Θεματικη

ΠΟΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ;

Σχετικα αρθρα

Μοιρασου το!

Παιδεία: Μήπως το πρόβλημα βρίσκεται στη βάση;

Το πρόβλημα ξεκινά από τις μικρές ηλικίες

«Αθάνατη Ελλάδα», η χώρα που γέννησε έναν από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς βρίσκεται εν έτει 2007 να ταλανίζεται από πολλά προβλήματα στο χώρο της παιδείας. Και αν ο Αριστοτέλης, ο Σωκράτης και η υπόλοιπη παρέα τους ήταν της άποψης ότι ο άνθρωπος δέχεται και αφομοιώνει την παιδεία καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, οι σημερινές ηγετικές φυσιογνωμίες της δημοκρατίας δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι το πρόβλημα της παιδείας βρίσκεται στη βάση του. Αντί οι πολιτικοί να αναλώνονται σε αδιάκοπες συζητήσεις περί αλλαγών στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ας αλλάξουν την ουσία της ίδιας της εκπαιδεύσης, του δημοτικού, του γυμνασίου και του λυκείου.

Ως θεσμός το σχολείο αποτελεί την πηγή συγκρότησης της εθνικής συνείδησης, του έθνους και της πατρίδας. Αναρωτιέμαι όμως πόσο καλά κάνει το Κράτος τη δουλειά του στο συγκεκριμένο τομέα. Θέλει να δημιουργήσει τους αυριανούς επιστήμονες, τους εθνικά γαλουχημένους πατριώτες ή και τα δύο. Όποιος και αν είναι ο στόχος, είναι αν μη τι άλλο αμφίβολο κατά πόσο τον έχει πετύχει.

Με αφορμή τα παραπάνω, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό που μου συνέβη στην τρίτη τάξη του

Αλλά όταν το μόνο πρόβλημα που βλέπουμε είναι ποιος θα κρατάει τη σημαία στην παρέλαση...

γυμνασίου και μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση. Η καθηγήτρια στο μάθημα της ιστορίας μάς ζήτησε να γράψουμε με δυο λόγια, ο καθένας μόνος του σε ένα χαρτάκι, τι γιορτάζουμε στις 28 Οκτωβρίου και στις 25 του Μάρτη. Αφού τα χαρτάκια με τις απαντήσεις παραδόθηκαν στην καθηγήτρια, η έκφραση που σχηματίστηκε στο πρόσωπό της δικαιολογούνταν από αυτά που είδε. Σε σύνολο 28 παιδιών μόνο οι τρεις απάντησαν σωστά.

Το παραπάνω παράδειγμα φτάνει από μόνο του για να μας κάνει να προβληματιστούμε. Ένα μάτσο από δεκατετράχρονα να μη γνωρίζει τι γιορτάζουμε στις εθνικές μας επετείους είναι επιεικώς ανεπίτρεπτο, πόσο μάλλον τη στιγμή που το φαινόμενο δε θα μπορούσε να είναι μεμονωμένο. Οι τελευταίοι που φταίνε είναι αυτά τα παιδιά, τους φυσικούς αυτουργούς πρέπει να τους αναζητήσουμε ανάμεσα σε αυτούς που υποστηρίζουν τα θεμέλια του εκπαιδευτικού μας συστήματος, και κατ’ επέκταση της κοινωνικής πραγματικότητας, και δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξουν την κατάσταση.

Οπότε το μόνο που μας μένει να κάνουμε είναι αυτό στο οποίο είμαστε οι καλύτεροι, να δείχνουμε τα χάλια του άλλου για να ωραιοποιήσουμε τη δική μας κατάσταση. Ας δούμε τι συμβαίνει στην «υπερδύναμη» του πλανήτη μας, τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, μια χώρα συσσωρευμένου πλούτου και πρότυπο του σύγχρονου πολιτισμού. Πολλοί είναι αυτοί που κατηγορούν τις ΗΠΑ ότι είναι ένα «έθνος ηλιθίων» και πως ότι έχει καταφέρει οφείλεται σε ανθρώπους που ήρθαν από το εξωτερικό για να καρπωθούν από τον φιλελεύθερο καπιταλισμό. Από την άλλη πλευρά ο γλωσσολόγος και πολιτικός αναλυτής Νόαμ Τσόμσκι υποστηρίζει ότι οι Αμερικανοί δεν είναι βλάκες και για απόδειξη μας παροτρύνει να αναζητήσουμε οποιονδήποτε αθλητικό ραδιοσταθμό της Αμερικής και να ακούσουμε την απίστευτη απομνημόνευση στοιχείων. Απλά τα ερεθίσματα που δέχονται είναι διαφορετικά και αν βρεθεί τρόπος να γίνει η πολιτική εξίσου συναρπαστική και ενδιαφέρουσα με τα σπορ τότε οι Αμερικανοί δεν θα κάνουν τίποτα άλλο από το να συζητάνε ποιος έκανε τι στον Π.Ο.Ε..

