Paris, Je T’Aime

Παρουσίαση των μικρών φιλμ που συνθέτουν αυτή την ταινία και σύντομη κριτική του καθενός ξεχωριστά. Συνολική θεώρηση της ταινίας.

Υπόθεση: 20 αυτοτελείς ιστορίες με θέμα την αγάπη ως ιδέα διαδραματίζονται στο σύγχρονο Παρίσι. Καθεμιά από αυτές προσπαθεί να αφήσει το δικό της στίγμα, να συγκινήσει ή ακόμα και να προβληματίσει…

Κριτική: Παρίσι: Πόλη του έρωτα ή των ανθρώπων;

Με βασικό άξονα το Παρίσι και την αγάπη, η συγκεκριμένη πολυσυλλεκτική δημιουργία, αν μη τι άλλο παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Σκηνοθέτες και πρωταγωνιστές διαφόρων κινηματογραφικών σχολών συναντιούνται με σκοπό να συνθέσουν μια ταινία με κεντρικό άξονα το Παρίσι, τους ανθρώπους και την αγάπη. Και όλοι ομόφωνα λένε: Paris, je t’aime… Γίνεται αντιληπτό εξ’ αρχής πως είναι δύσκολο να εξετάσουμε και να αξιολογήσουμε συνολικά το συγκεκριμένο έργο. Αναφορικά, η δράση εκτυλίσσεται σε 20 διαφορετικές περιοχές της γαλλικής πρωτεύουσας, από τον κλασικό και ολίγον banal πλέον Πύργο του Άιφελ και τη γραφική Μονμάρτη μέχρι τα υποβιβασμένα και σχεδόν κακόφημα Σαιν – Ντενί και Πιγκάλ.

Η σειρά με την οποία θα παρατεθούν είναι τυχαία:

– Tuileries: Ένας Αμερικανός τουρίστας (Steve Buscemi) εμπλέκεται άθελά του και εν αγνοία του στον καβγά ενός ζευγαριού (Axel Kiener και Frankie Pain) ενώ περιμένει το μετρό στο σταθμό Tuileries. Το πεντάλεπτο των Ethan και Joel Cohen διακρίνεται από τη διασκεδαστική και καυστική οπτική τους σχετικά με τη νοοτροπία των Παριζιάνων αστών. Οι ερμηνείες αρκούντως ικανοποιητικές, με αυτή του Steve Buscemi ιδιαίτερα απολαυστική, σύμφωνα πάντα με το γνώριμο Cohen ικό ύφος.

– Les Marais: Μια ομοφυλοφιλική σχέση μεταξύ δύο νεαρών ανδρών (Gaspard Ulliel , Elias McConnell) εκτυλίσσεται στη γραφική και πολυσύχναστη περιοχή του Marais . Ο Gus Van Sant δοκιμάζει να τολμήσει και παρουσιάζει ένα φιλμάκι με διαφορετικό ύφος σε σχέση με όσα μας έχει συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια, έχοντας στο μενού τα στοιχεία του χιούμορ, της ανατροπής και της έκπληξης. Οι ερμηνείες εξίσου ενδιαφέρουσες, δίχως να κάνουν ιδιαίτερη αίσθηση.

– Pere–Lachaise: Εάν ο Oscar Wilde (Alexander Payne) ερωτευόταν ξανά με ποιο τρόπο και σε ποιο σημείο θα αποφάσιζε να κάνει ερωτική εξομολόγηση στην αγαπημένη του; A υτό είναι περίπου το θέμα της κατάθεσης του Wes Craven , ο οποίος επιλέγει να κινηθεί σε γνώριμα μονοπάτια. Χωρίς να ρισκάρει τόσο σε πρωταγωνιστές (Rufus Sewell , Emily Mortimer) όσο και στην όλη προσέγγιση, η δημιουργία του έχει σφραγίδα και υπογραφή που επιδιώκει το χαρακτηρισμό του κλασικού και έπ’ ουδενί του νεωτεριστικού.

