Τα πικρά ερωτήματα της καταστροφής του Καϊάφα Sep30

Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Τα πικρά ερωτήματα της καταστροφής του Καϊάφα

Ο χάρτης της περιοχής

Άγνωστοι παραμένουν οι λόγοι πρόκλησης της καταστροφικής πυρκαγιάς που στοίχισε τη ζωή δεκάδων ανθρώπων, κατέστρεψε χιλιάδες στρέμματα δασικής και καλλιεργήσιμης γης σε όλο το νομό Ηλείας και κατέκαψε τον Καϊάφα.

Η περιοχή του Καϊάφα βρίσκεται εντός των ορίων του Δήμου Ζαχάρως και απέχει 27 χλμ. από τον Πύργο, ενώ περιλαμβάνει ιαματικές πηγές λουτροθεραπείας και ποσιθεραπείας, τα σπήλαια των Ανυγρίδων και των Ατλαντίδων Νυμφών, τη λίμνη και το νησάκι της Αγίας Αικατερίνης, το Δάσος της Στροφυλιάς, την παραλία Αιγιαλεία και τμήμα του όρους Λαπίθα. Υπάρχουν διάφοροι θρύλοι αναφορικά με την ονομασία της περιοχής. Λέγεται πως προέρχεται από τον αρχιερέα της Ιουδαίας Καϊάφα που είτε πλύθηκε στη ζεστή πηγή είτε το καράβι του βούλιαξε και η θάλασσα ξέβρασε το σώμα του στην περιοχή αυτή. Η πιθανότερη όμως εκδοχή για την ονομασία σχετίζεται με τη Νύμφη Καλιάφεια που ζούσε στο Σπήλαιο των Ανυγρίδων Νυμφών.

Αναλυτικότερα, η λίμνη καλύπτει επιφάνεια 1.500 στρεμμάτων περίπου, έχει μήκος 3 χλμ., πλάτος 500–600 μέτρα και βάθος πάνω από 2 μέτρα ενώ λέγεται πως στον βυθό της υπάρχουν τα ερείπια της Αρχαίας Σαμίας που χάθηκε στα νερά της εξαιτίας του ηφαιστείου της περιοχής. Είναι ένας υδροβιότοπος που φιλοξενεί ψάρια, χέλια, φίδια, χελώνες και αποδημητικά πουλιά ενώ σε συνδυασμό με το πευκοδάσος της Στροφυλιάς δημιουργείται ένα εξαιρετικό, παρθένο και αρχέγονο οικοσύστημα, το μοναδικό ίσως στον κόσμο. Η περιοχή αυτή φιλοξενεί εκατοντάδες λουόμενους, προσκόπους, εξερευνητές, παραθεριστές που κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ και αθλητές θαλάσσιου σκι απ’ όλο τον κόσμο, μιας και η λίμνη χρησιμοποιείται για την προπόνηση των αθλητών και τη διεξαγωγή διεθνών αγώνων.

Το σύνολο της πολύ σύντομης περιγραφής που προηγήθηκε αξίζει μάλλον να συμπεριληφθεί σε κανένα βιβλίο ιστορίας ή σε κάποιο βιβλίο μυθολογίας, μιας και όλα αυτά φαίνονται πολύ ιδανικά για να πιστέψει κάποιος πως κάποτε υπήρχαν. Η αλήθεια είναι όμως πως οι εικόνες αυτές πριν από κάποιες μέρες ξεδιπλώνονταν ολοζώντανες μπροστά στα μάτια όλων όσων επισκέπτονταν ή κατοικούσαν στην γύρω περιοχή. Για όλους αυτούς που είτε περιηγήθηκαν απλώς στην περιοχή είτε έζησαν ολόκληρη τη ζωή του δίπλα σε αυτό το πανέμορφο περιβάλλον είναι δύσκολο να πιστέψουν πως όλα αυτά πλέον ανήκουν στο παρελθόν.

Την Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2007, ο «διαιτητής» σφύριξε την έναρξη του τελευταίου αγώνα για τη λίμνη. Ο ήχος της σφυρίχτρας ακούστηκε σε όλη τη γύρω περιοχή… Η φωτιά μέσα σε μερικά λεπτά «κατέβηκε» από τα ορεινά του Δήμου Ζαχάρως και έκανε μια θριαμβευτική είσοδο στον Καϊάφα… Οι κάτοικοι πανικόβλητοι έβλεπαν τη φωτιά να

Η θάλασσα ξερνάει κάρβουνα...

