Τιμή και δόξα στις δημοσιογραφικές πένες που σιώπησαν για πάντα…

Συνταρακτικές είναι οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ, έξω από το σπίτι του, στον Άλιμο Αττικής.

Κάποιοι κάνουν λόγο για επαγγελματικό μαφιόζικο χτύπημα, με απώτερο σκοπό ο σπουδαίος δημοσιογράφος να σωπάσει για πάντα. Άλλοι μιλούν για μία καλοστημένη παγίδα από κάποιον που γνώριζε ότι ο Καραϊβάζ μπορούσε να τον κάψει με τα… βρώμικα μυστικά που γνώριζε. Μα, παρά τις εικασίες, κανείς δεν γνωρίζει εκ του ασφαλούς τι έχει συμβεί. Και μάλλον αυτό είναι ένα μυστικό που θα πάρει μαζί του ο άτυχος δημοσιογράφος, που μπήκε στο στόχαστρο και έχασε τη ζωή του για τα πιστεύω και την ηθική του.

Η άσκηση του επαγγέλματος της δημοσιογραφίας, ειδικά, μάλιστα, όσον αφορά τους δημοσιογράφους που είναι πολεμικοί ανταποκριτές ή ασχολούνται με την ερευνητική δημοσιογραφία, ανήκει στην κατηγορία των πιο επικίνδυνων επαγγελμάτων παγκοσμίως. Ήδη το 2018, δολοφονήθηκαν 86 λειτουργοί των Μ.Μ.Ε., νούμερο τρομακτικό και αδιανόητο, ενώ το 2019, δολοφονήθηκαν 49 δημοσιογράφοι εν ώρα επαγγέλματος και το 2020, οι δολοφονίες αυξήθηκαν στις 50! Παρά την αισθητή μείωση των αριθμών από το 2018, τα νούμερα εξακολουθούν να είναι ανησυχητικά. Σύμφωνα με την οργάνωση Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (Reporters Sans Frontières, RSF), οι δολοφονίες αυτές διαπράχθηκαν σε κράτη όπου επικρατούν ειρηνικές συνθήκες διαβίωσης και όχι σε ζώνες εμπόλεμης κατάστασης. Το γεγονός αυτό θα πρέπει να μας θορυβήσει ιδιαίτερα, καθώς κλονίζει τα θεμέλια του εκάστοτε δημοκρατικού πολιτεύματος.

Δολοφονίες δημοσιογράφων σε χώρες με ειρηνικό κλίμα διαβίωσης.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι δημοσιογράφοι που αποκτούν στόχο στην πλάτη τους είναι αυτοί που ασχολούνται ενεργητικά, καλύπτουν και ερευνούν ευαίσθητα θέματα, όπως διακίνηση ναρκωτικών και μαύρου χρήματος στο δημόσιο, έρευνες για πολιτικούς κ.λπ. Η κήρυξη πολέμου στους λειτουργούς των Μ.Μ.Ε. συνεπάγεται πόλεμο απέναντι στη Δημοκρατία. Η επίθεση αυτή δεν είναι απρόσωπη και χωρίς κατεύθυνση. Όταν δέχεται επίθεση ο δημοσιογράφος, πλήττεται άμεσα και το δικαίωμα στην ενημέρωση και τον πλουραλισμό.

Φρέσκο δημοσιογραφικό αίμα βάφει το χώμα τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, με χώρες όπως η Συρία και το Μεξικό να θεωρούνται ως οι πιο επικίνδυνες για τους επαγγελματίες των Μ.Μ.Ε. Και ενώ το ποσοστό δολοφονημένων δημοσιογράφων στη Συρία τείνει να μειώνεται (το 2016 ήταν 58%, ενώ το 2020 υποχώρησε στο 32%), το Μεξικό συνεχίζει να βρίσκεται σταθερά στις πρώτες θέσεις του βαθμού επικινδυνότητας ακολουθούμενο από την Ινδία, το Πακιστάν, τις Φιλιππίνες και την Ονδούρα. Η Συρία κατέχει τα πρωτεία, καθώς 10 δημοσιογράφοι έχασαν τη ζωή τους εκεί το 2019, όπως επίσης και το Μεξικό (10 δολοφονίες). Άλλες χώρες όπου το δημοσιογραφικό επάγγελμα κινδυνεύει είναι το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και η Σομαλία.

