Λέξη ασφαλείας

-Πέθανε σου λέω. Ξέρω, γαμώτο μου, να ξεχωρίζω πότε κάποιος τα τίναξε ή απλώς έχασε τις αισθήσεις του. Είμαι διασώστης, εάν το θυμάσαι.

-Το θυμάμαι. Και αυτό και πως δεν θα έπρεπε να με νοιάζει καθόλου αν έπαθε οτιδήποτε ο γκόμενος σου. Με κάνεις και φωνάζω και είμαι στα δικαστήρια, να πάρει.

-Θα έρθεις; Μπορείς να κάνεις γρήγορα; Πραγματικά τα έχω χάσει.

-Γιατί δεν παίρνεις την Αστυνομία και καλά θα ήταν και το 166! Μπορεί ο άνθρωπος να ζει ακόμα, δεν σε βασίζομαι. Γνωμάτευση του κώλου.

-Κόψε τις επικρίσεις και έλα. Φοβάμαι πως φταίω εγώ. Δεν λέω άλλα στο τηλέφωνο. Κάνε γρήγορα.

Του έκλεισα το τηλέφωνο, σίγουρος πως δεν θα μ’ άφηνε ξεκρέμαστο. Με αγαπούσε. Έτσι δεν έλεγε πάντα; Ξέρω πως τον πίκρανα όσο δεν παίρνει, αλλά έτσι όπως είχαν έρθει τα πράγματα δεν γινόταν κι αλλιώς. Ο Γεράσιμος ήταν ο δικηγόρος που έφτιαξε το σύμφωνο συμβίωσης μου με τον Ισίδωρο. Έσφιξε τα δόντια του, συγκράτησε τα δάκρυα του και πληκτρολόγησε τους όρους της συμβίωσής μου με τον αντίζηλό του. Τρόπος του λέγειν, αντίζηλος. Ο Ισίδωρος ήταν ένας υπέρβαρος εξηντάρης, με φαλάκρα και με μοναδικό προσόν ότι ήταν ερωτευμένος μαζί μου και αυτό τον έκανε έρμαιο του δικού μου πάθους για τον τζόγο. Όταν ο εθισμός μου στη ρουλέτα εκτροχιάστηκε και έφτασα να χρωστάω πάνω από μισό εκατομμύριο σε τοκογλύφους, πήρε όλα μου τα βάρη πάνω του. Και μένα, φυσικά. Και ο Γεράσιμος, ο μόνος και παντοτινός μου έρωτας από τα φοιτητικά μου χρόνια, συμφώνησε στην αγοραπωλησία. Αλλιώς θα με σκότωναν. Πέταξα από πάνω μου αυτές τις σκέψεις. Έπρεπε να έχω καθαρό μυαλό για να αντιμετωπίσω την κατάσταση.

Ο Ισίδωρος ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα, γυμνός στο κρεβάτι, με τα μάτια γουρλωμένα και την πλαστική σακούλα ακόμη στο κεφάλι του. Εγώ την κρατούσα. Εγώ την έσφιγγα γύρω από το πρόσωπό του και αυτός ο ηλίθιος δεν φώναξε τη λέξη πανικού που είχαμε συμφωνήσει. Όταν την έβγαλα δεν κουνιόταν πια. Το θυροτηλέφωνο χτύπησε τρεις φορές κοφτά. Ήταν το σύνθημά μας, όταν έλειπε. Ο καλός μου ο Γεράσιμος είχε έρθει. Μπήκε ψύχραιμος στο διαμέρισμα για την περίπτωση που κάποιος τον έβλεπε στον διάδρομο.

-Έβαλα το Β4 στο SMS, για την παροχή βοήθειας στο σπίτι σε ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη. Πού να ξέρει κανείς τι είδους βοήθεια ήρθα να σου δώσω! Μάρκο, είσαι απαράδεκτος. Που είναι ο… σύζυγός σου;

(Μόνο αν με αγαπούσε ακόμη θα το έλεγε με τόση πικρία στη φωνή, όπως τώρα. Χάρηκα).

-Στην κρεβατοκάμαρα. Έμεινε ξερός στο κρεβάτι καθώς κάναμε έρωτα.

-Έρωτα το λες αυτό; Έχετε νόμιμη σχέση, μένετε στο ίδιο σπίτι και ψάχνεστε σαν λυσσασμένες αδελφές σε εκδρομή στο Βερολίνο.

-Είχαμε νόμιμη σχέση, μέναμε μαζί, ψαχνόμασταν. Τώρα όλα αυτά τέλειωσαν.

