Ένας άλλος Οδυσσέας (μέρος 3ο)

Χρώμα είναι η ένταση. Το κόκκινο, για παράδειγμα, είναι πιο έντονο από το μαύρο. Είναι ένα χρώμα εκρηκτικό. Κόκκινο. Υπάρχουν πολλές αποχρώσεις κόκκινου χρώματος. Είναι τα συνηθισμένα και αδιάφορα, αλλά είναι και εκείνα τα ξεθωριασμένα, που αφήνουν την υπόνοια ότι κάποτε υπήρξαν κόκκινα της φωτιάς. Εκείνα τα λίγο πιο ταλαιπωρημένα. Τα ξεθωριασμένα και ταλαιπωρημένα κόκκινα δεν παύουν να είναι κόκκινα που θυμίζουν πόλεμο, άλλες φορές αληθινό και άλλες φορές ψεύτικο. Και όταν λέω ψεύτικο, έχω στο μυαλό μου εκείνον τον πόλεμο που κάνει η ψυχή για να επιβιώσει. Έναν πόλεμο εσωτερικό, που φανερώνει ψυχική δύναμη και ενέργεια που δεν καταλαγιάζει. Αυτό, λοιπόν, το έντονο κόκκινο της αποφασιστικότητας και της αγάπης, γιατί δεν μπορείς παρά να αγαπήσεις με ένα τέτοιο κόκκινο, είναι εκείνο που αναδεικνύει το κουράγιο και μας κάνει να προσέξουμε τον κ. Νίκο, που πλέει στην Τσιμισκή πάνω στη δική του «Σχεδία». Ο κ. Νίκος δεν κουβαλάει απλά ένα κόκκινο γιλέκο στις πλάτες του, αλλά κουβαλάει μία ζωή και μία προσωπικότητα γεμάτη αξίες. Το λιγότερο που του αξίζει είναι η «Καλημέρα» που έχεις να του πεις.

Κεφάλαιο 5

Έχω πάει σε παρα πολλούς σεισμούς, όπου και αν ήταν στην Πάτρα, Αθήνα, Πύργο, Γρεβενά, Κοζάνη, να προσφέρω την παρουσία μου και τη συμπαρασταση μου στους ανθρώπους. Το μονο που χρειαζεται είναι η παρουσία σου, να καταλάβει ο άλλος ότι δεν είναι μόνος του. Όπου υπήρχε πρόβλημα πήγαινα. Παρατούσα τη δουλειά και πήγαινα. Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που χώρισα. Η γυναίκα μου δεν δεχόταν το κόστος. Έχανα χρήματα και χρόνο μακριά από την οικογένειά μου.

Η αμοιβή μου είναι η ενεργοποίηση του ανθρώπου που πάει να προσφέρει. Δεν έχει άλλη αμοιβή. Μπορεί ο άλλος να σε βρίσει. Οι άστεγοι ειδικά. Μέχρι να τους συνηθίσω και να τους καταλάβω μου πήρε χρόνο. Οι άστεγοι εκείνο που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη είναι η επικοινωνία. Να κατσείς και να τους ακούσεις. Δεν δέχονται όλοι. Παίρνεις μια μπίρα και κάθεσαι να τον ακούσεις.

Έχω βρεθεί σε αυτήν τη θέση μαζί με τον Κωνσταντίνο. Συγκεκριμένα έχω χωρίσει, με έχει διώξει από το σπίτι η Ματίνα. Έγω δεν έχω οικογένεια. Μας φιλοξένησαν διάφοροι φίλοι αλλά δεν μπορείς να φορτώνεσαι ολη την ώρα.

Είμαι στον δρόμο με τη «Σχεδία» και ελάχιστα χρήματα. Ο Κωνσταντίνος μόλις τελειώνει από φαντάρος και επιστρέφει. «Πάμε στο υπνωτήριο», μου λέει. Οι συνθήκες στο υπνωτήριο δεν είναι καλές. Μείναμε λίγες μέρες εκεί. Όσοι με ήξεραν κινητοποιήθηκαν. Κάποια στιγμή μας δόθηκε η δυνατότητα να μείνουμε σε ένα σπίτι, αλλά δωμάτιο, οχτώ τετραγωνικά. Μετά, μου πρόσφεραν σπίτι διαμέσου της σχεδίας, στο οποίο μένουμε τώρα.

Ο Κωνσταντίνος δεν σπούδασε κάτι. Τελείωσε το Λύκειο. Μετά πήγε φαντάρος. Και όταν γύρισε, η προοπτική ήταν να πάει σε κάποια σχολή.

«Δεν γίνεται. Έσυ στη ‘Σχεδία’ και να μην τα βγάζουμε πέρα. Θα δουλέψω».

Έψαχνε δουλειά, δεν έβρισκε και μου είπε ότι θα έρθει στην «Σχεδία». Δεν μπορούσα να αποφασίσω για αυτόν. Πάντα συμβουλευτικά, του είπα πως θα ήταν καλύτερα να μην ερχόταν. Δεν ήταν ένας χώρος που θα του έδινε ιδιαίτερα χρήματα.

Ήρθε.

