Ξεψαχνίζοντας έναν υπέροχο… «Βλάκα»

Την Τρίτη 14 Ιανουαρίου, σε γνωστό μπαρ της Αθήνας, η Μαρίζα Ρίζου προσκάλεσε συγγενείς, φίλους, συνεργάτες και δημοσιογράφους, σε ένα πάρτι για τον τρίτο της προσωπικό δίσκο, με τίτλο «Πόσο Βλάκας», που κυκλοφόρησε στις 9 Δεκεμβρίου από τη Walnut Entertainment.

Παίρνοντας κανείς στα χέρια του τον «Βλάκα», το εξώφυλλο τον προϊδεάζει ότι ο δίσκος αυτός ελάχιστη σχέση θα έχει με τους δύο πρώτους δίσκους της ταλαντούχας καλλιτέχνιδας. Χωρισμένο ίσα σε άσπρο και μαύρο, σχηματίζει έναν τοίχο, που υποδεικνύει, ουσιαστικά, την ίδια τη ζωή, με τις χαρές και τις λύπες της, το φως και το σκοτάδι της. Η Μαρίζα, φορώντας ένα λευκό σύνολο και στρεφόμενη προς τη λευκή πλευρά του τοίχου, παίρνει καταρχάς ξεκάθαρη θέση υπέρ του φωτός. Παράλληλα, όμως, στεκόμενη και ακριβώς στη μέση, δεν παραλείπει να τονίσει ότι έχει και αυτή τις σκοτεινές της στιγμές.

Βέβαια, ακόμη και μέσα στις πιο χαρούμενες συνθήκες μπορεί κανείς να βρει και ψήγματα ασχήμιας, τα οποία πρέπει να είναι διατεθειμένος να αγνοήσει, ενώ, από την άλλη, μέσα από τις άσχημες καταστάσεις, μπορεί, αν πραγματικά το θέλει, να φτάσει στην ομορφιά της ζωής. Έτσι, το άσπρο τμήμα του τοίχου, έχει κάποια σημάδια στο κάτω μέρος του, που παραπέμπουν σε υγρασία, η οποία, ωστόσο, μπορεί να παραβλεφθεί για όποιον είναι διατεθειμένος να ζήσει πάση θυσία στο φως και, αντίστοιχα, το μαύρο τμήμα σιγά-σιγά ξεθωριάζει και αποκτά ένα χρώμα πιο ανοιχτό, καθώς και η ίδια η Μαρίζα του έχει γυρίσει την πλάτη.

Καθαρά μουσικά, ο δίσκος είναι αυτό που λέμε «μία στο καρφί και μία στο πέταλο», και πάλι αντικατοπτρίζοντας την ίδια τη ζωή. Περιλαμβάνει συνολικά οχτώ κομμάτια, τρία εκ των οποίων, το «Ας γελάμε συχνά», το «Ανάμεσα στ’ άστρα» και το «Κάποιος να με σύρει», είχαν ήδη κυκλοφορήσει, ενώ και το ομώνυμο τραγούδι του album, με τίτλο «Πόσο βλάκας» ήταν, επίσης, γνωστό, καθώς η Ρίζου το έχει συμπεριλάβει στα lives της από πέρυσι, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για ένα τραγούδι που είναι αφιερωμένο στον «πιο γλυκό βλάκα του κόσμου».

Πρώτο τραγούδι της track list είναι το «Αλλιώτικο παιδί», που έχει ξεχωρίσει για τον στίχο του (Σταύρος Σταύρου) και την ενορχήστρωσή του. Η Μαρίζα υπογράφει τη μουσική ενός μοντέρνου χασάπικου, με επιρροές (αλλά και σαφέστατα το δικό της στίγμα) από τον Goran Bregovic (και το θρυλικό «Θεός αν είναι»), που μιλά για τον αναίτιο φόβο, τον οποίο, πολλές φορές -ηθελημένα ή αθέλητα-, μας εμφυσά η κοινωνία στην οποία ζούμε. Όπως και να ‘χει, βέβαια, ο άνθρωπος έχει εκ γενετής την ανάγκη να στρέφεται στα αγαπημένα του πρόσωπα για μία αγκαλιά, για τη φροντίδα και τη βοήθειά τους.

