Ο Pedro και οι μούσες του μέσα από την κωμωδία

Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης (1988)

Περίληψη: Αφιέρωμα στο ρόλο των γυναικών μέσα στο έργο του Almodovar

Εάν ξεφυλλίσει κάποιος τη φιλμογραφία του Pedro Almodovar και παρατηρήσει στους συντελεστές τη διανομή, σίγουρα θα καταλάβει την ιδιαίτερη αγάπη και αδυναμία που τρέφει στο γυναικείο φύλο. Ο τρόπος που τις παρουσιάζει βέβαια δεν είναι καθολικά αποδεκτός.

Άλλοτε ως συζύγους που επαναστατούν και εγκαταλείπουν το σπίτι για να ζήσουν τον έρωτα με… νεαρότερές τους (« Η Πέπι, η Λούσι η Μπομ και τα άλλα κορίτσια» , 1980), πότε ως « Αμαρτωλές Καλόγριες» το 1983, ερωμένες και εγκαταλειμμένες σύζυγοι που δεν διστάζουν να αγγίξουν τα άκρα και τα « Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης» , ακόμα και ως μητέρες και κόρες που μοιράζονται τον ίδιο εραστή ( «Ψηλά Τακούνια» , 1991). Άλλοτε πάλι ως απατημένες αλλά ανέμελες ερωμένες που δεν διστάζουν να γευτούν τον έρωτα όποτε τους δίνετε η ευκαιρία ( «Κίκα» , 1993). Δεν ξεχνάει όμως πως πάνω από όλα γεννήθηκαν για να γίνουν μητέρες στοργικές και σπλαχνικές, που επιστρέφουν ακόμα και ως φαντάσματα προκειμένου να προστατεύσουν τα παιδιά τους, ιδιαιτέρως αν είναι αδύναμα και υποταγμένα θηλυκά ( « Volver » , 2006).

Η Πέπι, η Λούσι και η Μπομ (1980)

Ένα μεγάλο μέρος της καριέρας του Ισπανού δημιουργού είναι αφιερωμένο σε αυτές. Ουσιαστικά καθιέρωσε τους γυναικείους πρωταγωνιστικούς ρόλους στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο της τελευταίας 30ετίας. Και όταν γράφουμε πρωταγωνιστικούς ρόλους εννοούμε πως ολόκληρη η ταινία είναι στηριγμένη σε μια γυναίκα και όλοι περιστρέφονται γύρω από αυτήν, μιας και είναι το επίκεντρο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που ανέδειξε σπουδαίες πρωταγωνίστριες, οι οποίες έγιναν από τότε μόνιμες συνεργάτιδές του σε κάθε ευκαιρία. Ενδεικτικά αναφέρουμε: Carmen Maura , Marisa Paredes, Victoria Abril, Veronica Forque, Penelope Cruz, Rossy de Palma , Lola Duenas, είναι ορισμένες από τις οποίες έλαμψαν σε ευρωπαϊκές παραγωγές και στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα. Όσοι θέλουν να μιλούν για φιλονικίες και έντονους καβγάδες, ο καιρός δυστυχώς τους διαψεύδει (σ.σ. στις φήμες που τον ήθελαν «στα μαχαίρια» με την Carmen Maura ).

ΚΙΚΑ (1993)

Ποτέ δεν τις υποτίμησε, ποτέ δεν τις μείωσε. Πάντοτε λαμπερές και με έναν ιδιαίτερο δυναμισμό, εκπέμποντας σεβασμό και γοητεία. Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν πως « ο Almodovar είναι καταδικασμένος να ζει μέσα σε ανδρικό σώμα και εκμεταλλεύεται την ιδιότητά του ώστε να εξωτερικεύσει όλη αυτή την ψυχεδέλεια για τις γυναίκες, να ζήσει όσα θα ήθελε αλλά δεν μπορεί». Εμείς δε θα διαφωνήσουμε γιατί πάντοτε πρέπει να υπάρχει και η άλλη άποψη, ο αντίλογος και η αντιπαράθεση. Είναι λάθος, όμως, να παραβλέπουμε το γεγονός πως είναι σπουδαίος καλλιτέχνης ή το ότι κάθε ταινία του είναι από μόνη της μια είδηση, πέρα από τις όποιες συμπάθειες και αντιπάθειες. Αν είναι και πρωτοσέλιδο, ακόμα καλύτερα. Όπως και το ότι η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους συνέπεσε με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ισπανία το 1980.

Ψηλά Τακούνια (1991)

Τι άλλο να αναμένουμε από τον κύριο Pedro Almodovar ; Την απόλυτη ταινία του φυσικά, μια τρελή σουρεαλιστική κωμωδία. Διότι είναι νέος, δε στερείται έμπνευσης, έχει αποθέματα και ένα πολυσυλλεκτικό δυναμικό πλαισιωμένο από όλες τις μούσες του αλλά και τους σημαντικούς και πολυτάλαντους παρτενέρ τους, που δεν είναι άλλοι από τους Javier Camara, Antonio Banderas, Javier Bardem, Liberto Rabal (σ.σ. εγγονός του Francisco Rabal ), Fele Martinez , αλλά και Gael Garcia Bernal , τους οποίους βοήθησε στο ξεκίνημα της καριέρας τους, επιλέγοντάς τους και κάνοντάς τους διάσημους σε όλους τους κύκλους.

Ως τότε, αναμένουμε…

No related posts.