Η βαναυσότητα των δολοφονιών δημοσιογράφων δεν έχουν τέλος*:

  • Μεξικό: Ο Χούλιο Βαλβίδια Ροδρίγκες (δημοσιογράφος της εφημερίδας El Mundo) βρέθηκε αποκεφαλισμένος στο ανατολικό τμήμα της πολιτείας.
  • Ακαπούλκο: Ο Βίκτορ Φερνάντο Άλβαρες Τσάβες (διευθυντής τοπικού ειδησεογραφικού ιστότοπου) βρέθηκε διαμελισμένος.
  • Ινδία: Ο Ρακές Σινγκ «Νίρμπικ» κάηκε ζωντανός, αφού τον περιέλουσαν με εύφλεκτο υγρό.
    Ταμίλ Ναντού (Ινδία): Ο Ισραβέλ Μόζες (ανταποκριτής τηλεοπτικού δικτύου στο ομόσπονδο) δολοφονήθηκε με μανσέτες.
  • Ιράν: Ο Ρουχολάχ Ζαμ (Διευθυντής του Amadnews) καταδικάστηκε σε θάνατο και οδηγήθηκε στην αγχόνη.

Είκοσι εκ των πενήντα δημοσιογράφων που δολοφονήθηκαν το 2020 ερευνούσαν υποθέσεις που σχετίζονταν με διαφθορά προσώπων της πολιτικής σκηνής, κατάχρηση δημόσιου χρήματος, μαφία και οργανωμένα εγκλήματα, αλλά και θέματα που σχετίζονται με την προστασία του περιβάλλοντος. Σύμφωνα με τη Διεθνή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (Δ.Ο.Δ.), από το 1990 έχουν διαπραχθεί 2.658 δολοφονίες δημοσιογράφων. Δυστυχώς, το 84% των δημοσιογράφων που έχασαν τη ζωή τους το 2020 αποδίδονται σε εσκεμμένες και οργανωμένες δολοφονίες.

Ο γενικός γραμματέας των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα, Κριστόφ Ντελουάρ, υπογραμμίζει:
«Κάποιοι μπορεί να πιστεύουν ότι οι δημοσιογράφοι είναι απλώς θύματα των κινδύνων που αφορούν το επάγγελμά τους. Ωστόσο, οι δημοσιογράφοι γίνονται όλο και περισσότερο στόχος όταν ερευνούν ή καλύπτουν ευαίσθητα θέματα. Αυτό που δέχεται επίθεση δεν είναι μόνο ο δημοσιογράφος, αλλά το δικαίωμα ενημέρωσης, το οποίο είναι δικαίωμα όλων. […] Για τους δημοσιογράφους, τα σύνορα μεταξύ των εμπόλεμων χωρών και των ειρηνικών χωρών οδεύουν να εξαφανιστούν».
Τα στοιχεία του βαρομέτρου Παραβιάσεων της Ελευθερίας του Τύπου των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα για το 2021 δείχνουν ότι μέχρι πρότινος έχουν δολοφονηθεί έξι δημοσιογράφοι (Αφγανιστάν -Adel Imaq Besmellah, Μπαγκλαντές – Mustaq Ahmed & Borhan Uddin Muzakkir, Ελλάδα – Γεώργιος Καραϊβάζ, Λίβανος – Lokman Slim, Σομαλία – Jamal Farah Adan).

Οι πέντε πιο επικίνδυνες χώρες για τους δημοσιογράφους.

