Ας συζητήσουμε για την αποικιοκρατία και τι ακολούθησε

«…έκλεψαν ακόμη και τους δαίμονες μας!»

Ένα αντιαποικιοκρατικό έπος αποτελεί αυτή η σειρά του Netflix (πρώτος κύκλος ακόμη) με νεκροζώντανους από την Ινδία. Οι μεγάλοι παραγωγοί ταινιών με ζόμπι θα καταστήσουν σε λίγο καιρό το Bolywood σε Zombo-lywood, αφού όπως έχουμε ξαναπεί με τις ταινίες ζόμπι μπορεί κανείς να μιλήσει για τα πάντα και οι Ινδοί το έχουν καταλάβει. Έτσι και στο “Betaal” οι σκηνοθέτες Patrick Graham (που είναι και σεναριογράφος) και Nikhil Mahajan μιλάνε για την αναλγησία του κεφαλαίου, για την τραχύτητα, τη βαρβαρότητα, τη βιαιότητα και το απάνθρωπο πρόσωπο των Άγγλων κατακτητών. Ένα πρόσωπο που γνωρίσαμε και εμείς στην Κύπρο.

Ο Βρετανός ταγματάρχης Lt. Col John Lynedoch θυσιάζει τον γιό του για να αποκτήσει τις τρομακτικές δυνάμεις της δαιμονικής Ινδικής Θεότητας Betaal και να επιχειρήσει έτσι την επανακατάκτηση της χαμένης αποικίας του Στέμματος. Για να συμβεί αυτό, όμως, πρέπει πρώτα να ελευθερωθεί από το μαγικό και πραγματικό σφράγισμα που κρατάει αυτόν και τον στρατό του, τους ερυθροχιτώνες, παγιδευμένο σε ένα τούνελ μιας απομονωμένης επαρχίας. Και αυτό το επιτυγχάνει με σύμμαχο την ανθρώπινη απληστία. Η διεφθαρμένη πολιτική ηγεσία του τόπου ποδηγετείται από τα συμφέροντα των εργολάβων των δημόσιων έργων (οικεία κατάσταση και στην Ελλάδα) που λειτουργεί ως «Εφιάλτης» και «πέμπτη φάλαγγα» εναντίον του λαού της. Ο αχρείος εργολάβος είναι ο προβοκάτορας που σχεδιάζει και υλοποιεί το σχέδιο της απομάκρυνσης των ντόπιων, τους οποίους παρουσιάζει ως «εξαλίτες» – τρομοκράτες, μία συνηθισμένη κατηγορία που δίνει το πρόσχημα στους δικτάτορες όλου του κόσμου να υλοποιούν τα σχέδια τους.

Στον τόπο όπου ηττήθηκε ο κατακτητής στην Ινδική Επανάσταση του 1857 χύνεται και το αίμα των ανυπότακτων ιθαγενών και το τούνελ αποσφραγίζεται. Ο νεκροζώντανος αποικιακός στρατός ξεχύνεται πάλι στην Ινδία. Η αντίσταση, όμως, ξεκινάει ταυτόχρονα από τους σύγχρονους Ινδούς, για ακόμη μία φορά. Μία επίλεκτη ομάδα στρατιωτών, που, όμως, έχει ένα σκοτεινό παρελθόν, καθώς οι αξιωματικοί της είναι διεφθαρμένοι από τους πολιτικούς και οικονομικούς προϊσταμένους τους, των οποίων τις εντολές ακολουθούν τυφλά εδώ και χρόνια, δεν έχει ξεμπλέξει ακόμη με το παρελθόν της για να αντιμετωπίσει το ζοφερό μέλλον. Ωστόσο, ο κοινός αγώνας των μελών της ομάδας ενάντια σε έναν υπερφυσικό εχθρό που κατασπαράζει τα θύματά του και τα μετατρέπει σε ανθρωποφάγα πλάσματα αναδεικνύει τις αρετές που απώθησαν από τις τύψεις, την αυτοθυσία, την αίσθηση του καθήκοντος, την ειλικρίνεια και το θάρρος.

Τα ζόμπι της ταινίας μοιάζουν περισσότερο με τους δαίμονες του Umberto Bava, είναι δυνατά, έχουν φοβερά δόντια και νύχια και δεν συγκρίνονται καθόλου με τη νέα γενιά του “Walking Dead”, όπου αργοκίνητα και εξασθενημένα προκαλούν λύπηση. Ενοχλητική προσθήκη-εύρημα στο είδος, για τους λάτρεις των ζόμπι τύπου Romero (αργοκίνητα και σε κατάσταση αποσύνθεσης), είναι τα κόκκινα μάτια των στρατιωτών που θυμίζουν τηλεπαιχνίδι. Από την άλλη, προτερήματα της σειράς είναι το κλειστοφοβικό περιβάλλον του εγκαταλελειμμένου στρατώνα που πολιορκούν οι απέθαντοι, οι κινήσεις τακτικής του αγγλικού στρατού (με τυμπανιστές και ομοβροντίες) σε συνδυασμό με τη χρήση της υψηλής τεχνολογίας οπλισμού της ομάδας Bazz, η δαιμονοκατάληψη των μελών της και η ενσυναίσθηση όλων των νεκροζώντανων (που βλέπουν και νιώθουν όλοι σαν ένας), η σχεδόν κωμική μορφή του αχρείου εργολάβου, που μοιάζει τόσο στον Άγγλο Ταγματάρχη (αφού, όταν καλείται να θυσιάσει και αυτός την κόρη του για την απόλυτη δύναμη, επιλέγει να το κάνει) και πάνω από όλα το εσωτερικό δράμα του πρωταγωνιστή που κατατρώει από μέσα τον ήρωα του έργου για να εξασφαλίσει μια συγκλονιστική λύση. Το τελευταίο είναι που δικαιολογεί πως σε έναν τέτοιο λαό άξιζε ένας τέτοιος τύραννος. Το φινάλε είναι επικό. Μία αρμάδα του βρετανικού στόλου ζωντανεύει από τον υγρό της τάφο και εφορμά να κατακτήσει (το έχει κάνει ήδη με χίλιους άλλους τρόπους) τη σύγχρονη Ινδία, που αν και της αξίζει ίσως ένα τέτοιο μέλλον, πρέπει να παλέψει για νέες αξίες και ιδανικά. Η απληστία, η διαφθορά, η προδοσία, η απανθρωπιά είναι τα ζόμπι που πρέπει να πολεμήσει.

Συμπυκνωμένος και με καυστικό χιούμορ ο αναστεναγμός του πολιορκημένου στρατιώτη, στου οποίου το πρόσωπο ανθίσταται και η σύγχρονη Ινδία στην πολυμέτωπη επίθεση του δυτικού «πολιτισμού»: «Διαολεμένοι λευκοί, πρώτα έκλεψαν τη χώρα μας, μετά τις δουλειές μας, ύστερα το χρυσό μας και τώρα οι μαλάκες έκλεψαν ακόμη και τα δαιμονικά μας πνεύματα».

Και να ήταν μόνο ο λαός της Ινδίας που σκέφτεται κάτι τέτοιο…

No related posts.