Μην χαζεύεις!

«Αστυνόμε, πρέπει να φύγουμε. Ήρθε η σήμανση. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να δούμε».

Σκέφτηκε πως ο νεαρός αξιωματικός είχε αρχίσει να μπαίνει στο δημοσιοϋπαλληλικό κλίμα από πολύ νωρίς. Βιάζονταν να φύγει γιατί τελείωνε το ωράριο του. Δεν γνώριζε πως μετά τη δουλειά της σήμανσης, η σκηνή του εγκλήματος δεν θα ήταν ποτέ η ίδια και σημαντικά στοιχεία θα είχαν πετάξει; Τώρα, όμως, που το θύμα κείτονταν μπροστά τους, με το κρανίο ανοιγμένο και τα μυαλά του χυμένα στο κράσπεδο πίσω από την παμπ, όλη η σκηνή του φόνου παίζονταν μπροστά τους ξανά και ξανά. Έσκυψε πάνω από τον νεκρό νευρικός.

Ο νέος του συνάδελφος έπνιξε μια κραυγή έκπληξης κοιτώντας προς τον τοίχο. Αυτό που νόμιζε έως τώρα για γκράφιτι, ήταν η σκιά του θύματος, που μιλούσε όρθιο στο τηλέφωνο, και πίσω του μία τερατώδης σκιά, που σήκωνε ένα τσεκούρι. Τα χαρακτηριστικά του διαγράφονταν πεντακάθαρα: η γαμψή μύτη, το ολοστρόγγυλο μάλλον ξυρισμένο κρανίο του, το ύψος του. Είχαν μία περιγραφή του δράστη. Ο τοίχος είχε κρατήσει τη σκηνή!

«Κοίταζε να μαθαίνεις», του είπε ο γηραιός ντετέκτιβ σκυμμένος πάνω από το πτώμα. «Μην χαζεύεις!».

Related posts:

  1. Να με φωνάζετε «Ατυχία»
  2. #IamTheVillainInMyOwnStory
  3. Εμείς ολιγωρήσαμε
  4. Σκιάχτηκες;
  5. Πετράδι στέμματος
  6. Ο Ιός της Καλοσύνης
  7. Λεγεωνάριος του Έρωτα