Ένας αλλιώτικος κόσμος

Αρκούν δέκα μέρες να νιώσεις “πιο” άνθρωπος; Να δώσεις αγάπη κι αυτή να σου επιστραφεί πολλαπλασιασμένη και πλήρως ανιδιοτελής; Η απάντηση φυσικά καταφατική και κάπως έτσι ξεκινά μια εμπειρία που θα μείνει στην ψυχή ως δώρο πολύτιμο.

Δέκα μέρες ως συνοδός  ΑμΕΑ, άτομα με ειδικές ανάγκες κατά τους περισσότερους, άτομα με ειδική ανάγκη για αγάπη, αποδοχή κι ενθάρρυνση πιο σωστά. Δεν έχω σκοπό ν’ αναλωθώ σε αναλύσεις και επισημάνσεις. Εξάλλου, έχω να θυμηθώ τόσες στιγμές πιο εύγλωττες από οποιοδήποτε επιχείρημα. Χειρονομίες ικανές να ζεστάνουν την καρδία με τον πιο απλό τρόπο και να θυμίσουν στο μυαλό όσα κατά καιρούς ξεχνά.

Στοιχειά που στον κόσμο το δικό μας, των «φυσιολογικών», είτε εκλείπουν εντελώς είτε εμφανίζονται τόσο σπάνια ώστε κοντεύουν να ξεχαστούν. Αξίες ζωής που έλαμψαν, υπενθυμίζοντας ότι καθένας από μας κρύβει στην ψυχή του κάτι που αξίζει να μοιραστεί .

Το δόσιμο. Τα παιδιά αυτά ξέρουν να δίνουν. Δεν το φοβούνται. Έχουν ανάγκη να δώσουν. Ένα λουλούδι για «ευχαριστώ», μια αγκαλιά και πολλά πολλά «σ’ αγαπάω» ακόμη και αν σε ξέρουν πέντε μόλις λεπτά. Είναι ο δικός τους τρόπος να σε καλωσορίσουν στην ψυχή τους. Είναι ο καφές που θα σου φτιάξουν χωρίς να τους το ζητήσεις, είναι το κρεβάτι που θα στρώσουν μόνα τους για να μη σε κουράσουν.

Η ανάγκη για αγάπη. Προσωπικά, δυο περιστατικά έχω να θυμηθώ: Μια κοπέλα από αυτές που συνόδευα την ημέρα του επισκεπτηρίου ήταν ιδιαίτερα κακόκεφη. Όταν την ρώτησα τι την απασχολούσε, η εσωστρέφεια μετατράπηκε σε τείχος που εμπόδισε την επικοινωνία μας. Αδυνατούσα, λοιπόν, να καταλάβω την αιτία της λύπης της. Καθόμασταν παρέα και λίγο πριν τελειώσει το επισκεπτήριο εμφανίστηκε ο ανιψιός της. Δεν είχα δει περισσότερη χαρά ζωγραφισμένη σε  δυο μάτια. Όλη της η λαχτάρα για μια φιλική κουβέντα σκορπίστηκε σ’ εκείνη την απέραντη αγκαλιά. Και τότε κατάλαβα γιατί ήταν στενοχωρημένη πριν. Πίστευε ότι δε θα ερχόταν κανείς να τη δει. Κατάλαβα πόση ανάγκη είχε να επιβεβαιώσει ότι υπάρχουν άνθρωποι που τη σκέφτονται. Δεύτερο παράδειγμα: Ένα από τα παιδιά μου εκείνες τις μέρες είχε γιορτή. Ξαπλωμένοι, λοιπόν, σε διαφορετικά δωμάτια το άκουσα να μετράει πόσοι άνθρωποι απ’ το πρωί του είχαν ευχηθεί. Δεν το διέκοψα. Κατάλαβα ότι γι’ εκείνο μια ευχή ισοδυναμούσε με ένδειξη αγάπης. Όσοι περισσότεροι του έλεγαν «χρόνια πολλά» τόσο περισσότερο το αγαπούσαν. Και ξέρω ότι κάθε φορά που το κινητό του χτυπούσε, η ψυχή του έκανε γιορτή.

Η ανάγκη για αποδοχή. Αγνοώ κατά πόσον τα παιδιά αυτά είχαν συνείδηση της ιδιαιτερότητάς τους. Δεν ξέρω μάλιστα για ορισμένα απ’ αυτά αν είχαν συναισθήματα. Αυτό που ξέρω στα σίγουρα είναι ότι όπως όλοι μας έτσι και αυτά εκείνο που χρειάζονταν περισσότερο ήταν μια καλή κουβέντα. Ίσως λίγο κλισέ αλλά η επίδραση ενός θετικού σχολίου υπήρξε πραγματικά καταλυτική για την ψυχολογία τους. Ακόμα κι ένα απλό «μπράβο» για το ζεϊμπέκικο που χόρεψαν αρκούσε για να νιώσουν ότι έχουν αξία. Εφόσον κι εσύ την αναγνώριζες.

Η αλληλεγγύη. Όπως και η ίδια η λέξη το λέει: ο ένας κοντά στον άλλον. Έβλεπες παιδιά που δεν είχαν συζήσει ποτέ στο παρελθόν να  μοιράζονται τα πατατάκια τους ή να δανείζει το ένα στο άλλο το πουλόβερ του για να μην κρυώσει. Κι όταν τελικά το ένα παιδί κρύωσε, το άλλο -παρά τις μεταξύ τους αψιμαχίες- να ρωτά αδιαλείπτως, «αν ο Ντινούλης είναι καλύτερα».

Τέλος, η συνειδητοποίηση. Τι σημαίνει δύναμη, μεγαλοψυχία και ποιοι είναι πραγματικά αξιέπαινοι ως άνθρωποι. Γονείς που καθημερινά δίνουν την ψυχή τους στα παιδιά. Παιδιά που βάσει των επιταγών της τρέχουσας εποχής, δε θα τους κάνουν ποτέ υπερήφανους. Δε θα πάρουν ποτέ το lower στα δέκα ούτε στα είκοσι πέντε τους θα έχουν δεκαεπτά μεταπτυχιακά. Ενδεχομένως, δε θα τα συγχαρεί ποτέ κανείς ειλικρινά για κάτι, απλώς θα προκαλούν στους περισσότερους ένα ψεύτικο χαμόγελο κατανόησης. Σε αυτούς που δεν τα έχουν ζήσει και γνωρίζουν για τα ΑμΕΑ. μόνο όσα η τηλεόραση έχει αναφέρει. Όμως τόσοι άλλοι: γονείς, δάσκαλοι, συνοδοί έχουν να πουν ένα πράγμα σ’ αυτά τα παιδιά: «Ευχαριστώ και πάντα θα φροντίζω να έχω πράγματα να δώσω εκεί που αξίζει».

 

No related posts.