πλησιάζει τα σπίτια τους και να απειλεί τη ζωή τους, έβλεπαν το δάσος να καίγεται και μαζί με αυτό να καίγονται και οι αναμνήσεις μιας ζωής… Το ίδιο βράδυ, πολλοί ιθύνοντες έσπευσαν να παρηγορήσουν τους κατοίκους και να υποσχεθούν ενώπιον Θεού, Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τηλεοπτικών συνεργείων και ανθρώπων πως τα ξημερώματα θα έρθει ως μάννα εξ ουρανού η εναέρια βοήθεια για να γλιτώσει ό,τι θα απέμενε από το αρχέγονο δάσος. Το πρωί οι κάτοικοι είχαν τα μάτια στραμμένα προς τον ουρανό, βοήθεια περίμεναν και βοήθεια δεν ερχόταν… Τηλεφωνούσαν σε υπεύθυνους – ανεύθυνους και κανείς δεν απαντούσε γιατί άλλαζαν συνεχώς κοστούμια και συσκέπτονταν… Έτσι, οι κάτοικοι πάλευαν μόνοι τους με τις φλόγες και τηλεφωνούσαν σε τηλεοπτικά κανάλια εκλιπαρώντας για βοήθεια… και αυτή η βοήθεια δεν πήγαινε πουθενά ούτε στους κατοίκους της Ζαχάρως και στο πευκοδάσος του Καϊάφα ούτε σε άλλους ανθρώπους που βρίσκονταν σε εξίσου δεινή θέση…

Η «βοήθεια» στον Καϊάφα ήρθε το απόγευμα του Σαββάτου ενώ η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο… ενώ η περιοχή -σπίτια, χωράφια, δέντρα- κατακαιγόταν χωρίς κανείς από μέρους του Κράτους να κάνει την παραμικρή κίνηση για να αποτρέψει την καταστροφή… ενώ ήδη θρηνούσαμε σχεδόν 20 ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους απρόσμενα χωρίς καν να γνωρίζουν αν τους άξιζε ή όχι τέτοιος ανήλεος θάνατος…

Και τώρα, κάποιες μέρες μετά και ενώ η φωτιά σιγοκαίει ακόμα μέσα στους κορμούς των δέντρων του πευκοδάσους… τα μάτια στερεύουν από δάκρυα, παρόλο που η ψυχή πονάει ακόμα -κανείς δεν ξέρει αν θα σταματήσει ποτέ αυτός ο πόνος- το μυαλό καθαρίζει από τους καπνούς και η μνήμη λειτουργεί -μάλλον εις βάρος κάποιων…

Ως γνωστόν, ο Καϊάφας είχε μπει στο στόχαστρο εδώ και αρκετά χρόνια. Κάτι η παντελής έλλειψη ενδιαφέροντας από μέρους του κράτους, που κυριολεκτικά έκανε μπαλάκι τη διαχείριση του Καϊάφα μεταξύ της μιας και της άλλης υπηρεσίας, κάτι οι άναρθρες κραυγές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που «προσπαθούσε» να εδραιώσει την κυριαρχία της στην περιοχή, κάτι οι συντονισμένες προσπάθειες αποχαρακτηρισμού τμήματος της λίμνης, κάτι οι «φωτογραφικές» ρυθμίσεις νόμων που στόχευαν στην ιδιωτικοποίηση της περιοχής, κάτι η επιδιωκόμενη με κάθε τρόπο αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος, κάτι το Συμβούλιο της Επικρατείας που βάσει των αποφάσεων του δε φαίνεται να χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη οικολογική ευαισθησία, κάτι τα σχέδια επιχειρηματιών για κατασκευή τεράστιων τουριστικών εγκαταστάσεων και γηπέδων γκολφ(!), κάτι η Ιόνια Οδός, η χάραξη της οποίας πλήττει σαφώς τον Καϊάφα, κάτι το ένα… κάτι το άλλο… ήρθε και η φωτιά -Θεού θέλοντος; ανθρώπου θέλοντος; πάντως, καιρού επιτρέποντος!- και κατέστρεψε τα πάντα! -εκτός από τα σχέδια μερικών, που επωφελούμενοι από την αδιαφορία και την ανικανότητα των υπεύθυνων – ανεύθυνων, τρίβουν τα χέρια τους κοιτάζοντας τ’ αποκαΐδια και κάνοντας υπολογισμούς των επερχόμενων κερδών…

Ποιος φταίει για την καταστροφή ενός φυσικού περιβάλλοντος χιλιάδων χρόνων; Η πρωτοφανής ανεπάρκεια ανθρώπινου δυναμικού και υλικών μέσων της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας; Η ανικανότητα που επέδειξαν οι υπεύθυνοι την κρίσιμη στιγμή; Η ανυπαρξία συντονισμού και σχεδίου δράσης; Η έλλειψη κτηματολογίου; Η τραγική εγκατάλειψη που παρουσιάζουν τα δάση της Ηλείας από την άποψη δασοπροστασίας; Οι χωματερές; Ο «στρατηγός» άνεμος και οι υψηλές θερμοκρασίες; Η γιαγιά που έψηνε κόλλυβα; Οι οικοπεδοφάγοι; Ξένοι πράκτορες; Εξωγήινοι; Τα «φρικιά των Εξαρχείων» και οι «ταραξίες» με τους οποίους ερχόταν αντιμέτωπη κάθε Πέμπτη η Κυβέρνηση στο Σύνταγμα; Οι «ασύμμετρες απειλές»; Τα ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα που ξερογλείφονταν κοιτάζοντας την ξεχωριστή θέση του Καϊάφα; Οι εμπνευστές και οι «δημιουργοί» της Ιονίας Οδού και των δρόμων «ανάπτυξης» και μεταφοράς του πετρελαίου από τη μια ήπειρο στην άλλη; Οι επιδοτήσεις για τα φωτοβολταϊκά πάρκα που προσπαθούσαν κάποιοι να βρουν χώρο να τα τοποθετήσουν στη λουσμένη στο φως Ηλεία; Ας μας πει επιτέλους κάποιος τι αποτέλεσμα έχουν όλες αυτές οι έρευνες που διεξάγονται για να βρεθούν οι υπαίτιοι!