Μέσα σε τέσσερις μήνες του έγιναν πέντε επαγγελματικές προτάσεις. Μία από αυτές τις προτάσεις έγινε από ένα παιδί κοντά στα 30, τον Γιάννη, καταπληκτικό παιδί. Ήταν ηλεκτρολόγος και του είπε να του μάθει τη δουλειά. Ήταν σε μία εταιρία, η οποία έκλεισε σύμβαση με το Μετρό. Ο Κωνσταντίνος, τώρα, δουλεύει στο Μετρό της Θεσσαλονίκης, κάτω στις σήραγγες, ηλεκτρολόγος.

Η «Σχεδία» μου έδωσε την δυνατότητα να εξωτερικεύομαι και να είμαι μέσα μου καλύτερα. Δεν θυμάμαι όλους τους ανθρώπους που έχουν πάρει το περιοδικό από τα χέρια μου. Εκείνο που θυμαμαι είναι το πώς πηγαίνει η καρδια μου. Φτερουγίζει.

Οι πιο ωραίες στιγμές είναι στη «Σχεδια».

Παύση

1… 2… 3… 4… 5…

Δεν πειράζει να κλαίω, απλά δεν θέλω να το κάνω δημόσια.

Κεφάλαιο 6

Και το χαμόγελο είναι τόσο αναγκαίο όσο και η τροφή. Το χαμόγελο φτιάχνει τη διάθεση των αλλονών, αλλά βοηθάει και τον οργανισμο. Όταν χαμογελάμε χαλαρώνουν τα πάντα. Εγώ χαμογελάω πάντα. Γεννήθηκα με ένα χαμόγελο. Είναι αναγκαίο, γιατί ό,τι έχεις να μεταφέρεις δεν μπορείς μόνο με τις λέξεις. Μπορείς, όμως, με χαμόγελο και αγκαλιά. Είναι μία μυστική γλώσσα.

Την ψυχή πώς μπορείς να την αγγίξεις;

Εγώ στη «Σχεδία», επειδή είμαι αυτό ακριβώς που είμαι, κάνω αγκαλιές με πάρα πολλούς ανθρώπους. Άντρες, γυναίκες. Με μερικούς πλακωνόμαστε και στα φιλιά. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε τραβήξει τόσα πολλά που δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε προθέσεις. Τι πρόθεση έχει ο άλλος που είναι απεναντι μου; Τι θέλει από εμένα; Η απάντηση είναι ακριβώς ό,τι θέλουμε και εμείς.

Στο “Leroy Merlin”. Είναι ένας τύπος που κουβαλάει δυο τεράστια παράθυρα. Τεράστια όμως. Επομένως, καταλαβαίνω ότι αυτός ο τύπος δεν πρόκειται να με πλησιάσει και στρέφω την προσοχή μου αλλού. Και ακούω τα αντικείμενα. Τα αφήνει. Και έχω πάθει την πλάκα της ζωής μου. Μέσα μου λέω: «Μα είναι δυνατόν»… «Για τη ‘Σχεδία’ σταματήσατε, κύριε; Σας ευχαριστώ πολύ». Και μου λέει: «Ναι, για τη ‘Σχεδία’ σταμάτησα. Υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο από εσενα εδώ μέσα;». Μου πέφτουν τα περιοδικά, πέφτουν και τα δικά του πράγματα και αγκαλιαζόμαστε, κλαίμε και λέμε ο ένας στον άλλο λόγια παρηγοριάς. Ήμασταν εκεί μπροστά στα ταμεία και έχουν μαζευτεί καμιά τριανταριά άνθρωποι εκεί γύρω. Δεν μπορούσαμε να εισπνεύσουμε για πέντε λεπτά, δεν μπορούσαμε να συνέλθουμε. Απίστευτη στιγμή!

Έχει μεγάλη ψυχή αυτή η χώρα. Έρχονται φοιτητές και παίρνουν τη «Σχεδία». Ξέρω πώς βγαίνουν τα λεφτά σε αυτήν τη χώρα. Και αυτό δείχνει την αλληλοβοήθεια που έχουμε μεταξύ μας οι Έλληνες.

Πνευματική λειτουργία η αλληλεγγύη.

Κεφάλαιο 7

Με αγαπάω πάρα πολύ και με κοπανάω εξίσου πολύ, για να γίνομαι καλύτερος. Δεν ήθελα ποτέ τίποτα από τη ζωή μου. Ό,τι έχω, είναι καλό.

Αυτήν τη στιγμή, έχω έναν κουμπαρά και τον γεμίζω συνέχεια. Θέλω ένα σπίτι. Μου αρέσει πολύ το φως. Θέλω ένα ταρατσοδιαμέρισμα και να το γεμίσω με φυτά, αγαπώ πολύ τα φυτά. Αγαπώ τη μουσική, τα βιβλία, το περπάτημα. Λατρεύω τη φύση. Θα ‘θελα να ζήσω στη φύση.

Είναι όμορφη η ζωή και θα το λέω πάντα.

Παύση.

Θα καπνίσω αν δεν σε ενοχλεί…

ΤΕΛΟΣ!

Related posts:

  1. Ένας άλλος Οδυσσέας (μέρος 1ο)
  2. Ένας άλλος Οδυσσέας (μέρος 2ο)