Place des Victoires: M ια μητέρα (Juliette Binoche) που θρηνεί το χαμό του παιδιού της (Martin Combes), ακούει ένα βράδυ στον ύπνο της τη φωνή του και τρέχει στο κέντρο της πλατείας Victoires , όπου και συναντά ένα … «σκοτεινό» καβαλάρη με το άλογό του (Willem Dafoe), ο οποίος την πληροφορεί πως μπορεί να αποχαιρετήσει για τελευταία φορά το παιδί της. Μελαγχολικό, πλημμυρισμένο με έντονα και ποικίλα συναισθήματα και με ποιητική διάθεση ο Nobuhiro Suwa υπογράφει ένα δυνατό κομμάτι με ορισμένα παραμυθικά στοιχεία και αρκετά προσεγμένη φωτογραφία. Οι ερμηνείες, χωρίς να ενθουσιάζουν, κινούνται σε υψηλά επίπεδα.

– Quais de Seine: Μια αμοιβαία συμπάθεια που μοιάζει με εφηβικό έρωτα μεταξύ ενός αγοριού (Cyril Descours) και ενός κοριτσιού με καταγωγή από την Ανατολή (Leila Bekhti) λαμβάνει χώρα στις όχθες του Σηκουάνα. Η Gurinder Chadha απεικονίζει με τρυφερότητα την εφηβεία αλλά και τις όποιες διαφορές που μπορούν να καλυφθούν από την αγάπη.

– Faubourg Saint – Denis: Στο πολύβουο Saint – Denis παρακολουθούμε ένα τυφλό αγόρι (Melchior Beslon) να αναπολεί τη σχέση του με μια νεαρή A μερικανή ηθοποιό (Natalie Portman), η οποία μόλις του ανακοίνωσε το χωρισμό τους. Ο Tom Tykwer σκηνοθετεί με καταιγιστικούς ρυθμούς video – clip μια ιστορία που επικεντρώνεται στις ανθρώπινες σχέσεις, τα συναισθήματα και τον έρωτα με τις ερμηνείες των Melchior Beslon , Natalie Portman να ολοκληρώνουν το καθ’ όλα άρτιο σύνολο.

– Pigalle: Ένα μεσήλικο ζευγάρι (Bob Hoskins , Fanny Ardant) που προσπαθεί να σώσει το γάμο του, καταλήγει στη γειτονιά Pigalle , αναζητώντας νέες συγκινήσεις προκειμένου να φουντώσει ξανά το πάθος και ο έρωτας τους. Χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο, τόσο από θεματολογία όσο και από το τελικό οπτικό αποτέλεσμα, ο Richard LaGravenese βασίζεται στην ερμηνευτική γκάμα των Ardant – Hoskins , οι οποίοι για άλλη μια φορά εκμεταλλεύονται με μαεστρία το πληθωρικό ταλέντο τους, δημιουργώντας την κατάλληλη ατμόσφαιρα.

– Bastille: Ένας άνδρας (Sergio Castellito) συναντά τη σύζυγό του (Emily Ohana) σε ένα εστιατόριο κάπου στη Βαστίλη, σκοπεύοντας να τη χωρίσει για να ζήσει με άλλη γυναίκα. Μέχρι που του ανακοινώνει ότι πάσχει από ανίατη ασθένεια. Αρκετά βαριά και συναισθηματικά φορτισμένη η ατμόσφαιρα που φτιάχνει η σκηνοθέτιδα Isabel Coixet , με τον Sergio Castellito , κυρίως, να αποδίδει με λυρικότητα και πειθώ το διχασμένο άνδρα.

– Quartier Latin: Ο ιδιοκτήτης ενός καφέ (Gerard Depardieu) στο Quartier Latin παρακολουθεί το τέλος ενός μεγάλου και σχεδόν θρυλικού έρωτα (Ben Gazzara – Gena Rowlands). Ο Gerard Depardieu πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί μαζί με τον Frederic Auburtin, η Gena Rowlands επίσης πρωταγωνιστεί στο πλευρό του Ben Gazzara και υπογράφει το σενάριο, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι μάλλον αδιάφορο χωρίς να ξεχωρίζει σε κάποιον επιμέρους τομέα.

