Η αβάσταχτη βαρύτητα των 178 «όχι»

Ανήμερα της Παγκόσμιας Μέρας για την Εξάλειψη της βίας κατά των Γυναικών (25 Νοεμβρίου), η Βουλή των Ελλήνων καταψήφισε τη συνταγματική αναθεώρηση που αφορά, μεταξύ άλλων, και την προστασία τους. Συγκεκριμένα, καταψήφισε την τροποποίηση που απαγορεύει τις διακρίσεις βάσει φύλου, ταυτότητας φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού κι αναπηρίας.

Οι 178 εκ των 300 που δεν υποστήριξαν την τροποποίηση ισχυρίζονται ότι είναι περιττή, καθώς η νομοθεσία καλύπτει τις εν λόγω ομάδες. Με άλλα λόγια, κρίνουν πως το άρθρο 5 παρ. 2 του Συντάγματος που προβλέπει πως «όλοι όσοι βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων» είναι ήδη αρκετά… μεγαλόψυχο και δεν επιδέχεται προσθηκών.

Ποια η σημασία αυτής της καταψήφισης λοιπόν;

Με ένα άρθρο του στο t-zine.gr ο δικηγόρος, συνήγορος πολιτών και οργανώσεων σε υποθέσεις παραβίασης ανθρώπινων δικαιωμάτων και αρθρογράφος, Βασίλης Σωτηρόπουλος, δίνει την απάντηση του: «Είναι μία ημέρα ήττας για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα. Οι βουλευτές αυτοί παραδέχτηκαν με τον πιο δημόσιο και επίσημο τρόπο ότι δεν εκπροσωπούν όλους τους πολίτες και δεν ενδιαφέρονται για την ίση μεταχείριση των πολιτών, αλλά, αντίθετα, επικροτούν τις διακρίσεις και προτίθενται να υποδεχθούν νομοθετικές προτάσεις που τις εμβαθύνουν, γιατί αυτό σημαίνει το άρθρο που καταψήφισαν, φρένο στον νομοθέτη.

Οι βουλευτές αυτοί είναι αντίθετοι στις ευρωπαϊκές αξίες, όπως έχουν καθιερωθεί στο άρθρο 5β της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στο άρθρο 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. Ομολογούν ότι είναι υπεύθυνοι ατομικά και αναδρομικά, αλλά και για το μέλλον, για όλες τις αυτοκτονίες, τους αποκλεισμούς, την κακοποίηση, την απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση, τις δολοφονίες, την άρνηση αναγνώρισης υπαρχουσών οικογενειών, τον εργασιακό αποκλεισμό, τον αποκλεισμό από την κοινωνική ασφάλιση και το δημόσιο σύστημα υγείας, τον αποκλεισμό από το εκπαιδευτικό σύστημα, από τη συμμετοχή στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας, τον σεβασμό τελικά της ανθρώπινης αξίας των ΛΟΑΤΚΙ ανθρώπων».

Επιπλέον, σε άλλο άρθρο του στο ίδιο site, σχετικά με την ελλιπή συνταγματική προστασία των εν λόγω διακρίσεων, αναφέρεται στην πρακτική δυσκολία εντός του νομικού πλαισίου, που παρατείνεται από την καταψήφιση της αναθεώρησης: «Είμαστε, λοιπόν, υποχρεωμένοι μετά την άρνηση της αναθεωρητικής Βουλής για θεσμοθέτηση της εν λόγω απαγόρευσης διακρίσεων να επικαλούμαστε πλήθος διατάξεων του Συντάγματος, από τις οποίες θα μπορούσε να απορρέει αυτή η προστασία, όπως έπραξε το ΣτΕ για την ακύρωση του ομοφοβικού προστίμου. Η ρητή κατοχύρωση θα βοηθούσε ασύγκριτα αυτό το έργο».

Το άρθρο 21 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε.:

Οι νόμοι δεν συνεπάγονται την αυτόματη εξάλειψη των διακρίσεων και την εγκαθίδρυση της ισότητας, ειδικά σε μία χώρα κάθε άλλο παρά περήφανη για την ευνομία της, ωστόσο είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει το κράτος για την προστασία όλων εντός της επικράτειάς του. Προς ενημέρωση όσων πιστεύουν ότι οι περαιτέρω προσθήκες στο άρθρο 5 είναι «περιττές», το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας κατέγραψε 27 περιπτώσεις βιαιοπραγίας εις βάρος ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων το 2018, ενώ, και σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα η Ελλάδα, βρίσκεται στον πάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά την ισότητα των φύλων. Κρίνεται αναγκαία η παράθεση των ερευνών, καθώς φαίνεται πως μόνο τέτοια πειστήρια, ίσως, έχουν κάποια ισχύ στο μυαλό της ετεροφυλόφιλης αρσενικής πλειονότητας που πρωτοστατεί στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Η γεμάτη σεξισμό καθημερινότητα περνάει απαρατήρητη σε υπερβολικά μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων, που δεν θίγονται απ’ αυτόν, και, καθώς φαίνεται, σ’ αυτούς ανήκουν και οι περισσότεροι βουλευτές μας, οι οποίοι όχι απλά στέκουν αδρανείς μπροστά στις διακρίσεις, αλλά και τις διατηρούν αλώβητες. Γιατί, και μέχρι πότε;

No related posts.