Ένας άλλος Οδυσσέας (μέρος 2ο)

Χρώμα είναι η ένταση. Το κόκκινο, για παράδειγμα, είναι πιο έντονο από το μαύρο. Είναι ένα χρώμα εκρηκτικό. Κόκκινο. Υπάρχουν πολλές αποχρώσεις κόκκινου χρώματος. Είναι τα συνηθισμένα και αδιάφορα, αλλά είναι και εκείνα τα ξεθωριασμένα, που αφήνουν την υπόνοια ότι κάποτε υπήρξαν κόκκινα της φωτιάς. Εκείνα τα λίγο πιο ταλαιπωρημένα. Τα ξεθωριασμένα και ταλαιπωρημένα κόκκινα δεν παύουν να είναι κόκκινα που θυμίζουν πόλεμο, άλλες φορές αληθινό και άλλες φορές ψεύτικο. Και όταν λέω ψεύτικο, έχω στο μυαλό μου εκείνον τον πόλεμο που κάνει η ψυχή για να επιβιώσει. Έναν πόλεμο εσωτερικό, που φανερώνει ψυχική δύναμη και ενέργεια που δεν καταλαγιάζει. Αυτό, λοιπόν, το έντονο κόκκινο της αποφασιστικότητας και της αγάπης, γιατί δεν μπορείς παρά να αγαπήσεις με ένα τέτοιο κόκκινο, είναι εκείνο που αναδεικνύει το κουράγιο και μας κάνει να προσέξουμε τον κ. Νίκο, που πλέει στην Τσιμισκή πάνω στη δική του «Σχεδία». Ο κ. Νίκος δεν κουβαλάει απλά ένα κόκκινο γιλέκο στις πλάτες του, αλλά κουβαλάει μία ζωή και μία προσωπικότητα γεμάτη αξίες. Το λιγότερο που του αξίζει είναι η «Καλημέρα» που έχεις να του πεις.

Κεφάλαιο 3

Ήμουν σε ένα από τα πιο αξιόλογα συνδικάτα-σωματεία στην Ελλάδα, το οποίο έχει τραβήξει πάρα πολλά, και εγώ μαζί του. Τα συνδικάτα και οι ομοσπονδίες, εδώ, λένε ότι είναι ανεξάρτητα, αλλά πρόσκεινται σε διάφορα πολιτικά κόμματα. Εγώ ήμουν, όντως, ανεξάρτητος και παρόλο που δεν υπαγόμουν σε κανένα κόμμα, όλες οι ομάδες με ήθελαν μαζί τους. Από το 1984 μέχρι το 2012.

Έχω περάσει πάνω από εξήντα δικαστήρια για παράνομες απεργίες και για ένα σωρό λόγους. Μέχρι και στον Άρειο Πάγο έχω φτάσει για κατηγορία, η οποία βεβαίως αναιρέθηκε. Όσον αφορά τα δικαστήρια, υπερασπιζόμουν το δίκαιο μέχρι τέλους. Για το δίκαιο έβαζα πίσω τους φόβους μου και πάλευα.

Αποφάσισα να γίνω συνδικαλιστής, κυρίως επειδή ήθελα να υπερασπίζομαι τον άνθρωπο. Είναι μία στάση ζωής που θα έχω πάντα. Από μικρό παιδάκι είμαι έτσι. Δεν επέτρεπα τα μεγαλύτερα παιδάκια να χτυπάνε τα μικρότερα. Έμπαινα εγώ στη μέση και τελικά χτυπούσαν εμένα. Αλλά δεν πειράζει, τα κατάφερνα. Γνώμονάς μου στη συνδικαλιστική μου δράση ήταν αυτό.

Όλη η ζωή είναι βασισμένη στις αξίες. Θεωρώ ότι είμαι άνθρωπος με αξίες και οι αξίες μου είναι αυτές που συνεχώς με εξελίσσουν. Εάν θα έμενα κάπου μόνο με αυτά τα οποία με συμφέρουν, δεν θα ήμουν τόσο ικανοποιημένος όσο σήμερα. Κάθε μέρα που περνάει για μένα είναι και μεγαλύτερη ευτυχία, άσχετα με το τι βιώνω. Κάθε μέρα είμαι περισσότερο ευτυχισμένος από όλες τις προηγούμενες.

Κεφάλαιο 4

Με τη Ματίνα και τα παιδιά μας, τον Κωνσταντίνο και τη Θεοδώρα, πήγαμε στη Ρόδο. Ανοίξαμε ένα μικρό κατάστημα με τουριστικά, το οποίο δεν πήγε καλά. Γυρνώντας από τη Ρόδο, το 2010, αφού έχουμε αποτύχει οικονομικά, ξέσπασε και κρίση στην Ελλάδα. Αναγκαστικά, μένουμε στο σπίτι της πεθεράς μου. Παίρνει μία σύνταξη με την οποία ζούμε όλοι. Ψάχνουμε να βρούμε κάποια δουλειά. Δεν βρίσκουμε. Τελικά, φεύγουμε, πάμε στην Αυστρία. Άλλα περιμένεις, άλλα βρίσκεις…

Πήγαμε να δουλέψουμε σε εστιατόριο. Άλλο το κόστος ζωής, άλλη αμοιβή, άλλοι οι χρόνοι εργασίας. Γυρίσαμε πίσω ξανά. Συνεχίσαμε να ψάχνουμε. Φύγαμε για Γερμανία. Μία από τα ίδια. Γυρίσαμε πίσω και από εκεί. Πλέον, όμως, είχαμε αρχίσει να γεμίζουμε με άγχος και ανασφάλεια. Δεν τα βγάζαμε πέρα και είχαμε μικρά παιδιά. Πάμε Αλεξανδρούπολη, σε θερμοκήπια. Εκεί ήταν πολύ δύσκολα και δεν υπήρχαν προοπτικές να πάρουμε τα παιδιά. Με αυτά και με εκείνα, από το 2010 φτάσαμε στο 2015. Κάποια στιγμή, η γυναίκα μου παίρνει την απόφαση και μου λέει να χωρίσουμε.

Το καταλαβαίνω.

Αλλά τεράστιος πόνος για μένα.

Εγώ δεν έχω εγκαταλείψει ποτέ τίποτα.

Η δεύτερη επίσημη εγκατάλειψη.

Να σε εγκαταλείπουν οι ανθρώποι… Δεν το δέχομαι!

Ψυχολόγοι, ψυχίατροι, φίλοι από τους γιατρούς του κόσμου. Με κρατήσανε. Με βοήθησαν να δω μέσα μου πιο βαθιά. Να κατανοήσω αυτό που μου συμβαίνει…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Related posts:

  1. Ένας άλλος Οδυσσέας (μέρος 1ο)