Στις 22-23 Αυγούστου (…λίγες ώρες πριν τις πυρκαγιές…), επισκέφθηκαν την Ηλεία εκπρόσωποι του πολυεθνικού επιχειρηματικού ομίλου WORLD TRADE CENTER GROUP και Αμερικανοί επενδυτές, προσκαλεσμένοι από το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Ηλείας. Δεν ξέρω τι πρέπει να σκεφτεί και να υποθέσει ένας άνθρωπος που βλέπει τη ζωή του να καταστρέφεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Μας «πούλησαν»; Μας εγκατέλειψαν στην τύχη μας εσκεμμένα; Γνώριζαν και δεν έκαναν τίποτα για ν’ αποτρέψουν το κακό; Συνασπίστηκαν εναντίον του συμφέροντος της περιοχής; Έδειξαν εγκληματική ανικανότητα γιατί είμαστε ένα κράτος στο οποίο δεν λειτουργεί τίποτα ή γιατί είμαστε ένα κράτος που χαϊδεύει τους λίγους για χάρη της «ανάπτυξης»;

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, τόνισε: Θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να επανέλθει η ζωή στην περιοχή. «Μια ζωή που δεν θα είναι καθόλου ίδια»! Σαφώς και δε θα είναι ίδια! Η καμένη γη είναι έτοιμη για τα γήπεδα γκολφ, την Ιόνια Οδό -στην κατασκευή της οποίας οι κάτοικοι αντιδρούσαν σθεναρά λόγω της χάραξής της- για τεράστιες ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, για φωτοβολταϊκά πάρκα… Οι καλλιέργειες που θα μπορούν να αποδώσουν καρπούς τουλάχιστον 10 χρόνια μετά, τα ζώα που θα επιβιώσουν -αν επιβιώσουν- με ζωοτροφές, τα δάση που θα χρειαστούν εκατοντάδες χρόνια για να αναγεννηθούν, οι νεκροί που δε θα επιστρέψουν, σίγουρα βρίσκονται στην πιο μικρή γωνία του μυαλού αυτών που σχεδιάζουν πάνω στις στάχτες και αυτών που εμφανίζονται ως σωτήρες για να κάνουν τα αντιπλημμυρικά έργα και να πάρουν και αυτοί αργότερα κατιτίς ως αντάλλαγμα…

Οι στιγμές που πέρασαν ήταν τραγικές, οι ώρες που έρχονται είναι σκοτεινές, αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να πεθαίνει και η ελπίδα μέσα σε αυτό το σκηνικό της καταστροφής, της εξαθλίωσης, της ντροπής και του θανάτου. Κάποια στιγμή, πρέπει να γίνει αντιληπτό σε όλους πως ήρθε η ώρα να αναλάβουμε μόνοι μας δράση. Η κοινωνία που δημιούργησε το κράτος μέσα στα τείχη της πόλης φαίνεται παντελώς ανίσχυρη. Η κοινωνία των πολιτών και της αλληλεγγύης είναι και πρέπει να αποδείξει πόσο δυνατή είναι! Δεν πρέπει να δούμε ούτε μια σπιθαμή καμένης γης να χτίζεται, δεν πρέπει να δούμε κανένα παλούκι να «φυτεύεται» για να οριοθετήσει μια ανύπαρκτη ιδιοκτησία, δεν πρέπει να αφήσουμε τους άλλους να δρουν για εμάς χωρίς καν να ρωτούν τη γνώμη μας. Κάποτε πρέπει να νοιαστούμε ουσιαστικά και να το δείξουμε. Το περιβάλλον είναι όλων μας, η αξιοπρέπεια είναι δικαίωμά μας, η ζωή και ένα καλύτερο μέλλον μας ανήκουν. Ήρθε η ώρα να οργανωθούμε και να δείξουμε πως ο πολίτης δεν κοιμάται μπροστά στην τηλεόραση αλλά είναι έτοιμος να δείξει τη δύναμή του. Όσο υπάρχει καιρός ακόμα, ας κινητοποιηθούμε για να προστατέψουμε το φυσικό πλούτο μας και την ποιότητα ζωής μας. Αν σταματήσουμε να ελπίζουμε και να ονειρευόμαστε, χάσαμε το παιχνίδι. Δεν αξίζουμε κάτι τέτοιο!

No related posts.