Μόνο οι τρελοί

Πάντοτε απορούσα πώς,
ο δαιμόνιος του σκακιού εφευρέτης,
ενώ τον αντάμειψε με τίτλο και βαθμό
χρίζοντας τον αξιωματικό,
οι σκακιστές τον έλεγαν τρελό.

Ίσως σκέφτηκα γιατί,
στο σκάκι που ’ναι μάχη εικονική,
ο στρατιώτης μόνος του δεν εφορμεί,
εάν από τρελό ηγέτη δεν παρασυρθεί.

Γι’ αυτό και τον σχεδίασε,
ώστε σε μεγάλες αποστάσεις να κινείται.
Από οίστρο και τρέλα μανική να εμφορείται.
Το όπλο του να ’χει βεληνεκές,
όσες πεδιάδες μπρος του βρίσκει ανοιχτές.

Και πάλι όμως δεν μπόραγα να εξηγήσω,
έναν αξιωματικό τόσο κοντόφθαλμο.
Περιορισμένος σε ένα χρώμα,
στο μαύρο ή στο άσπρο μόνο ν’ άρχει.
Να τον πλαγιοκοπούν
Και να τον τρώει το χώμα.

Νομίζω πως στις λέξεις βρήκα την ερμηνεία.
Ο εφευρέτης που τον έχρισε αξιωματικό,
τον προίκισε, όχι με στέμμα κληρονομικό,
αλλά με κώδικα αξιακό.

Και δεν μπορεί αυτό παρά να είναι
εκείνου η κατάρα και η ευχή,
που πάντοτε όποιον έχει αξία ακολουθεί,
σαν στίγμα ασθένειας εκ γενετής,
σαν ουλή στο πρόσωπο που δεν θα χαθεί.
Όποιο κι’ αν είναι το χρώμα των αξιών τους
να παρεκκλίνουν στη ζωή τους δεν μπορούν.
Οι εύκαμπτοι πάντα θα τους λοιδωρούν
και οι ευλύγιστοι τρελούς θα τους αποκαλούν.

Αυτοί οι τρελοί δεν βρίσκονται στη γέφυρα,
μα το έμβολο στην πλώρη αποτελούν.
Στις γραμμές της συντήρησης ορμούν
και μπαίνουν, όπως λες Μανώλη, ξαφνικά
και αναστατώνουν τις στέρεες παρατάξεις.
Εκτός από τρελούς λοιπόν και στους ήρωες
πρέπει να τους κατατάξεις.

Related posts:

  1. Ποιος φεύγει από τον Παράδεισο;
  2. Να με φωνάζετε «Ατυχία»
  3. Rage
  4. Επτά χρόνια στο Θιβέτ
  5. Ζώντες Ζάννες
  6. Προς τιμήν του πρωτοπόρου Howard Phillips Lovecraft
  7. Σε παιχνίδι στημένο
  8. Leap of faith