Κι αν δε μου πάει το χακί;

Τα τελευταία τρία χρόνια ζω στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Στην αρχή οικογένεια και φίλοι με ρωτούσαν πότε θα γυρίσω στην Ελλάδα. Τώρα πια με ρωτούν με ποιον τρόπο θα έρθουν και αυτοί εδώ για να ψάξουν για δουλειά και μια καλύτερη ζωή.

Σε όποιον με ρωτάει για το πώς είναι η ζωή εδώ, απαντάω ότι έχει τα καλά της αλλά απέχει μακριά από την εικόνα της «Γης της Επαγγελίας» που έχουν οι Έλληνες για τις Σκανδιναβικές χώρες. Ο κρύος και άστατος καιρός, το ακριβό κόστος ζωής, η γραφειοκρατεία που υπάρχει σε πολλές περιπτώσεις, η κλειστή και πολλές φορές απροσπέλαστη δανική κοινωνία, ακόμα και το φαγητό είναι παράπονα που συχνά θα ακούσεις από τους ξένους που μένουν στη Δανία.

Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει τους ξένους -ανάμεσα τους κι εμένα- να παραπονιούνται αλλά να μη φεύγουν από τη χώρα; Η απάντηση είναι, το κοινωνικό κράτος. Στην εκπαίδευση, για παράδειγμα, που παρέχεται δωρεάν σε όλους τους πολίτες της Ε.Ε. και δίνονται πολλές υποτροφίες σε πολίτες άλλων χωρών, οι απόφοιτοι δεν έχουν να ανησυχούν για πολλά.  Με το που τελειώνει κάποιος ένα πρόγραμμα εξ’ ολοκλήρου στη Δανία (πτυχίο, μεταπτυχιακό, διδακτορικό), έχει δικαίωμα να λαμβάνει επίδομα ανεργίας μέχρι και δύο χρόνια μέχρι να βρει κάποια δουλειά. Το επίδομα αυτό καλύπτει το κόστος ζωής για μια άνετη -χωρίς πολυτέλειες- ζωή και αντιστοιχεί στο 60% περίπου ενός καλοπληρωμένου μισθού.
Πρωτού βιαστεί κανείς να κλείσει εισιτήρια, να διευκρινίσω ότι το να είσαι άνεργος στη Δανία δε σημαίνει να είσαι άεργος, αφού μέσω ενός αρκετά πολύπλοκου συστήματος οι φορείς ελεγχουν τις προθέσεις σου στην εύρεση εργασίας.

Το επίδομα ανεργίας δίνεται σε όλους τους απόφοιτους για δύο λόγους: Πρώτον, γιατί το κράτος έχει ευθύνη να αποκαταστήσει τους απόφοιτους του εκπαιδευτικού του συστήματος. Δεύτερον και σημαντικότερο, επειδή θέλει να κρατήσει τους καταρτισμένους επιστήμονες στη χώρα.

Πρόσφατα διάβαζα στο διαδίκτυο εκκλήσεις Ελλήνων πολιτικών στους νέους να μην εγκατελείψουν την Ελλάδα και αναρωτιέμαι τι κάνει η Ελλάδα για να κρατήσει τους νέους της ή να τους κάνουν να επιστρέψουν;

Να καταταγεί κανείς ή να μην καταταγεί;

Τον Μάιο του 2012 θα πρέπει να πάρω μια σημαντική απόφαση. Πρέπει να αποφασίσω αν θα αφήσω τη ζωή που χτίζω εδώ και τρία χρόνια στη Δανία, τη μελλοντική δουλειά μου και τα δικαιώματά μου με σκοπό να έρθω και να υπηρετήσω τη θητεία που με υποχρεώνει το ελληνικό κράτος ως άρρενα Έλληνα πολίτη.

Σε αντίθετη περίπτωση μου απαγορεύεται η είσοδος στη χώρα πάνω από 30 μέρες το χρόνο και θα οφείλω αυτόματα 6.000 ευρώ στο ελληνικό δημόσιο στο οποίο και μου απαγορεύεται να εργαστώ. Για το ελληνικό κράτος αυτό σημαίνει ότι θα χάσει τις υπηρεσίες ενός πολίτη υψηλού μορφωτικού επίπεδου και την εργατική δύναμη ενός ακόμα νέου. Και λέω ενός ακόμα, γιατί δεν είμαι ο μόνος που βρίσκεται σε αυτό το δίλημμα.
Πολλοί νέοι, που είτε έχουν ήδη σπουδές ή δουλειά στο εξωτερικό είτε σκέφτονται να φύγουν, προτιμούν να μην καταταχθούν για προσωπικούς και ιδεολογικούς λόγους αλλά το κυριότερο γιατί δε θέλουν ένα τροχοπέδη στην πορεία τους που μόλις ξεκινάει.

Η Έλλαδα βασιζόμενη στην καταστροφολογική ιδέα ότι βρίσκεται περικυκλωμένη από «εχθρούς», είναι από τις ελάχιστες χώρες της Ε.Ε. που συνεχίζουν να έχουν υποχρεωτική θητεία και, ίσως, η μόνη που δε δίνει την εναλλακτική λύση της προσφοράς κοινωνικών υπηρεσιών.
Σε περιόδο οικονομικής κρίσης αντί να ακούγονται σενάρια για κατάργηση του στρατού και μείωση εξοπλισμού, κάτι που θα εξοικονομούσε μεγάλα ποσά για το ελληνικό δημόσιο, ακούγονται σενάρια για αύξηση της θητείας και αγορές ακόμη περισσότερου στρατιωτικού εξοπλισμού.

Όταν εξηγώ στους φίλους μου εδώ για την κατάσταση στην Ελλάδα με την υποχρεωτική θητεία χωρίς ενναλακτική λύση, συχνά με ρωτούν γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος ενάντια σε ένα τόσο αναχρονιστικό θεσμό. Δεν ξέρω τι να τους απαντήσω γιατί, αν και τόσα χρόνια έξω, δεν έμαθα πώς μεταφράζεται το «Έλα ντε;».

 

No related posts.