Φυλακισμένοι δημοσιογράφοι

Τα δύσκολα, όμως, για το δημοσιογραφικό κλάδο και τους επαγγελματίες του δεν σταματούν εδώ. Κάθε χρόνο, ολοένα και αυξάνεται ο αριθμός των δημοσιογράφων που φυλακίζονται. Από το 2017 μέχρι και σήμερα, σύμφωνα με τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα, φυλακίζονται 307 επαγγελματίες δημοσιογράφοι και 100 δημοσιογράφοι-πολίτες, αριθμοί που συνεχώς αυξάνονται, με τις Κίνα, Αίγυπτο και Σαουδική Αραβία να έρχονται πρώτες στις φυλακίσεις (73, 34 και 32 αντίστοιχα), ακολουθούμενες από τις Βιρμανία (17), Τουρκία (17), Ιράν (14), Συρία (14), Ερυθραία (11), Βιετνάμ (11), Λευκορωσία (11), Υεμένη (10), Μπαχρέιν (9), Ρωσία (7), Καμπότζη (4), Ινδία (3), Μαρόκο-Δυτική Σαχάρα (3), Αζερμπαϊτζάν (2), Καμερούν (2), Βενεζουέλα (2), Μπαγκλαντές (1), Κονγκό-Μπραζαβίλ (1), Βόρεια Κορέα (1), Αιθιοπία (1), Γουατεμάλα (1), Χονγκ Κονγκ (1), Ιράκ (1), Ισραήλ (7), Λαός (1), Λιβύη (1), Φιλιππίνες (1), Τατζικιστάν (1), Ταϊλάνδη (1) και Τουρκμενιστάν (1).

Στην Τουρκία, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, οι δημοσιογράφοι που φυλακίστηκαν εν ώρα καθήκοντος και κρατούνται όμηροι της αυταρχικής εξουσίας αυξάνονται ανησυχητικά. Σταθερά στην κορυφή παραμένουν η Κίνα, το Ιράν και η Αίγυπτος. Ο διευθυντής της CPK, Τζόελ Σάιμον, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «η φυλάκιση δημοσιογράφων είναι το σύμβολο της μη ανεκτικής και κατασταλτικής κοινωνίας και το γεγονός ότι οι δολοφονίες αυξάνονται και ο αριθμός των φυλακισμένων δημοσιογράφων έφτασε σε επίπεδα ρεκόρ το 2020 είναι η σαφής ένδειξη ότι η ελευθερία του Τύπου δέχεται πρωτόγνωρη επίθεση εν μέσω της πανδημίας, σε μία περίοδο που η πληροφόρηση είναι ουσιαστικής σημασίας».

Ως πότε οι στυλοβάτες της Δημοκρατίας και της ενημέρωσης θα δολοφονούνται εν ψυχρώ εν ώρα καθήκοντος, απροστάτευτοι, από το χέρι αδίστακτων πληρωμένων δολοφόνων; Οι επαγγελματίες των Μ.Μ.Ε. είναι πάνω από όλα άνθρωποι, που με εντιμότητα και ηθική έρχονται αντιμέτωποι με δύσκολες καταστάσεις για να προσφέρουν υλικό, τροφοδοτώντας συνεχώς τη μηχανή της ενημέρωσης. Αποτίουμε φόρος τιμής σε όλους τους πεσόντες και όλες τις πεσούσες δημοσιογράφους που θυσίασαν τη ζωή τους για τα πιστεύω και τις αξίες τους και οι χώρες οφείλουν όχι μόνο να αποδώσουν δικαιοσύνη και να τιμήσουν την τραγική τους απώλεια, αλλά και να φροντίσουν να διαμορφώσουν ένα πλαίσιο προστασίας, κατάλληλο να στηρίξει τους δημοσιογράφους στη δύσκολη αυτή έρευνα που πραγματοποιούν, για να εξιχνιάσουν υποθέσεις και να κάνουν τον κόσμο λίγο καλύτερο.
Με τιμή και καμάρι, αποχαιρετούμε τον συνάδελφο και μάχιμο δημοσιογράφο, Γιώργο Καραϊβάζ (1968-2021), που βάδισε μόνος με το κεφάλι ψηλά και γνώμονα την απόδοση δικαιοσύνης, σε ένα δύσβατο και σκοτεινό μονοπάτι. Είθε να βρει γαλήνη και να δικαιωθεί.

*Στοιχεία από τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα – Reporters Sans Frontières, RSF

Πηγές

https://cpj.org

https://www.amna.gr

https://rsf.org/fr

https://www.fortunegreece.com

https://thepressproject.gr

https://www.iefimerida.gr

https://indicator.gr

 

No related posts.