Το συναίσθημα αυτό, εξάλλου, εκφράζεται και στο «Κάποιος να με σύρει», των Θέμη Καραμουρατίδη και Γεράσιμου Ευαγγελάτου, κομμάτι που, αρχικά, γράφτηκε για τις ανάγκες του θεατρικού μιούζικαλ «Απλή Μετάβαση», στο οποίο πρωταγωνίστησε η Μαρίζα, πέρυσι τον χειμώνα. Ουσιαστικά, το τραγούδι αυτό είναι ένας ύμνος στη μη τελειότητα. Δεν γίνεται να τα γνωρίζουμε όλα και είναι εντάξει να μην τα γνωρίζουμε όλα και να ζητάμε, όταν πέφτουμε, τη βοήθεια των δικών μας ανθρώπων για να ξανασηκωθούμε. Υπό αυτήν την έννοια, λοιπόν, «Αλλιώτικο παιδί» και «Κάποιος να με σύρει» αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Είναι ένας δίσκος, στον οποίο, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε, ότι η Ρίζου καταθέτει την ψυχή της και την αλήθεια της (το είπε, άλλωστε, και η ίδια, στις δηλώσεις της, τη βραδιά της παρουσίασης)! Χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης διαπίστωσης είναι το κομμάτι Νο6, με τίτλο «Τα πρώτα μου Χριστούγεννα», το οποίο αποτελεί ουσιαστικά μία εξομολόγηση της ίδιας της καλλιτέχνιδας προς τον πατέρα της και απηχεί τον φόβο της απώλειας των αγαπημένων μας προσώπων και, ειδικά, των γονιών μας. Απώλεια που γίνεται εντονότερη την περίοδο των χριστουγεννιάτικων εορτών, που κατ’ εξοχήν αποτελούν μέρες γαλήνης και οικογενειακής ζεστασιάς.

Παράλληλα, στον δίσκο υπάρχει, επίσης, κι ένα τραγούδι που λέγεται «Ενός λεπτού σιγή» και είναι αφιερωμένο σε μία γυναίκα που δεν δίστασε να αφήσει το βόλεμα και την ησυχία της και να διεκδικήσει την απόλυτη ευτυχία και τον άντρα με τον οποίο ήταν πραγματικά ερωτευμένη. Η προσπάθειά της, αν και ανεπιτυχής, ενέπνευσε τη Μαρίζα να γράψει ένα δυναμικό μοιρολόι, «για τους έρωτες εκείνους που δεν πρόλαβαν να ζήσουν», και να μας χαρίσει ένα από τα συγκλονιστικότερα τραγούδια των τελευταίων ετών στην ελληνική δισκογραφία.

Από εκεί και πέρα, προσωπικά με συγκινεί πολύ και το κομμάτι που έχει τον τίτλο «Όλος ο κόσμος χόρευε», σε μουσική Αίσωνα Χαρατσάρη και στίχους Μαρίζας Ρίζου και Αίσωνα Χαρατσάρη. Πρόκειται για ένα ρυθμικό Balkan τραγούδι (εντοπίζονται και εδώ ενορχηστρωτικές επιρροές από τη συνεργασία του Goran Bregovic με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη), που, όμως, φέρει τη «Σαββοπουλική» αισθητική της ενότητας και της ομοψυχίας και δείχνει πώς μέσα από την κοινή τους ανάγκη για χορό και διασκέδαση, οι άνθρωποι πρέπει, επιτέλους, να αντιληφθούν ότι ο μόνος πραγματικά δρόμος προς την ατομική ευημερία είναι η συλλογική ευημερία, που μπορεί να επέλθει αποκλειστικά μέσω της ειρηνικής συμβίωσης με τους άλλους ανθρώπους, χωρίς οι μεν να νοιάζονται για την κοινωνική τάξη, τη θρησκεία, τη χώρα καταγωγής ή τις σεξουαλικές προτιμήσεις των δε.

Στον λόγο που έβγαλε η Μαρίζα τη βραδιά της παρουσίασης ανέφερε συγκινημένη μία ατάκα από την αγαπημένη της ταινία, πως «η ευτυχία και η επιτυχία δεν έχουν καμία αξία, αν δεν έχεις ανθρώπους να τις μοιράζεσαι». Εγώ θα πω ότι ο δίσκος «Πόσο βλάκας» αξίζει να έχει, και θα έχει, κάθε επιτυχία -κάνοντάς την να νιώσει ευτυχισμένη- και όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μαζεύτηκαν για να γιορτάσουν μαζί της την κυκλοφορία του είναι η απόδειξη ότι η επιτυχία αυτή θα λάβει τις μεγαλύτερες δυνατές διαστάσεις!

Προφίλ δίσκου – Συντελεστές

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Μαρίζα Ρίζου
Παραγωγή: Ρένος Παπασταύρος
Ενορχήστρωση Πνευστών & Εγχόρδων / Κιθάρες: Δημήτρης Σιάμπος
Μίξεις: Λευτέρης Σαμψών
Mastering: Γρηγόρης Γαλάνης
Τσέλο: Άρης Ζερβας
Βιολί: Κωνσταντίνος Καριτζής
Κοντραμπάσο / Synth Bass: Γιώργος Μουχτάρης
Πιάνο: Μάρκος Χαϊδεμένος
Τύμπανα: Παναγιώτης Κωστόπουλος
Τρομπέτα: Βαγγέλης Κατσαρέλης
Τρομπόνι: Jim Σταρίδας
Σαξόφωνο: Δημήτρης Καραγιάννης
Τούμπα: Παναγιώτης Καμβυσίδης
Artwork: Κωνσταντίνος Μπελιάς

No related posts.