Ημέρα Νο «Άγνωστο»

Το ξυπνητήρι δεν χτυπάει πια! Μα γιατί να χτυπήσει άλλωστε; Ποιος σε περιμένει; Η δουλειά έχει σταματήσει εδώ και μέρες! Μη ρωτήσεις τον εαυτό σου πόσες… Δεν θυμάσαι… Το τηλέφωνό σου δεν χτυπάει πια! Οι εκκρεμότητες είναι πλέον στοιβαγμένες και αραχνιασμένες, αλλά δεν σε νοιάζει, γιατί δεν ξέρεις για ποιον λόγο πρέπει να σταματήσουν να είναι εκκρεμότητες σήμερα, αφού κατά πάσα πιθανότητα και αύριο και μεθαύριο τον ίδιο χαρακτηρισμό θα έχουν, μιας και η απομόνωση δεν φαίνεται να έχει τέλος, αν και οι συνέπειές της είναι ορατές και διόλου αμελητέες.

«Μαμά, γάλα!», φωνή-σήμα ότι ξεκινά η μέρα. Μία μέρα σαν όλες τις προηγούμενες που θα επαναληφθεί με τρόπο που δύσκολα θα τον αντιληφθείς, πλέον, γιατί δεν έχει σε τίποτα να σε εκπλήξει. Ανοίγεις παράθυρα, λοιπόν! και… τι θα μαγειρέψεις; Πρέπει να βάλεις πλυντήριο. Πόσα ασιδέρωτα μαζεύτηκαν πάλι; Οι αιώνιες -μοναδικές- ερωτήσεις που βασανίζουν καθημερινά όσους ηθελημένα ή αθέλητα κρύφτηκαν στο καβούκι τους φοβούμενοι τα χειρότερα (Τάχα υπάρχουν χειρότερα; ). Θα συμμαζέψεις τα ασυμμάζευτα που θα ξαναγίνουν ασυμμάζευτα περί τις τουλάχιστον τριάντα φορές μέχρι να τελειώσει αυτή η -όποια- μέρα, θα φτιάξεις δεκατιανό και μεσημεριανό και απογευματινό, θα κοιμήσεις τα μικρά, όχι για να ξεκουραστούν αυτά, αλλά για να κάνεις καμιά δουλειά εσύ, θα παίξεις, θα μαλώσεις, θα φωνάξεις, θα τραγουδήσεις, θα φτάσει η ώρα του ύπνου -όχι πριν τα μεσάνυχτα- και τότε θα σκεφτείς: «Μήπως πρέπει να μπω από αύριο σε πρόγραμμα; Μήπως να ξυπνήσω αξημέρωτα να διαβάσω ή να γράψω τίποτα; Μήπως να προσποιηθώ πως αύριο θα είναι μία φυσιολογική μέρα;». Και μέχρι να απαντήσεις όλα αυτά από μέσα σου έχεις κοιμηθεί, γιατί απλά έχεις βαρεθεί…

Μήπως όμως δεν είναι όλα έτσι; Μήπως η αβεβαιότητα της απομόνωσης είναι μία ευκαιρία ανακάλυψης των ατομικών σου ορίων; Μήπως η αναγκαία καθημερινότητα σε βάζει σε σκέψεις αναφορικά με τις επιλογές που είχες, που έκανες, που θα ήθελες ή θα έπρεπε να προκρίνεις; Μήπως η μονότονη ρουτίνα δεν είναι παρά μία ακόμα δοκιμασία που έβαλες εσύ στον εαυτό σου; Όχι, δεν είναι οι συνθήκες που βρήκες, είναι οι καταστάσεις που έφτιαξες. Όχι δεν είναι που τα σκέφτηκες αλλιώς, είναι που τα ήθελες αλλιώς. Όχι δεν είναι που δεν μπόρεσες, είναι που δεν προσπάθησες. Άραγε τα σκέφτηκες όλα αυτά τώρα; Μήπως απλά… αργία σκέψεις κατεργάζεται;

«Μαμά, γάλα!», φωνή-σήμα ότι ξεκινά η μέρα… νούμερο «Άγνωστο» στην απομόνωση.

Related posts:

  1. Χρωματιστός καθησυχασμός
  2. Χείλη σκισμένα
  3. Κλωνοποιείται ο έρωτας;
  4. Η τελευταία νύχτα
  5. Να με φωνάζετε «Ατυχία»
  6. Το νήμα της ζωής μας
  7. Εμείς ολιγωρήσαμε