Ο επικείμενος Μεσαίωνας ενός λειτουργήματος

Στη σφαίρα μιας κοινωνίας την οποία διοικεί μια πληθώρα δυνάμεων επηρεασμού και διαβρώσεως της σύγχρονης πραγματικότητας, η δημοσιογραφία φαντάζει να αναζητά τα νέα χαρακτηριστικά της. Η προσπάθεια για τη συγγραφή μιας αντι-ωδής προς το σώμα του Τύπου, που προκαλεί με την ανάγνωσή της την επικείμενη τάση για πιθανή αμφισβήτηση του λειτουργού-δημοσιογράφου, βρίσκεται στα σκαριά.

Νέες αποχρώσεις του κίτρινου χρώματος στο σώμα του Τύπου παγιδεύουν και αλλοιώνουν το είδωλό του. Το καλύπτουν με λάσπη ενός γκριζωπού βάλτου που αγκαλιάζει τις δημοσιογραφικές διαθέσεις και τις πνίγει σε έναν αναπόφευκτο σκοταδισμό. Οι συνθήκες μοιάζουν ακατάλληλες για την υγιή ανάπτυξη του χώρου, που γίνεται μάρτυρας του θανάτου αξιών, που παραμένουν θυσιασμένες και αδρανείς στο βωμό μιας σάπιας νοοτροπίας που δέχθηκε την ολική επιρροή της διαφθοράς.

Η αξιοκρατία προβάλλει δειλά το πληγωμένο πρόσωπό της σε έναν αέναο Μεσαίωνα που προσβάλλει την καταλυτική παρουσία της δημοσιογραφίας στο πάνθεον των λειτουργών. Υπονομεύει τα θεμέλια της ύπαρξής της, καθορίζοντας τα πλαίσια μιας μελλοντικής παρακμής. Μια νέα εποχή των παγετών εμφανίζεται απειλητική στο κατώφλι του 21 ου αιώνα, υποσχόμενη τον υποβιβασμό της δημοσιογραφίας στην κατηγορία των επαγγελμάτων. Για υποβιβασμό πρόκειται. Για υποβιβασμό που εξαφάνισε τον αυτοσκοπό της δημοσιογραφίας. Για τον εξευτελισμό των ηθών ενός λειτουργήματος που ανέχεται την εισαγωγή άσχετων στο χώρο του, για την προβολή τερατουργημάτων που επιτίθενται στην αισθητική του, για την απαξίωση ενός μύθου που γεννήθηκε για να υπηρετήσει το σύνολο της ανθρωπότητας.

Οι σύγχρονοι υπηρέτες του Τύπου, κινούμενοι σε ένα νεκροταφείο του ρομαντισμού και των ευγενικών ιδεών που οι ίδιοι δημιουργούν, σκιαγραφούν τη δημοσιογραφία με μελανά χρώματα. Ορδές ανθρώπινου δυναμικού που δε διαθέτει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά ώστε να φέρει τον τίτλο του δημοσιογράφου, αναγνωρίζονται πανηγυρικά και καταλαμβάνουν θέσεις ισχύος σε ένα «τσίρκο», που συνήθιζε να ανήκει και να κυριαρχείται από τους εξουσιαστές του, τυπωμένου ή μη, λόγου. Η νέα διοίκηση, η αδίστακτη εργοδοσία, φρόντισε την αποδυνάμωση της δημοσιογραφίας, τη νέα σταδιοδρομία της στον επαγγελματικό και μόνο στίβο. Και οι περαιτέρω οιωνοί δεν ξεχωρίζουν για την ευχάριστη φύση τους…

Tα δεδομένα του μοντέρνου κόσμου παραδίδουν γυμνή την ενέργεια με την οποία ο Τύπος κυριαρχεί στα μάτια των νεότερων. Και η ενέργεια αυτή, καθαγιάζει τον βούρκο της πιθανής και παράλληλα πρόσφατης ανηθικότητας του επαγγέλματος, σκιάζει την διαφθορά της αναξιοκρατίας που ορισμένες φορές κρίνεται δικαιολογημένα εγκληματική. Η πτώση ήρθε ανεπαίσθητα, μα συγχρόνως δυναμικά. Ο δημοσιογραφικός ορίζοντας άλλαξε άρδην, αφήνοντας τη διάκριση του λειτουργήματος στο παρελθόν. Και η τύχη του πλέον ελεύθερου επαγγέλματος εμφανίζεται, δυστυχώς, ιδιαίτερα αβέβαιη…

Κώστας Παπαπρίλης – Πανάτσας
Αρθρογράφος
kppanatsas@gmail.com

No related posts.