Όμως αυτό που γίνεται στην παιδεία τους είναι άνευ προηγουμένου για μια τέτοια οικονομική δύναμη. Εκατόν εξήντα τρία σχολεία στη Νέα Υόρκη ξεκίνησαν το σχολικό έτος 2000-2001 χωρίς διευθυντή, ενώ το 1997 το σχολικό σύστημα της Ουάσιγκτον αναγκάστηκε να καθυστερήσει την έναρξη του διδακτικού έτους για τρεις εβδομάδες γιατί το ένα τρίτο περίπου των σχολείων κρίθηκαν μη ασφαλή. Στο 10% περίπου των αμερικανικών δημόσιων σχολείων ο αριθμός των μαθητών υπερβαίνει κατά 25% τη χωρητικότητα των κτηριακών εγκαταστάσεων, ενώ η έλλειψη εκπαιδευτικών είναι τόσο μεγάλη, ώστε ορισμένα σχολεία έχουν αρχίσει να προσλαμβάνουν δασκάλους από το εξωτερικό. Στο Σικάγο, για παράδειγμα, προσελήφθησαν εκπαιδευτικοί από 28 χώρες, περιλαμβανομένων της Γαλλίας, της Κίνας και της Ουγγαρίας. Σας θυμίζει τίποτα αυτή η κατάσταση; Προφανώς εδώ στην Ελλάδα έχουμε βαλθεί να αναγάγουμε την Αμερική, το πρότυπο αυτού του σύγχρονου πολιτισμού, σε ύψιστο ιδανικό.

Στο πλαίσιο των Μεταρρυθμίσεων για την παιδεία...

Τι γίνεται όμως με τα παγκόσμιας φήμης πανεπιστήμια των ΗΠΑ; Σε μια ομάδα πεντακοσίων πενήντα έξι τελειόφοιτων από πενήντα γνωστά αμερικανικά πανεπιστήμια (π.χ. Χάρβαρντ, Γέιλ, Στάνφορντ) δόθηκε ένα τεστ πολλαπλών απαντήσεων που αποτελούνταν από τριάντα τέσσερις ερωτήσεις «επιπέδου λυκείου». Αυτοί οι κορυφαίοι φοιτητές κατάφεραν να απαντήσουν μόνο στο 53% των ερωτήσεων. Και μόνο ένας απάντησε σωστά σε όλες. Ένα 40% των φοιτητών δεν γνώριζε πότε έγινε ο Εμφύλιος Πόλεμος – αν και οι επιλογές είχαν μεγάλο χρονικό εύρος. Σαν να ρωτάνε τους Έλληνες φοιτητές για το πότε έγινε η Ελληνική Επανάσταση. Αλήθεια ποιο θα ήταν το αντίστοιχο ποσοστό των σωστών απαντήσεων;

Τελικά η πραγματικότητα είναι χειρότερη από αυτήν που νομίζουμε ότι είναι και η λύση της διαρθρωτικής αλλαγής στο χώρο της παιδείας θα πρέπει να είναι από κάτω προς τα πάνω και όχι το αντίθετο. Είναι καιρός οι αρμόδιοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους γιατί οι φωτιές που έπληξαν τη χώρα αναμένεται να αναζωπυρώσουν τον χειμώνα. Ίδωμεν…

 

Πηγή: Μάικλ Μούρ, Ηλίθιοι Λευκοί, μτφ. Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, εκδ. Αιώρα, 2003, Αθήνα

 

Αλέξανδρος Ποταπίδης

kederis@yahoo.gr

 

No related posts.