Γιατί να πάρεις ζωάκι αν δεν το θέλεις;

Από μικρός έμαθα να αγαπώ τα ζώα συντροφιάς. Δεν ξέρω ακριβώς πώς και γιατί, αφού, για να είμαι ειλικρινής, το οικογενειακό μου περιβάλλον δεν τρέφει κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια για αυτά. Δεν τα μισεί, δεν έχει κάνει κακό σε κάποιο ζωάκι, απλώς, αν εξαιρέσεις την αδερφή μου, αδιαφορεί!

Ακριβώς, όμως, επειδή νιώθω ότι αγαπώ τα ζώα και βαθιά μέσα μου είμαι φιλόζωος, έχω επιλέξει, μέχρι σήμερα, να μην πάρω κάποιο, γιατί δεν ξέρω αν μπορώ να του προσφέρω τη φροντίδα που χρειάζεται. Δεν ξέρω αν μπορώ καθημερινά να το πηγαίνω για περίπατο (αν μιλάμε για σκύλους κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο), δεν ξέρω αν θα έχω χρόνο να το περιποιούμαι όπως πρέπει και, καλά-καλά, δεν ξέρω αν θα μπορώ πάντα να αντέχω οικονομικά να καλύπτω τα μηνιαία έξοδα μίας ακόμη ύπαρξης. Νομίζω ότι σκέφτομαι σωστά…

Βέβαια, κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με κάποιο ζώο συντροφιάς φίλου, απολαμβάνω το παιχνίδισμα μαζί του και, πολλές φορές, δεν το αφήνω καν από την αγκαλιά μου. Ίσως, λοιπόν, ενδόμυχα, ένας ακόμη λόγος που επιλέγω να μην αποκτήσω κάποιο είναι διότι δεν ξέρω αν θα μπορέσω να χειριστώ ψυχολογικά ενδεχόμενη απώλειά του. Αλλά αυτό είναι, μάλλον, περισσότερο θέμα συζήτησης με κάποιον ψυχίατρο παρά ανάλυσης σε άρθρο.

Και ενώ, λοιπόν, έχω κάνει όλες αυτές τις σκέψεις από καιρό και έχω, για την ώρα, κατασταλάξει στο γιατί δεν αποκτώ το δικό μου ζωάκι, πηγαίνοντας τις προάλλες στο πατρικό μου σπίτι, στην Πολίχνη Θεσσαλονίκης, και κοιτώντας από το παράθυρο του παιδικού μου δωματίου, αντίκρισα μία εικόνα, η οποία θα μου μείνει, σίγουρα, για καιρό. Στο πίσω μπαλκόνι ενός εκ των διαμερισμάτων της απέναντι πολυκατοικίας, είναι δεμένος ένας σκυλάκος, προφανώς ανήμπορος να διανύσει περισσότερο από μισό μέτρο περιμετρικά του εαυτού του (ακριβώς γιατί είναι δεμένος), που κάθε λίγο και λιγάκι προσπαθεί να σηκωθεί όρθιος και κοιτάει από το τζάμι της μπαλκονόπορτας μήπως του ανοίξει κανείς. Ρωτώντας την αδερφή μου, έμαθα ότι η κατάσταση αυτή συμβαίνει εδώ και περίπου έναν μήνα. Το σπίτι κατοικείται κανονικότατα και καμία εργασία, που να καθιστά λογική την απομόνωση και το δέσιμο του σκύλου στο μπαλκόνι (μιλάμε, εξάλλου, για διάστημα σίγουρα μεγαλύτερο των 20 ημερών), δεν λαμβάνει χώρα εντός αυτού!

Γιατί ρε άνθρωποι; Ποια σκέψη σας έχει οδηγήσει στην απόκτηση σκύλου, απλώς και μόνο για να λέτε ότι έχετε σκύλο; Γιατί ενώ έχετε τόση σχέση με τη φιλοζωία όση σχέση έχω εγώ με τη φυσική και τα μαθηματικά, φορτώνετε τα κόμπλεξ σας στις πλάτες ενός άτυχου ζώου, εξαναγκάζοντάς το να ζει στη μοναξιά; Και όταν έρθει ο χειμώνας; Πάλι εκεί θα το έχετε, ανοίγοντας απλώς την πόρτα για να του βάζετε φαγητό στο πιάτο;

Η καταγγελία έγινε και περιμένω από την Αστυνομία να πράξει τα δέοντα. Προσωπικά, δεν ξέρω αν κάνω καλά ή κακά που γράφω αυτό το κείμενο, όμως ελπίζω, πραγματικά, κάποια στιγμή όλοι μας να αντιληφθούμε ότι δεν πρέπει να φορτώνουμε τα κόμπλεξ μας σε κανέναν και, πόσο μάλλον, να φυλακίζουμε άδικα ανυπεράσπιστες υπάρξεις!

No related posts.