Τον διόρθωσα, προσθέτοντας ένα άκαιρο χαμόγελο. Περάσαμε όλο το απόγευμα πάνω από τις κούπες του καφέ στην τραπεζαρία, σκεφτικοί και φλύαροι, στίβοντας το μυαλό μας για να βρούμε έναν τρόπο να τη σκαπουλάρω χωρίς επιπλοκές. Ντράπηκα, προς στιγμή, όταν μου επισήμανε πως το σύμφωνο συμβίωσης με καθιστούσε «χήρο» και κληρονόμο και πως ο Ισίδωρος ήταν πολύ ματσωμένος. Εξετάσαμε τα πάντα και ο Γεράσιμος απέκλεισε από νωρίς την περίπτωση να πούμε τα πράγματα όπως έγιναν στην Αστυνομία. Αν ήμουν ύποπτος ή ακόμη χειρότερα εάν με έκριναν στο μέλλον ένοχο, όχι λεφτά δεν θα κληρονομούσα, αλλά και φυλακή θα με έχωναν. Ήμουν σίγουρος πως και ο καλός μου σκεφτόταν ένα μέλλον μαζί μου. Συζητήσαμε τις βλακείες που πέρασαν από το μυαλό μου, να τον τεμαχίσουμε και να τον πετάξουμε στα σκουπίδια. Να τον λούσουμε με οξύ στη μπανιέρα, όπως είχα δει να κάνουν σε ταινίες. Να… να… Με έκοψε απότομα:

-Όλα αυτά σε κάνουν ένοχο που και αθώος να βγεις για έγκλημα εκ προμελέτης, θα πας μέσα για περιύβριση νεκρού.

-Μα δεν θα τον ψάξει κανείς. Ούτε αυτόν, ούτε εμένα. Οι γονείς μου δεν μου τηλεφωνούν από τότε που εκδηλώθηκα. Το θυμάσαι; Έχω πεθάνει για αυτούς και ο Ισίδωρος δεν έχει κανέναν που να ζει και να ξέρει στο χωριό του στην Κρήτη. Έχει πάνω από τριάντα χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Και εδώ ακόμη, όταν έρχεται από τα ταξίδια του στα Βαλκάνια για τη δουλειά, κλείνεται σπίτι. Δεν είναι ευκαιρία να ξεφορτωθούμε το σώμα του τώρα που δεν κυκλοφορεί κανένας στους δρόμους και ούτε πλησιάζει ο ένας τον άλλο, όσο περίεργοι και να είναι;

Γυρίσαμε και οι δύο ταυτόχρονα το κεφάλι προς την τηλεόραση. Ο Χαρδαλιάς ανέφερε τον αριθμό των νεκρών της ημέρας. Από κάτω περνούσε το σούπερ με έντονα γράμματα για να το εμπεδώσουμε: Κρούσματα: 1257, ΜΕΘ: 158, Νεκροί: 167.

Κοιταχτήκαμε. Τον Γεράσιμο έπρεπε να παντρευτώ. Αυτός ήταν η αδελφή ψυχή μου. Εκπέμπαμε στο ίδιο μήκος κύματος.

-Αρρώστησε από τον κορωνοϊό και πέθανε. Εσύ νιώθεις χάλια. Κανένας δεν θα τον εξετάσει. Αυτός θα μπει σε έναν ιατροδικαστικό σάκο με συνοπτικές διαδικασίες. Ούτε νεκροψίες, ούτε τίποτα. Θα φταρνιστείς λιγάκι, θα κάνεις κανέναν πυρετούλι και θα βγεις χειροκροτούμενος από το νοσοκομείο. Είσαι νέος και υγιής. Ούτε θα σε ακουμπήσει η αρρώστια. Πρέπει μόνο να κολλήσεις, σήμερα κιόλας.

Ενθουσιάστηκα. Το βράδυ πήγαμε στο ΑΧΕΠΑ. Δήθεν για να επισκεφτούμε κάποιον συγγενή. Ο αξιοπρεπής δικηγόρος με το κουστούμι έπιασε κουβέντα με τους εξαντλημένους γιατρούς και τις νοσοκόμες που έκαναν τσιγάρο και χαλάρωναν στο προαύλιο. Εγώ περίμενα να μου κάνει νόημα για να χωθώ στα δωμάτια των κορωνόπληκτων για να τους πιάσω το χέρι και να τους πω έναν ενθαρρυντικό λόγο. Αν στο νοσοκομείο νοσηλεύονταν τριάντα ασθενείς με το «χτικιό», εγώ φίλησα στο μέτωπο, στο μάγουλο, στα χείλη και στα χέρια πάνω από ογδόντα άτομα. Τέτοιο «μικροβιακό φορτίο», που θα έλεγε και ο Τσιόδρας, δεν μπορεί να κουβαλούσε άλλος στην Πανεπιστημιούπολη εκείνο το βράδυ.

