Τα βέλη που κρατώ

Ποτέ δεν ένιωσα άνετα
Σε επιθετικές κινήσεις

Κι ας βρίσκομαι μπροστά σε τείχη
Που ξέρω πως χρειάζεται να σπάσουν

Εγώ διαχέομαι αργά
Στο απέραντο γαλάζιο σου

Μέσα από τις μικρές σχισμές
Του κάθε τούβλου

Και όσο ενώνεσαι με το δικό μου ροζ
Τόσο αφαιρείς κομμάτια των τειχών σου

Γιατί αγαπάς τα χρώματα της ένωσής μας
Δεν τα φοβάσαι πια

Και πλέον ξέρεις πως τα βέλη που κρατώ
Είναι απλώς αυτά που χτύπησαν σα χάδι

Την τόσο δυνατά, πηγαία και βαθιά
Tην παθιασμένα ερωτευμένη μου καρδιά

*Αναδημοσίευση από dimifou.wordpress.com.

Related posts:

  1. Εκείνη και η Άλλη
  2. Γλυκός πόνος
  3. «Καλή μου»
  4. Ηλεκτρισμός
  5. Leap of faith
  6. Ανάγκη
  7. Να σε ακούω
  8. Λαμαρίνες
  9. Πετράδι στέμματος
  10. (θα έχω) χρώμα
  11. Rage
  12. Παγκάκι
  13. Ασύγχρονη εκπαίδευση
  14. Νότες κορυφής
  15. Πρίσμα
  16. Φυσικές σχέσεις
  17. Σε κίνηση
  18. Να με φωνάζετε «Ατυχία»
  19. Απλά c’est la vie
  20. Ζώντες Ζάννες