Να γίνουν ή όχι οι παρελάσεις για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου; Ιδού η απορία…

Ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός πρέσβης, Εμανουέλε Γκράτσι, μετέφερε τελεσίγραφο στον Έλληνα δικτάτορα, Ιωάννη Μεταξά. Η Ιταλία απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του στρατού της από τα ελληνικά εδάφη για λόγους ανεφοδιασμού και διαφόρων διευκολύνσεων για άμεση είσοδο στην Αφρική. Η απάντηση του Μεταξά; Το πασίγνωστο «ΟΧΙ». Ένα «ΟΧΙ» που έμελλε να γράψει ιστορία. Αυτό το «ΟΧΙ» οδήγησε τους Έλληνες στα ελληνοαλβανικά σύνορα να πολεμήσουν για την πατρίδα, την ελευθερία και τα ιδεώδη.

Η επέτειος του «ΟΧΙ» ξεκίνησε να γιορτάζεται ενώ ακόμα η χώρα βρισκόταν υπό κατοχή. Η Αθήνα τη γιόρτασε την πρώτη χρονιά, το 1941, στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών, και την αμέσως επόμενη, στην πλατεία Συντάγματος. Πολλές ακόμη πόλεις της Ελλάδας συμμετείχαν στους εορτασμούς. Όσο παράξενο και αν φαίνεται, ακόμα και κάτω από την ιταλική κυριαρχία, οι κάτοικοι έβρισκαν τη δύναμη να βγάλουν έναν σύντομο λόγο στις πλατείες και διαλύονταν γρήγορα για να αποφύγουν τους καραμπινιέρους. Επίσημα, η επέτειος καθιερώθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1944, με παρέλαση υπό τον τότε πρωθυπουργό, Γεώργιο Παπανδρέου.

Ακόμα και μέσα στη σκιά της πανδημίας και των μέτρων κατά της εξάπλωσης του κορωνοϊού, η επέτειος τιμήθηκε. Τόνωσε το εθνικό αίσθημα παρευρισκόμενων και μη και έφερε στο φως ιστορίες πολέμαρχων εκείνης της εποχής. Φέτος, μία ακόμα χρονιά που ο κορωνοϊός εξακολουθεί να δίνει το παρών και η πανδημία συνεχίζει να καθορίζει τις ζωές μας, η ίδια συζήτηση βλέπει τα φώτα της δημοσιότητας και όχι μόνο.

Να γίνουν ή όχι οι παρελάσεις για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου; Ιδού η απορία…

Σε μία χώρα που προσπαθεί να βρει και πάλι τους ρυθμούς της και να ξεπεράσει τις οικονομικές και κοινωνικές ζημίες που της προκάλεσαν τόσο η πανδημία όσο και η κρίση και οι φυσικές καταστροφές, το ερώτημα παραμένει το ίδιο. Τη στιγμή που η ζωή φαίνεται να κυλάει φυσιολογικά, τουλάχιστον για τους εμβολιασμένους, με τους φοιτητές να γυρνάνε σε δια ζώσης μαθήματα στα πανεπιστήμια, τη βραδινή ζωή σε μπαρ και κλαμπ να αποκτά ξανά τους ρυθμούς της, τα πάρτι να γίνονται ξανά καθημερινότητα και τους νέους να ξεσαλώνουν με κάθε λογής τρόπο, αυτό που μας απασχολεί είναι αν θα γίνει ή όχι η στρατιωτική και κάθε λογής παρέλαση σε εξωτερικό, μάλιστα, χώρο.

Κοιτάζουμε το δέντρο και έχουμε χάσει το δάσος προ πολλού. Αν θέλουμε να νιώθουμε πως η «κανονικότητα» έχει επιστρέψει και να πιστέψουμε στην προ-covid εποχή, τότε για ποιον λόγο συζητάμε για το αν θα γίνουν οι παρελάσεις; Η συζήτηση θα έπρεπε να αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει πιο ασφαλής η προσέλευση σε αυτές τόσο για τους συμμετέχοντες όσο και για τους παρευρισκόμενους. Στόχος κυβέρνησης, αντιπολίτευσης και λοιπών πολιτευομένων της χώρας είναι να ενώσουν και πάλι τους πολίτες της, να τους βοηθήσουν να τιμήσουν τους πεσόντες, να γιορτάσουν την ελευθερία τους και να θαυμάσουν τα παιδιά τους.

Η 28η αποτελεί ημέρα σύμβολο, ημέρα χαράς για το συλλογικό επίτευγμα των Ελλήνων και όχι διχόνοιας για να αμαυρώνεται η μνήμη της με αυτόν τον τρόπο.

No related posts.