Ο καθημερινός φτερωτός μας επισκέπτης

Είχε ακούσει το κελάδημα των καναρινιών, όμως δεν μπορούσε να εντοπίσει από πού προερχόταν, από ποια κατεύθυνση. Όταν κάποια μέρα βρήκε τη φωλιά – σπίτι τους, σίγουρα χάρηκε. Έτσι νομίζω. Βρήκε, επιτέλους, κι άλλους φίλους. Αφού είχε εντοπίσει το πού βρίσκονταν και κάθονταν, βρήκε το θάρρος να τα πλησιάσει.

Στην αρχή ήταν διστακτικός. Φοβόταν να τα προσεγγίσει. Μάλλον δεν φοβόταν τα ίδια τα καναρίνια, αλλά εμάς τους ανθρώπους. Πού να ήξερε ότι εμείς περιμέναμε πώς και πώς αυτήν την επίσκεψη; Είχε κάνει πολλές προσπάθειες σε καθημερινή βάση να έρθει κοντά τους. Κάθε μέρα ερχόταν και πιο κοντά. Είχε ξεθαρρέψει. Στην αρχή ήταν κάπως διστακτικός στις κινήσεις του. Τόλμησε μία μέρα να καθίσει επάνω στα κιγκλιδώματα της βεράντας μας. Μπορεί η παραμονή του να ήταν στιγμιαία, όμως είχε κάνει το πρώτο βήμα.

Όλες αυτές τις κινήσεις του σπουργιτιού τις έβλεπα κάθε μέρα και χαιρόμουν πολύ. Καθόμουν στη βεράντα και απολάμβανα το ταξίδι των λέξεων από ένα βιβλίο. Σε αυτό το ταξίδι είχα παρέα τα καναρίνια μου. Μόνο το ένα, ως γνωστόν το αρσενικό, κελαηδούσε. Του είχαμε βγάλει και ένα αρχαίο όνομα. Τα παιδιά τον είχαν ονοματίσει, παίρνοντας αφορμή από ένα παιδικό τραγούδι στο Διαδίκτυο. Το θηλυκό δεν έβγαζε κανέναν ήχο. Τι περίεργο κι αυτό! Δεν γνωρίζω αν αυτό ισχύει για όλα τα πτηνά. Το αρσενικό μήπως κελαηδάει για να προσεγγίσει το θηλυκό; Μήπως είναι ένα ερωτικό κάλεσμα;

Σε αυτήν την καθημερινή παρέα προστέθηκε και το σπουργίτι. Αφού αναθάρρησε, ερχόταν κάθε μέρα και καθόταν στην αρχή σε μια σκάλα που υπάρχει στον εξώστη. Αφού δεν ερχόταν πιο κοντά, είπαμε να αφήσουμε τρίμματα άρτου πάνω σε μια σκάλα που είχαμε στη βεράντα για να φάει κι αυτός. Όταν ήρθε πρώτη φορά και έφαγε όλα τα τρίμματα, η χαρά μας ήταν απερίγραπτη. Η παρέα μας μεγάλωσε. Πέρασαν αρκετές μέρες μέχρι να έρθει πιο κοντά στο κλουβί των καναρινιών. Κι εμείς κάθε φορά που βάζουμε τη τροφή στα καναρίνια τον σκεφτόμαστε. Έχει κι αυτός το μερίδιο του. Κοντά στο κλουβί τους. Του αφήνουμε τα τρίμματα και αυτός έρχεται καθημερινά, χωρίς κανένα φόβο πλέον.

Απολαμβάνει το καθημερινό του γεύμα. Είναι σίγουρος ότι όταν θα έρθει, θα βρει κάτι να τσιμπήσει. Είναι πλέον ο καθημερινός μας φτερωτός επισκέπτης. Η ευχάριστη συντροφιά για τα καναρίνια και για εμάς. Κάθε φορά που βρίσκεται κοντά τους αναρωτιέμαι τι σκέφτεται με το μυαλό του. Τα βλέπει μέσα στο κλουβί και, ίσως, λυπάται που δεν μπορούν να πετάξουν μαζί του. Σίγουρα, αυτός τα καλεί με το τιτίβισμά του, όμως εμείς δεν μπορούμε να αποκρυπτογραφήσουμε τον διάλογο που κάνουν μεταξύ τους.

No related posts.