– Tour Eiffel: Πόσο αστείοι ή διασκεδαστικοί θα μπορούσαν να είναι δύο μίμοι όταν ερωτεύονται κάτω από τον Πύργο του Άιφελ; Αυτή την απάντηση μας δίνει ο Sylvain Chomet, μέσα από μια καρτουνίστικη αισθητική προσέγγιση, προσθέτοντας μια μελαγχολική νότα στη φαινομενικά αστεία ατμόσφαιρα.

– Parc Monceau: Κατά τη διάρκεια ενός περίπατου στο Πάρκο Monceau , ένας ώριμος άνδρας (Nick Nolte) με μια κατά πολύ νεότερη του κοπέλα (Ludivine Sagnier), κουβεντιάζουν το μέλλον της σχέσης τους και τους φόβους που τους απασχολούν. Ο Alfonso Cuaron προσπαθεί να μαγέψει τον θεατή με το τελικό σύνολο. Ο Nick Nolte εξακολουθεί να γοητεύει με την υποκριτική του, ενώ η Ludivine Sagnier περισσότερο με την ελκυστική παρουσία της.

– Quartier de la Madeleine: Νεαρός Αμερικανός τουρίστας (Elijah Wood) που βρίσκεται στη Madeleine, ερωτεύεται κεραυνοβόλα θηλυκό βαμπίρ (Olga Kurylenko) την ώρα που σκοτώνει το θύμα του . Το φιλμάκι του Vincenzo Natali αν μη τι άλλο διαφορετικό, σκοτεινό και ρομαντικό με τις ερμηνείες των Elijah Wood και Olga Kurylenko να συμβαδίζουν με το λοιπό αποτέλεσμα.

– Montmartre: Την ώρα που προσπαθεί να βρει χώρο στάθμευσης, ένας αγανακτισμένος Γάλλος οδηγός (Bruno Podalydes) παρομοιάζει τις γυναίκες με το πάρκινγκ: όταν τις θέλεις, ποτέ δεν μπορείς να τις βρεις. Και αν καταφέρεις τελικά, δεν είναι αυτό που ζητάς. Αυτά μέχρι τη στιγμή που μια γυναίκα (Florence Muller) λιποθυμά στο αυτοκίνητό του και μια μεγάλη γνωριμία ξεκινά… Αυτά δοσμένα δια χειρός Bruno Podalydes σε άπταιστη γαλλική διάλεκτο και κουλτούρα, κάνοντας χρήση κλασικών και δοκιμασμένων συνταγών, με το σύνολο ελαφρώς υποτονικό σε όλα τα επίπεδα.

– Loin du 16e me: Μια νεαρή γυναίκα μετανάστρια (Catalina Sandino Moreno) που εργάζεται ως baby – sitter στο πλούσιο 16 ο διαμέρισμα του Παρισιού, αναγκάζεται να αφήνει καθημερινά το μωρό της σε παιδικό σταθμό. Ο Walter Salles και η Daniela Thomas προσεγγίζουν με ευαισθησία το θέμα της φτώχιας υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα την αγάπη που μπορεί να προσφέρει μια μητέρα σε ένα «ξένο» παιδί, παρ’ όλες τις δυσκολίες και τα προβλήματα που την ταλαιπωρούν, αλλά παραδίδοντας και ένα μικρό Masterclass σκηνοθεσίας.

– Place des Fetes: Μια γυναίκα (Aissa Maiga) πλησιάζει έναν άπορο μετανάστη (Seydou Boro) που κείτεται στο πεζοδρόμιο της Πλατείας F e tes την ώρα που αιμορραγεί, εκδηλώνοντάς του την αγάπη της. Πικρή ιστορία από τον Oliver Schmitz με αισιόδοξο μήνυμα, αν και λίγο banale . Τη σώζουν όμως το φινάλε και οι πρωταγωνιστές. Ουσιαστικό μείον: ορισμένοι ευσυγκίνητοι ίσως δακρύσουν με το φινάλε.

