Η τρομολαγνεία των δελτίων ειδήσεων

Όποιος δεν είναι εξοικειωμένος με τη χρήση του Internet και επιλέγει να ενημερωθεί για τα θέματα της επικαιρότητας από τα δελτία των ειδήσεων, αρχίζει σιγά-σιγά να εθίζεται σε έναν δραματοποιημένο τρόπο παρουσίασης των θεμάτων με κύριο χαρακτηριστικό την τρομολαγνεία.

Δεν θα ασχοληθώ με αυτή-καθαυτή τη θεματολογία των δελτίων ειδήσεων, αλλά θα επικεντρωθώ στον τρόπο παρουσίασής τους και της κατασκευής των ρεπορτάζ και των λοιπών θεμάτων. Σχεδόν όλα τα τηλεοπτικά κανάλια δεν αρκούνται απλώς στην εκφώνηση των ειδήσεων από έναν κεντρικό παρουσιαστή, αλλά στήνουν ολόκληρη σκηνοθεσία. Μία ολόκληρη ομάδα ασχολείται με ένα τηλεοπτικό προϊόν που τίθεται προς πώληση στο κοινό.

Βλέποντας τα δελτία ειδήσεων, όσον αφορά τον τρόπο παρουσίασης, διέκρινα κάποια κοινά χαρακτηριστικά:

  • Έντονους τίτλους στην οθόνη.
  • Μουσική υπόκρουση στην εισαγωγή του κάθε ρεπορτάζ.
  • Χρωματισμός της φωνής και τονισμός της κάθε λέξης που στοχεύει στη συναισθηματική φόρτιση του τηλεθεατή.

Αν κλείσεις τα μάτια και επικεντρωθείς μόνο στη φωνή του εκφωνητή, η μουσική υπόκρουση που θα ακούσεις σου μοιάζει έντονα με ταινία δράσης και τρόμου κι ας πρόκειται για ένα ρεπορτάζ σε δελτίο ειδήσεων ελληνικού τηλεοπτικού καναλιού. Όταν, όμως, δεις και την εικόνα που συνοδεύει τον ήχο που άκουγες πριν, θα εκπλαγείς με την εμφάνιση των τίτλων στην οθόνη της τηλεόρασής σου. Λέξεις που προκαλούν φόβο και άγχος, και που χρησιμοποιούνται ευρέως στην εισαγωγή κάθε ρεπορτάζ, όπως σοκ, δέος, οργή κι άλλα. Τίτλους στους οποίους έχουν προστεθεί διάφορα ευφάνταστα οπτικά εφέ που καταλαμβάνουν σχεδόν όλη την οθόνη της τηλεόρασης.

Οι λέξεις που ντύνουν τα ρεπορτάζ έχουν επιλεγεί με προσεκτικό τρόπο, ούτως ώστε να προκαλούν και να διατηρούν την προσοχή του τηλεθεατή. Να μένει, δηλαδή, εκείνος προσηλωμένος στην οθόνη της τηλεόρασής του και να μην αλλάζει κανάλι. Λέξεις που στοχεύουν στο συναίσθημα κι όχι στην κριτική σκέψη και ανάλυση.

Τα θέματα που επιλέγονται να μπουν στο δελτίο ειδήσεων είναι λίγα, λόγω του περιορισμένου τηλεοπτικού χρόνου, συνεπώς τα θέματα παρουσιάζονται με συνοπτικό τρόπο χωρίς πολλές λεπτομέρειες.

Ποιος, όμως, καθορίζει τη θεματολογία στα δελτία ειδήσεων; Το κοινό ή τα κανάλια; Η απάντηση δεν είναι απλή σε ένα σύνθετο πρόβλημα.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι τα Μέσα Επικοινωνίας σου επιβάλλουν απλώς τι να σκεφθείς, αλλά σου επιβάλλουν και τα θέματα που θα σκεφθείς…

No related posts.