Ζήτημα οπτικής…

Έχουμε μπει για τα καλά στο φθινόπωρο και ο κορωνοϊός εξακολουθεί να κάνει αισθητή την παρουσία του. Στην Ελλάδα ανακοινώνονται περίπου 200-300 κρούσματα ημερησίως, με τα μέτρα κατά της εξάπλωσης της νόσου, στη χώρα μας, να γίνονται ολοένα και πιο αυστηρά.

Όλα τα παραπάνω συνιστούν, καταρχάς, αδιαμφισβήτητα δεδομένα, που η ύπαρξή τους έχει αλλάξει τη ζωή μας σε τεράστιο βαθμό. Όμως, η αλήθεια είναι ότι για τα δεδομένα αυτά μπορούν να γίνουν πολλές αναγνώσεις. Μπορεί, επί παραδείγματι, τα μεγαλύτερα Μέσα της χώρας να αναφέρουν πως η Αττική, των πέντε (5) εκατομμυρίων κατοίκων, βρίσκεται στο «κόκκινο», επειδή τα μισά περίπου κρούσματα (εντάξει, και λίγο παραπάνω) ημερησίως εντοπίζονται εκεί! Μπορεί, από την άλλη, οι κυβερνώντες και τα φίλα προσκείμενα σε αυτούς κανάλια να ψέγουν διαρκώς τους «αναίσθητους» νέους που «συνωστίζονται» στις πλατείες, αντί να περνούν όλη την ημέρα, για τα επόμενα δυο χρόνια, σπίτι τους. Μπορεί, επίσης, τα Μ.Μ.Ε να σκούζουν για τη συναυλία της Νατάσας Θεοδωρίδου στο «Κατράκειο», όπου γινόταν το «έλα να δεις» και δεν τηρούταν κανένα απολύτως μέτρο προστασίας. Και μπορεί, τέλος, να υποστηρίζεται ότι για την αύξηση των κρουσμάτων, από τα μέσα του καλοκαιριού μέχρι σήμερα, δεν φταίει επουδενί ο τουρισμός.

Βέβαια, κάποιοι άλλοι θα υποστηρίξουν, ότι πρώτον είναι απολύτως λογικό τα μισά κρούσματα να βρίσκονται στην Αττική, από τη στιγμή που ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας κατοικεί εκεί, πράγμα που σημαίνει ότι, μάλλον, το εν λόγω στατιστικό στοιχείο δεν αποτελεί ζήτημα προς πανικό. Δεύτερον, ότι η κυβέρνηση θα μπορούσε πολύ πιο εύκολα να κάνει ελέγχους στα μπαρ (αν υποθέσουμε ότι δεν θα τα έκλεινε στις 12 τα ξημερώματα) απ’ ό,τι στις πλατείες, που αποτελούν δημόσιους χώρους. Τρίτον, ότι η συναυλία της Θεοδωρίδου στο «Κατράκειο» αποτελούσε περίπτωση 1/1.000 για το περασμένο καλοκαίρι (αν υπήρχαν κι άλλες τέτοιες «ανεξέλεγκτες» συναυλίες, θα έσκουζαν και για εκείνες τα Μέσα). Και τέλος, ότι οι έλεγχοι στους τουρίστες ήταν απειροελάχιστοι και, εντελώς, τυχαίοι, σε σχέση με τους ανθρώπους που έρχονταν στη χώρα μας για διακοπές.

Υπάρχουν, ασφαλώς, και οι πιο κακεντρεχείς. Αυτοί που θα πουν πως η πρώτη φάση της πανδημίας πέρασε και δεν ακούμπησε, διότι ήταν κλειστά τα πάντα (και, ορθώς, εδώ που τα λέμε, έκλεισαν τότε τα πάντα, έχουμε το παράδειγμα χωρών που το έπαιζαν «άνετες» και, τελικά, βρέθηκαν, αντιμέτωπες με εκατόμβες νεκρών) και αυτοί που θα υποστηρίξουν ότι το κυβερνόν κόμμα δεν είχε τη βούληση να ελέγξει τα μπαρ και να επιβάλλει τον νόμο (για αυτό αποφάσισε να επιβάλλει το κλείσιμό τους στις 12), διότι, ουσιαστικά, επιδιώκει να εξωθήσει την κατάσταση σε ένα νέο lockdown ρίχνοντας την ευθύνη στους «κακούς» νέους. Αυτοί που θα πουν ότι ακόμη και οι συναυλίες και οι θεατρικές παραστάσεις υπήρχε τρόπος να ελεγχθούν σωστά (αν υπήρχε, όμως, και η θέληση) και δεν έπρεπε να πάψει εντελώς κάθε πολιτιστική δραστηριότητα στην Αττική και αυτοί που για καιρό θα αναρωτιούνται πώς γίνεται, σε αντιπαραβολή με όλες τις υπηρεσίες και τα καταστήματα των οποίων η λειτουργία έχει περιοριστεί (χώροι εστίασης, θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, γήπεδα αθλητικών γεγονότων κ.λπ.), τα αεροπλάνα να πετούν με το 100% της πληρότητας τους, τα πλοία να ταξιδεύουν με το 85% και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη να είναι συνεχώς φίσκα…

Τα πάντα, λοιπόν, σε αυτήν τη ζωή είναι ζήτημα οπτικής και αν και υπάρχουν ορισμένα απτά δεδομένα, τα οποία μόνο οι ηλίθιοι αρνούνται, όπως η αυτή-καθαυτή ύπαρξη του κορωνοϊού, αν κανείς καθίσει να σκεφτεί σοβαρά όλες τις υπόλοιπες παραμέτρους που έχει φέρει η πανδημία και απασχολούν την ελληνική κοινωνία, θα χρειαστεί εισαγωγή σε ψυχιατρείο!

No related posts.