Μια εποχή απομόνωσης

Κάνοντας μια βόλτα με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς -κυρίως στην Αθήνα και σε άλλες μεγαλουπόλεις- παρατηρεί κανείς ένα φαινόμενο το οποίο εμφανίστηκε την τελευταία δεκαετία χάρη στην εξέλιξη της τεχνολογίας. Ποιο είναι αυτό; Οι περισσότεροι νέοι κυκλοφορούν φορώντας ακουστικά και φαίνονται κάπως απομονωμένοι στον κόσμο τους, ακούγοντας μουσική.

Μόλις μπαίνουν στον ηλεκτρικό ή στο μετρό, ρυθμίζουν τις συσκευές αναπαραγωγής μουσικής και χάνονται σε έναν κόσμο γεμάτο με διάφορες μελωδίες, αναλόγως με τις προτιμήσεις του καθενός.

Οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τα κινητά τους τηλέφωνα, κάποιοι τα mp3 players και το μουσικό ταξίδι συνεχίζεται μέχρι να φτάσουν στον τελικό τους προορισμό. Μπορεί σε κάποιους αυτό να φαίνεται απολύτως φυσιολογικό, κάποιους άλλους, όμως, τους παραξενεύει.

Ζώντας σε μια μεγαλούπολη, όπου η ζωή τρέχει με έντονους ρυθμούς και οι αποστάσεις για να φτάσει κανείς στην εργασία του, για παράδειγμα, είναι τεράστιες, σίγουρα κανείς θα χρειαστεί να αλλάξει πολλά Μέσα Μεταφοράς για να φτάσει στον προορισμό του. Κατά τη διάρκεια αυτής της μεγάλης διαδρομής, παρατηρεί κανείς επιβάτες να διαβάζουν κάποιο βιβλίο ή κάποια εφημερίδα από αυτές που διατίθενται στους σταθμούς δωρεάν και την πλειοψηφία των ανθρώπων -κυρίως ηλικίας 15-40 ετών- να βάζει τα ακουστικά και να χάνεται σε έναν άλλο κόσμο για τουλάχιστον μια ώρα.

Όταν ταξιδεύω μέσα στην Αθήνα, θέλω να δω τους ανθρώπους, να δω τις γκριμάτσες τους, να ακούσω τους ήχους, τις φωνές τους χωρίς να έχει σημασία σε ποια γλώσσα συνεννοούνται μεταξύ τους. Ούτως ή άλλως η Αθήνα έχει γίνει μια πολυπολιτισμική κοινωνία.  Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει μια γλώσσα που είναι παγκόσμια και η οποία έχεις τους κώδικές της: η γλώσσα του σώματος. Αν ξέρεις να τη διαβάζεις, θα καταλάβεις πολλά και θα φτάσεις να αποκωδικοποιήσεις όλα τα μηνύματα.

Όσο προχωράει η τεχνολογία (άλλο επιστήμη και άλλο τεχνολογία) τόσο περισσότερο οι άνθρωποι απομονώνονται. Δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, χάνεται η διαπροσωπική επικοινωνία και ζουν ο καθένας στον κόσμο που έχει πλάσει μόνος του. Είναι μια έντονη εποχή που το κεντρικό της στοιχείο είναι η ατομικότητα. Ο άνθρωπος ως ον έχει ξεχάσει πως δεν μπορεί να ζει μόνος του και ότι αποτελεί κομμάτι μιας συλλογικότητας. Το να προσπαθήσεις να ζήσεις σε έναν κόσμο που τον έχεις πλάσει εσύ στο μυαλό σου, αγνοώντας την πραγματικότητα, κάποια στιγμή θα σε προσγειώσει απότομα και η προσαρμογή θα είναι δύσκολη.

Όπως έλεγε και ο μέγας Ρώσος διανοητής, Τολστόι: « Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο αλλά κανένας δε θέλει να αλλάξει τον εαυτό του».

 

No related posts.