– 14 th arrondissement: Σε μια τάξη γαλλικών μια νεαρή Αμερικανή (Margo Martindale) παρουσιάζει τις εμπειρίες της από το πρόσφατο ταξίδι της στο Παρίσι, κάνοντας ταυτόχρονα και έναν προσωπικό απολογισμό σε… «σπασμένα» γαλλικά. Ο Alexander Payne για άλλη μια φορά τονίζει τις λεπτές ισορροπίες μεταξύ κωμικού και τραγικού, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο όλο το καλό υλικό που είχε διαθέσιμο.

– Porte de Choisy: Στην κινέζικη συνοικία του Παρισιού, καταφθάνουν πλασιέ καλλυντικών με σκοπό να επιδείξουν το εμπόρευμά τους, πριν αλλάξουν γνώμη…

Ο Christopher Doyle θέλει να τονίσει τη σπουδαιότητα της εσωτερικής ομορφιάς, μέσα από μια σουρεαλιστική και ανατρεπτική ιστορία, η οποία στην τελική της έκβαση είναι αδιάφορη.

– Quartier des Enfants Rouges: Μια αμερικανή ναρκομανής ηθοποιός (Maggie Gyllenhaal) ερωτεύεται τον dealer της (Lionel Dray) στην περιοχή Enfants Rouges . Ο Olivier Assayas δε θέλει να ξεφύγει από τα σκηνικά και το ύφος που τον έκαναν γνωστό στο ευρύ κοινό και έτσι κινείται στα γνωστά του μονοπάτια των «χρόνων της αθωότητας».

Εν κατακλείδι: Το «Paris, je t’aime» κατορθώνει και δεν μοιάζει με νοσταλγική καρτ-ποστάλ, ούτε και με τουριστικό οδηγό. Δεν είναι βέβαια αριστούργημα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αρκετοί από το κοινό δε θα αγαπήσουν ακόμα περισσότερο το Παρίσι. Αυτό που ενοχλεί κυρίως είναι το αποτέλεσμα που προκύπτει από τη συνολική εξίσωση, καθώς το όλο εγχείρημα φέρνει στο νου κοινωνικό σχόλιο και όχι ιστορίες αγάπης: κάτι οι αρκετοί Αμερικανοί τουρίστες (σ.σ. ίσως η πρώτη πρωτεύουσα στην Ευρώπη με τη μεγαλύτερη προσέλευση Αμερικανών τουριστών ετησίως), ορισμένοι από τους οποίους δεν μπορούν να αρθρώσουν λέξη, κάτι η μπούργκα, λίγο οι άστεγοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι χρήστες ναρκωτικών ουσιών, να και οι νοσταλγοί ξεπερασμένων κινηματογραφικών αστέρων τους οποίους γνωρίζουν ελάχιστοι νέοι, να και οι εξηντάρηδες που φλερτάρουν με εκοσιπεντάρες, και φυσικά η γαλλική κουλτούρα σε όλες τις εκδοχές της, σίγουρα θα θυμίσουν στο θεατή κοινωνικό κήρυγμα. Ευτυχώς, όλες οι ιστορίες διαρκούν μόνο πέντε λεπτά και δεν προλαβαίνεις να βαρεθείς διότι συνεχώς περνάς σε κάτι καινούριο. Το οποίο, όμως, νομίζεις ότι κάπου το έχεις ξαναδεί. Περιμένουμε τώρα την ειδική έκδοση DVD της ταινίας στην οποία θα συμπεριληφθούν και δύο ακόμα ιστορίες που κόπηκαν κατά τη διάρκεια του μοντάζ. Ίσως κάποιοι θεώρησαν πως είναι αταίριαστες με το λοιπό σύνολο.

No related posts.