Λίβερπουλ: Τι φέρνει το… σπάσιμο της κατάρας;

Είναι αλήθεια ότι στο Νησί η κατάκτηση της Premiership αποτελεί το «ιερό δισκοπότηρο» για κάθε ομάδα, ούσα πιο σημαντική και από μία κούπα Champions League. Η Λίβερπουλ έχει να γευτεί αυτή τη χαρά από το 1990. Είναι πολλά τα 29 χρόνια, κακά τα ψέματα… Και το γεγονός αυτό δίνει τροφή για ειρωνεία σε όλους τους haters των «κόκκινων». Η φετινή πορεία της ομάδας δείχνει ότι το σπάσιμο της… κατάρας επιτέλους έρχεται!

Η ομάδα του Μέρσεϊσάιντ αποδίδει ένα ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο και πείθει ακόμα και τους πιο δύσπιστους ότι η 19η κούπα είναι έτοιμη να στηθεί στις προθήκες του «Άνφιλντ». Ποιοι είναι, όμως, οι λόγοι πίσω από αυτό το απολαυστικό σύνολο, στο οποίο όλοι βγάζουν το καπέλο;

Κατά τη γνώμη μου, η φετινή Λίβερπουλ έχει την ευτυχία να διαθέτει ένα ιδανικό κράμα προπονητή και παικτών. Το γλυκό, κοινώς, ήρθε κι έδεσε. Ας ξεκινήσω με τον Γιούργκεν Κλοπ. Ένας… ωραίος τρελός, η ιδιοσυγκρασία του οποίου ταίριαξε άριστα στο DNA της Λίβερπουλ. Σε καμία περίπτωση, ο 52χρονος Γερμανός δεν θα κολλούσε σε ομάδες τύπου Ρεάλ Μαδρίτης ή Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Αυτή η άυλη αύρα της ομάδας ήρθε να ταιριάξει κουτί στον χαρακτήρα του. Ο Κλοπ είναι ένας άνθρωπος ιδιαίτερος. Εκδηλωτικός και συνάμα σοβαρός, διορατικός και καλός γνώστης της μπάλας. Σιχαίνεται τις «βεντέτες», επιλέγει παίκτες που ταιριάζουν ακριβώς στη φιλοσοφία του. Δημιούργησε, λοιπόν, ένα σύνολο χωρίς βαρύ σέντερ φορ, με παίκτες που συνεχώς αλλάζουν θέσεις, μαρκάρουν ακατάπαυστα και διαθέτουν εξαιρετική φυσική κατάσταση. Κοινώς, πνίγουν τον αντίπαλο.

Και ας συνεχίσω με τους παίκτες. Ο τερματοφύλακας -βλ. Άλισον- εμπνέει την απόλυτη εμπιστοσύνη. Τα δύο μπακ οργώνουν ολόκληρη την πλευρά και, κατ’ εμέ, αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους. Ο εργάτης Ρόμπερτσον και ο καταπληκτικός Αλεξάντερ – Άρνολντ. Στο κέντρο της άμυνας, ο καλύτερος στόπερ του κόσμου, ο Βιργκίλ Φαν Ντάικ. Εξαιρετικός με την μπάλα στα πόδια, ευέλικτος και σκόρερ όποτε χρειάζεται. Στη μεσαία γραμμή, θα σταθώ στους Φαμπίνιο και Βαϊνάλντουμ. Παίκτες που γνωρίζουν άριστα τη θέση, με ανασταλτικές ικανότητες ο πρώτος και με συνδυασμό αμυντικής ευφυΐας και δημιουργικότητας ο δεύτερος.

Όσον αφορά την επιθετική τριπλέτα (Μανέ, Σαλάχ, Φιρμίνο), πρόκειται για έναν συνδυασμό συλλογικότητας και ατομικού ταλέντου. Οι τρεις τους λειτουργούν σαν ένας, διατηρώντας παράλληλα τα δικά τους χαρακτηριστικά. Ο Μανέ είναι ένας δαιμόνιος παίκτης, που θα κολλούσε άνετα σε οποιαδήποτε ομάδα. Βρίσκεται… παντού, έχει ιδανικά κοντρολαρίσματα και επιθετική δεινότητα. Ο Μο (βλ. Σαλάχ) δίνει το κάτι διαφορετικό. Πεισματάρης (όταν το θέλει…), με απίστευτη ντρίμπλα σε μικρό χώρο, βάζει το αλατοπίπερο στο παιχνίδι της Λίβερπουλ. Όσο για τον Φιρμίνο, είναι κινητικός, αέρινος, με ικανότητα να βρίσκεται στη σωστή θέση την κατάλληλη στιγμή. Αν προστεθεί η εμπειρία του Μίλνερ (πολύ σημαντική η αποτελεσματικότητά του στις εκτελέσεις πέναλτι), το πάθος του Χέντερσον, το ταλέντο του Οξλέιντ-Τσαμπερλέιν, το παζλ ολοκληρώνεται.

Φυσικά, ο ρόλος του κόσμου δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί. Οι φίλαθλοι της Λίβερπουλ είναι διαφορετικοί από κάθε άλλον στην Αγγλία. Η εκδηλωτικότητά τους είναι κάτι το μοναδικό, κάτι που παραδέχονται ακόμα και οι αντίπαλοι. Το τραγούδισμα του “You’ll never walk alone” αποτελεί ένα από τα must του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Με άλλα λόγια, η δύναμη που δίνουν στους παίκτες είναι μοναδική.

Κάπως έτσι, λοιπόν, οι «κόκκινοι» βαδίζουν προς την κατάκτηση του τίτλου της Premier League και αφήνουν στους φιλάθλους τους ελπίδες για την απαρχή μίας νέας εποποιΐας. Άλλωστε, το πλάνο του Κλοπ εφαρμόζεται στο έπακρο. Τον Οκτώβριο του 2015, κατά την παρουσίασή του από την ομάδα, είχε πει: «Αν μείνω εδώ για τέσσερα χρόνια, θα έχουμε κατακτήσει έναν τίτλο». Τον περασμένο Μάιο μπήκε στο… τσεπάκι το Champions League. Ακολούθησαν το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων και, πλέον, η Λίβερπουλ είναι έτοιμη για το «ιερό δισκοπότηρο».

No related posts.