-Πήγαινε σπίτι και περίμενε μερικές ώρες. Ας ελπίσουμε σήμερα να κάνεις πυρετό. Αύριο το πρωί πάρε τον γιατρό σου και πες του πως νιώθεις χάλια. Ο Ισίδωρος είναι του “θανατά” και εσύ δεν μπορείς να καταπιείς, πονάνε οι αρθρώσεις σου, τέτοια. Μην μου τηλεφωνήσεις. Θα έρθω μόνος μου στο νοσοκομείο.

Όλα έγιναν όπως τα σχεδιάσαμε. Ο γιατρός μου με συμβούλεψε να καλέσω τον αριθμό αναφοράς κρουσμάτων και να ειδοποιήσω ασθενοφόρο. Ήρθαν πολύ γρήγορα. Όσο χρειάστηκε για να σκεφτώ τις στιγμές μου με τον Ισίδωρο και να κλάψω. Ο πυρετός κατέφθασε «παραγγελία» και πιτσίλισε με κόκκινο τα μάγουλά μου. Όταν οι «εξωγήινοι» νοσηλευτές ήρθαν να με πάρουν, συνειδητοποίησα πως δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Ένας αχινός, έγδερνε τον λάρυγγα μου. Δεν πιανόμουν, όμως, πια. Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Όταν με έβγαλαν από το ασθενοφόρο, είδα φευγαλέα τον Ισίδωρο να μου γνέφει. Νομίζω πως φώναξε:

-Όλα θα πάνε καλά. Κουράγιο.

Χειροκρότησε και παρέσυρε όλους όσοι ήταν στο προαύλιο να κάνουν το ίδιο. Κάποιοι έκαναν τον σταυρό τους για την ερμητικά κλειστή σωρό του άτυχου ασθενή που βγήκε από το δεύτερο ασθενοφόρο. Η υπόθεση έκλεισε. Ήμασταν ένα αχτύπητο ζευγάρι.

Έμεινα δύο μέρες σε κανονικό δωμάτιο νοσηλείας πριν η κατάσταση μου επιδεινωθεί ραγδαία. Το στήθος μου πήρε φωτιά και με αφάνταστο κόπο και πόνο το δρόσιζα με τις φτωχές αναπνοές που κατάφερνα να πάρω. Την τρίτη ή τέταρτη μέρα με έβαλαν στην εντατική. Έγινα ένα βιονικό πλάσμα, με οργανικά αλλά και πλαστικά και μεταλλικά μέλη που ανέπνεαν για τους πνεύμονες μου, κατουρούσαν για την κύστη μου και έτρωγαν απευθείας από τον οισοφάγο μου. Ίσως δεν έκανα τίποτε μόνος μου. Δεν μπορούσα να μην σκεφτώ πως κάπως έτσι θα ένιωσε και ο δύσμοιρος Ισίδωρος με την πλαστική σακούλα στο κεφάλι. Του έδινε, όμως, τόσο μεγάλη ευχαρίστηση και ηδονή και νικούσε τα προβλήματα στύσης που είχε. Αναρωτιόμουν αν ίσως πράγματι φώναζε εκείνο το βράδυ τη λέξη ασφαλείας που συμφωνήσαμε πως θα φώναζε εάν νόμιζε πως ξεφεύγει η κατάσταση. Ίσως τη φώναξε, την ούρλιαξε, αλλά εγώ έκανα πως δεν άκουγα. Σκεφτόμουν τον Γεράσιμο. Ναι, ναι, τη φώναξε:

«Καραντίνα, καραντίνα γαμώτο μου».

Με την άκρη του ματιού μου κοιτούσα την κορδέλα στην οθόνη της τηλεόρασης:

«Κρούσματα: 1678, ΜΕΘ: 199, Νεκροί: 201».

Σε λίγο θα άλλαζαν τα νούμερα. Άραγε θα μπορούσα να με δω στους αριθμούς;

202.

Related posts:

  1. Ασύγχρονη εκπαίδευση
  2. Νότες κορυφής
  3. Ο «Χαϊκουιός»
  4. Ηλεκτρισμός
  5. Ζώντες Ζάννες
  6. Rage
  7. Το νήμα της ζωής μας
  8. Να με φωνάζετε «Ατυχία»
  9. Σε κίνηση
  10. Έπεσε η κοπέλα
  11. Η τελευταία νύχτα
  12. Τα μάτια στο σκότος έστρεψα
  13. Κλωνοποιείται ο έρωτας;
  14. Πρίσμα
  15. Χρωματιστός καθησυχασμός
  16. Το προφίλ της δολοφόνου
  17. Χείλη σκισμένα
  18. Γευσιγνωσία
  19. Μελαγχολία
  20. Εκείνη και η Άλλη