταπτυχιακό, κάνεις έρευνα. Αυτό πρέπει να έχουν όλοι οι φοιτητές στο μυαλό τους.

-Με τι θα ήθελες να ασχοληθείς στο μέλλον;

Γενικά, θεωρώ ότι καθημερινά βλέπουμε γύρω μας εικόνες που μας επηρεάζουν, μας διδάσκουν, μας σοκάρουν. Κάποιος δεν θα πρέπει να σχεδιάζει αυτά τα «καρέ»; Όπως θα καταλάβες, με ενδιαφέρει το animation, κυρίως στο χώρο του κινηματογράφου, αλλά και της τηλεόρασης. Σκέφτομαι να ειδικευτώ στην τεχνική της πλαστελίνης και στα animatronics. Δεν θα  μπορούσα να ασχοληθώ με το σχεδιασμό προϊόντων ή με τον οργανωσιακό σχεδιασμό, γιατί νιώθω ότι οι άνθρωποι έχουν κατακλύσει με τόσα πολλά αντικείμενα και τόσους πολλούς κανόνες τη ζωή τους, που τις περισσότερες φορές δεν ικανοποιούν καν και τις ανάγκες τους.

-Τι είναι η τεχνική της πλαστελίνης και τα animatronics;

Για την ακρίβεια, Stop motion ονομάζεται αυτή η τεχνική. Πιο αναλυτικά, τα μοντέλα σου, οι χαρακτήρες σου είναι από πλαστελίνη… και εσύ τους αλλάζεις θέση σύμφωνα με το σενάριο και αποτυπώνεις με όποιο τρόπο μπορείς τα καρέ (συνήθως με φωτογραφία). Αnimatronics είναι οι σκελετοί που περιέχουν οι μαριονέτες από πλαστελίνη.

-Έχεις πρότυπο;

Έχω πρότυπα… Όλους τους animators που είναι ευχαριστημένοι γιατί δημιουργούσαν επί δύο χρόνια ένα τέλειο πόδι ή τέλειο χέρι του κεντρικού χαρακτήρα τους. Σημασία δεν έχει μόνο να ανέβεις στην κλίμακα μιας εταιρίας, αλλά και να είσαι ευχαριστημένος με τα ελάχιστα που μπορείς να δώσεις σε μια συλλογική εργασία. Από σκηνοθέτες θαυμάζω τον Darren Aronofsky  και τον Tim Burton.

-Πόσο σημαντική για σένα είναι η επιτυχία και η αναγνώριση στο χώρο της εργασίας;

Σημαντική είναι η χαρά της δημιουργίας γνωρίζοντας ότι κάποιος θα «χρησιμοποιήσει» αυτό που έφτιαξες. Όταν σχεδιάζεις, πρέπει να είσαι ονειροπόλος, να έχεις μια κεραία που πιάνει τα σήματα από το μέλλον… Σίγουρα, στόχος είναι η αναγνώριση στο χώρο, αλλά και τ’ όνειρο να φτάσεις το πρότυπό σου. Επιτυχία για μένα θα είναι να μπορέσω να ικανοποιήσω την ανάγκη των ανθρώπων για ποιοτικές εικόνες και ερεθίσματα στο χώρο του ελληνικού κινηματογράφου, που αυτή τη στιγμή «πάσχει»…

-Αν σου ζητούσα να μου περιγράψεις τη ζωή σου και το μέλλον σου σε μια εικόνα -ούσα δημιουργός- ποια θα ήταν;

Μια ζωή φυλακισμένου με τα δεσμά του H/Y, που θα προσφέρει όμως χαρά, ηθικά διδάγματα και εικόνες στους άλλους. Άλλωστε, κάθε επιλογή έχει ένα τίμημα…

-Ακολουθεί ένα διάλειμμα στην «επικοινωνία» μας… σκέφτομαι: …ένας ποιητής είναι ένας εργάτης στο πόστο του, ένας στρατιώτης στη βάρδιά του, ένας υπεύθυνος αρχηγός μπροστά στις δημοκρατικές στρατιές των στίχων του… (Χρέος των Ποιητών – Γ. Ρίτσος)

Ξαφνικά έρχεται «μήνυμα» και διακόπτει τη σκέψη μου!

Τελειώσαμε με τη «συνέντευξη» επιτέλους; Τα νέα σου δεν θα μου τα πεις; Πώς πάει η ζωή στη Θεσσαλονίκη…;

No related posts.