Ημερολόγιο Θηβών

Στα γόνατα πέφτω και σκάβω.
Χωρίς αξίνα, χωρίς φτυάρι.
Με τα χέρια, τα νύχια, τους αγκώνες.
Σίγουρος πως όχι βαθιά πολύ, θα βρω
αρχαίους κίονες, όπλα και αγάλματα.
Χωρίς τη βοήθειά μου, μάταιοι θα πάνε οι αγώνες τους,
για να αναπνεύσουν.

Πώς και δεν σκέπασε όλη την πόλη το νέο της Μουσείο;
Μέσα στα τούβλινα της τείχη να τη βάλει
και μόνο σαν την ομορφύνει να μας την επιστρέψει πάλι;
Απλώνεται η Θήβα γύρω μου, κακόγουστο αστείο,
γεμάτη ως είναι, με άθλια ερείπια.
Μην τύχει δα και καμιά αρχαία πέτρα βρεθεί.
Μια κεφαλή, ένας κούρου κορμός, ένας βραχίονας σπασμένος.

Ακούω τις πινακίδες στις οδούς της να μιλάνε,
μόλις το σκοτάδι την ασκήμια κρύψει.
Τότε τα άθλια δρομάκια με ονόματα μεγαλοπρεπή,
Αντιγόνη, Ηλέκτρα, Μύρτιδα
και Κρέοντας και Ισμήνη
λένε χωρίς ήχο στίχους
από τις τραγωδίες που παιχτήκαν στα θεμέλια τους.

Σκουπίδια, κρύβουν την αιώνια των προγόνων μου ήβη.
Ίσως και να τη προστατεύουν από ανθρώπους χαμερπείς.
Σίγουρος πως σαν φανεί κάποιου Θεού το μέλος,
θα σπεύσουνε να κτίσουν.

Σκύβω με τα χέρια ματωμένα, κυνηγώντας, ξέρω, χίμαιρα.
Πιο φρόνιμο, στ’ αλήθεια θα ‘ταν να γράφω ποίηση.
Μα τώρα, φίλε αναγνώστη, σου ζητώ μία μεγάλη χάρη,
κάποιος να βρεθεί να μου πληρώσει αύριο την εγγύηση.
Για παραβίαση ιδιοκτησίας με έχουν συλλάβει οι καταπατητές!

No related posts.